Caïro
Een stedentrip Caïro bestaat bij vrijwel alle aanbieders uit hetzelfde handjevol dagen: Gizeh, Sakkara en Dahshur, het Grote Egyptische Museum, islamitisch Caïro en de lange rit naar Alexandrië. Het verschil zit in hoe ze zijn samengesteld. Deze pagina vertelt wat in één dag past, wat niet, en welke excursies de tijd waard zijn.
Gizeh ligt aan de westelijke stadsrand, niet ergens ver weg in open woestijn. Op het plateau staan de drie grote piramides en de sfinx; een geconcentreerd bezoek duurt ongeveer een halve dag. Sakkara en Dahshur liggen zo'n 30 tot 40 km zuidelijker. Daar is het rustiger, deels ouder – en vaak de betere helft van de excursie.
Het Grote Egyptische Museum ligt ongeveer twee kilometer van het plateau en is in november 2025 volledig geopend. De grootste trekpleister is de Toetanchamon-collectie, voor het eerst op één plek bijeen. Islamitisch Caïro omvat de Al-Muizz-straat, Khan el-Khalili en de moskeeën van Ibn Tulun en Sultan Hassan, waarbij Ibn Tulun wat verder van de rest af ligt. Koptisch Caïro is een compacte halve dag. Alexandrië is een hele dag, en een lange.
Bijna elk programma wordt uit dat korte lijstje samengesteld, en de foto's in de folders lijken sprekend op elkaar. Kijk daar doorheen. Het verschil tussen een goede en een verspilde dag in Caïro zit niet in welke namen er op het programma staan, maar in de groepering, de volgorde en het tijdstip waarop de auto bij het hotel voorrijdt. Hieronder staan eerst de afzonderlijke bezienswaardigheden op een rij, daarna de dagindelingen die in de praktijk werken.
Op het plateau staan drie grote piramides, een reeks veel kleinere bijpiramides voor koninginnen en familieleden, de sfinx, enkele tempels en een veld mastabagraven van hoge ambtenaren. Van het ene eind naar het andere is het ruim een kilometer, grotendeels omhoog over zand en gebroken rots, en vrijwel iedereen onderschat het lopen. De boot van Cheops, die vroeger in een eigen museum naast de grote piramide stond, is naar het Grote Egyptische Museum verhuisd; uw ochtend hoeft er dus niet meer omheen te worden gepland.
De sfinx is kleiner dan de meeste mensen verwachten: ongeveer 20 meter hoog en zo'n 70 meter lang, en hij is uit de kalkstenen bodem gehouwen in plaats van uit blokken opgebouwd. Hij ligt in een uitgehakte kom onder de opgang, en juist daarom beheerst hij het uitzicht nooit zoals de piramides dat doen. Twintig minuten volstaat, een uur als u ook de strenge granieten daltempel van Chefren ernaast binnengaat, de best bewaarde daltempel van het Oude Rijk. Het uitzicht dat werkelijk telt, is dat vanaf het panoramapunt aan de woestijnzijde, bereikbaar via de ringweg achter de piramides langs, waar alle drie op één lijn staan met open zand op de voorgrond.
De weg de Cheopspiramide in kost een apart ticket en is voor de meesten geen goede besteding. U schuifelt gebukt door een lange, lage gang omhoog naar een kale granieten kamer met een sarcofaag zonder deksel: geen decoratie, geen inscripties, geen vondsten, en lucht die heet, vochtig en zwaar is. De kameel-, paarden- en quadaanbieders zijn het deel dat bezoekers het meest vermoeit, en zij verzamelen zich rond de parkeerplaatsen en het panoramapunt. Een gelicentieerde gids vangt daar het grootste deel van op, en dat is een flink deel van waar u voor betaalt. Eén ding kunt u beter weten voordat iemand u tegen een fooi het tegendeel vertelt: de piramidebouwers waren geen slaven. Opgegraven nederzettingen en begraafplaatsen naast het plateau tonen georganiseerde ploegen die ter plaatse werden gevoed, gehuisvest en begraven, sommigen met hun functie op hun graf vermeld.
Sakkara is geen enkel monument maar een dodenstad van enkele kilometers lang, ruim drieduizend jaar in gebruik, van de 1e dynastie tot in de Romeinse tijd. In het midden staat de trappiramide van Djoser, gebouwd rond 2650 v.Chr., het punt waarop de monumentale steenarchitectuur begint. Daarvoor waren Egyptische graven overwegend rechthoekige bouwwerken van leemstenen; iemand besloot in gehouwen kalksteen te bouwen en zes steeds kleiner wordende platforms op elkaar te stapelen, tot zo'n zestig meter. Elke latere piramide, ook die van Gizeh, stamt van dat experiment af. Het ontwerp wordt toegeschreven aan Imhotep, de hoogste ambtenaar van Djoser en een van de zeer weinige niet-koningen wier naam die van hun koning heeft overleefd.
Dat Sakkara bij een piramidedag vaak de betere helft is, komt door de graven eromheen. De mastaba's van ambtenaren van het Oude Rijk bevatten geschilderde en gehouwen reliëfs van een kwaliteit die u binnen in de piramides van Gizeh niet vindt, want dat zijn in wezen kale gangen. De graven van Mereruka, Kagemni, Ti en Ptahhotep gelden als de hoogtepunten; dat van Mereruka is met ruim dertig kamers het grootste privégraf van het terrein. Het Serapeum, op een eigen ticket, is de onderaardse catacombe waar de heilige Apis-stieren werden begraven in reusachtige sarcofagen van graniet en basalt, waarvan de grootste tientallen tonnen wegen. Neem een zaklamp mee: de verlichting in de graven is wisselend, en flitsen is verboden omdat het de pigmenten beschadigt.
Dahshur ligt nog twintig minuten zuidelijker en is meestal vrijwel leeg. Snofru, die de 4e dynastie enkele decennia na Djoser stichtte en de vader van Cheops was, liet hier beide piramides bouwen: de knikpiramide, waarvan de hoek halverwege verandert omdat de bouw niet uitpakte zoals gepland, en de Rode Piramide, meestal omschreven als de eerste geslaagde met gladde zijden. In de Rode Piramide kunt u via een steile gang afdalen naar kamers met kraaggewelven die naar ammoniak ruiken: vergelijkbaar met een piramide van binnen in Gizeh, met een fractie van de drukte. Memphis, de oude hoofdstad, ligt aan dezelfde weg. Daar staat een openluchtmuseum met een grote omgevallen kolos van Ramses II en een albasten sfinx, een half uur waard en zelden meer. De drie worden gewoonlijk als één rondrit gereden.
Gizeh en het Grote Egyptische Museum op dezelfde dag is de meest gemaakte fout. Het museum vraagt drie uur lopen, meer als u bij Toetanchamon echt blijft staan. Plan de piramides in de ochtend en het museum op een eigen dag, het liefst met Sakkara of een rustige middag erna.
Gizeh, Sakkara en Dahshur samen kan, maar alleen met een vroege start. Het zijn drie sites, veel lopen en nauwelijks schaduw. Wie met kleine kinderen reist of in juli komt, heeft er meer aan dit over twee ochtenden te verdelen.
Het verkeer is de andere factor die niemand meerekent. Caïro oversteken op het verkeerde uur kost anderhalf uur voor een afstand die op de kaart lachwekkend oogt. Een dag die sites aan dezelfde kant van de rivier combineert, is meer waard dan een dag die op papier indruk maakt en de middag in de auto doorbrengt.
Het museum is speciaal daarvoor gebouwd aan de toegangsweg naar het plateau, ontworpen door het Ierse bureau Heneghan Peng na een internationale wedstrijd begin jaren 2000. De bouw duurde veel langer dan gepland, de zalen openden in etappes, en in november 2025 volgde de volledige opening. Het gebouw is gericht op zichtlijnen naar de piramides, en de doorschijnende stenen gevel is doorbroken met een zich herhalend driehoekspatroon. Drie uur is het eerlijke minimum, en de reden daarvoor is afstand en geen leeswerk: de Toetanchamon-zalen liggen aan het einde van een lange mars over harde vloeren, dus wie negentig minuten inplant, komt daar met vermoeide benen aan en houdt er weinig van over.
Het atrium wordt beheerst door het kolossale beeld van Ramses II, zo'n elf meter rood graniet, dat een halve eeuw in het verkeer van het Ramsesplein stond voordat het in 2006 naar Gizeh werd gebracht. Vandaar stijgt de Grote Trap langs koningsbeelden, sarcofagen en stèles naar een venster met uitzicht op de piramides. De vaste opstelling beslaat twaalf zalen in een raster van vier grote tijdvakken, van de predynastieke tijd tot in de Grieks-Romeinse eeuwen. Geen van beide routes, de chronologische noch de thematische, is duidelijk genoeg bewegwijzerd. Kies dus vooraf welke u volgt, in plaats van tussen beide te blijven zweven.
Twee dingen kunt u beter vooraf weten. De koningsmummies staan hier niet, maar in het Nationaal Museum van de Egyptische Beschaving in Fustat, aan de andere kant van de stad. En de verstandige volgorde is het plateau eerst, bij opening, en het museum rond het middaguur, wanneer de hitte buiten het ergst is en de airconditioning binnen het eigenlijke argument wordt. Neem de trap en niet de lift, want die slaat juist de route over die de architecten het meest aan het hart ging. De toegang loopt normaal via tijdsloten die vooraf online worden geboekt, en in het hoogseizoen zijn die vroeg weg.
Het islamitische Caïro is de middeleeuwse stad ten oosten en zuiden van het centrum, hier en daar nog ommuurd en dichtbebouwd met moskeeën vanaf de 9e eeuw. De oude ruggengraat is de Al-Muizz-straat, die van noord naar zuid door het hart van het Fatimidische Caïro loopt, langs moskeeën, madrassa's en koopmanshuizen; meerdere minaretten kunt u beklimmen. De Khan el-Khalili draagt de naam van emir Jaharkas al-Khalili, die hier in de jaren 1380 onder de Mamlukensultan Barquq een herberg voor kooplieden liet bouwen. De gebeeldhouwde stenen poorten en gewelfde doorgangen van vandaag stammen overwegend uit een verbouwing onder sultan al-Ghuri in de vroege 16e eeuw. De al-Azhar-moskee staat pal aan de overkant van de Al-Azhar-straat, in de 10e eeuw door de Fatimiden gesticht en nog altijd een werkend centrum van onderwijs.
De markt loont pas als u weet wat de moeite van het kopen waard is. Met de hand gedreven koper en messing, eenvoudige doeken van katoen en linnen, specerijen per gewicht bij een handelaar met lokale klandizie, ingelegde borden van gesneden hout en parelmoer, en het applicatiewerk uit de overdekte straat van de tentenmakers ten zuiden van Bab Zuweila zijn de echte dingen. Laat de meeste papyrus liggen, want dat is vaak geperst bananenblad, en evenzo de goedkope albast en de verdunde parfumolie, waar de hardste verkooptruc van de markt hoort. Afdingen werkt maar in één richting: de openingsprijs ligt ver boven wat de verkoper accepteert. Begin laag, ga in kleine stappen omhoog, blijf vriendelijk en wees bereid weg te lopen, want dat laatste is de enige echte hefboom die u hebt.
Ga bij voorkeur aan het eind van de middag of 's avonds op pad. Dan is de hitte weg, zijn de steegjes verlicht, staat de al-Hussein-moskee in het licht en komen de Caïrenen naar buiten. Ten zuiden van de hoofdas staat de Ibn Tulun-moskee, een hofmoskee uit de 9e eeuw, vrijwel onveranderd en vrijwel leeg; onder de citadel staat de Sultan Hassan-moskee uit de 14e eeuw, die het verkeer buiten hoorbaar dempt. Kleed u bedekt om de moskeeën binnen te gaan en mijd de gebedstijden. Op vrijdag sluit een groot deel van de markt rond het middaggebed. De meest gemaakte fout is nooit verder komen dan de eerste bewerkte steegjes tussen de Midan Hussein en de hoofdkruising, en de hele wijk daarop beoordelen.
Koptisch Caïro vraagt ongeveer twee uur en is de wijk die zich het makkelijkst zonder auto laat bereiken, want de metro stopt pal bij de ingang. Het ligt binnen de muren van een Romeins fort; de ronde torens naast het station zijn de oorspronkelijke muren. De Hangende Kerk staat boven een poortgebouw, vandaar de naam. Eromheen liggen de Ben Ezra-synagoge, de Sergiuskerk en een koptisch museum dat goed en rustig is. Kom in de ochtend, want dit zijn actieve gemeenschappen en tijdens de diensten zitten de kerken vol.
Als halve dag combineert het vanzelf met het museum aan het Tahrirplein of met een trage middag, en het is verstandiger dan er een hele dag van te maken. Het is bovendien het deel van Caïro dat de lagen van de stad het duidelijkst op klein oppervlak laat zien: Romeinse muren, vroegchristelijke kerken en een van de oudste synagogen van Egypte binnen een paar minuten lopen. Voor een programma is dat nuttig, want deze halve dag kost weinig rijtijd en past aan een ochtend in het centrum vast zonder de stad nog eens over te hoeven steken.
Het oude museum is het rode neoclassicistische gebouw uit 1902 midden in de stad: vol, slecht verlicht, met vitrines dicht opeen en bordjes die oud zijn en hier en daar handgeschreven. Het effect ligt dichter bij een victoriaanse verzameling dan bij een modern museum, en dat is tegelijk de charme en het probleem. Twee van zijn publiekstrekkers zijn vertrokken: Toetanchamon staat in het Grote Egyptische Museum, en de koningsmummies gingen in 2021 naar het Nationaal Museum van de Egyptische Beschaving.
Of u het toevoegt, hangt af van waarvoor u kwam. Is egyptologie de reden van de reis, dan ja, en het is merkbaar rustiger dan vroeger, wat in Caïro veel waard is; twee uur is een eerlijke inschatting. Hebt u een algemene belangstelling en drie dagen in de stad, dan volstaat één museum, en dat moet het museum bij Gizeh zijn. Tahrir er voor de volledigheid bij nemen, eindigt meestal in een vermoeide middag en geen heldere herinnering aan een van beide plekken. Past er wel één extra museum in, denk dan eerder aan de mummiezaal in Fustat: kort, stil en voor veel bezoekers het sterkste uur van hun stedentrip.
Alexandrië ligt zo'n 220 km verderop, ongeveer drie uur per richting over de weg. Een dagexcursie betekent dus zes uur in de auto voor misschien vijf uur ter plaatse. En weet wat er nog van over is: de antieke stad is grotendeels verdwenen, onder de moderne stad of onder het havenbekken.
Wat u krijgt, is een mediterrane stad met een mooie corniche, de catacomben van Kom el-Shuqafa, het fort Qaitbay op de fundamenten van de oude vuurtoren en de moderne bibliotheek. Op een vijfdaagse Egyptereis is die tijd beter besteed in Sakkara en Dahshur. Met twee overnachtingen in Alexandrië wordt het wel zinvol.
Gaat u toch, neem dan de sneltrein: ongeveer tweeënhalf uur en aanzienlijk beschaafder dan de weg. Het fort van Qaitbay werd in de jaren 1470 voor sultan Qaitbay gebouwd op de westelijke punt van de oostelijke haven, op de plek van de Pharos, en er is steen van de ingestorte vuurtoren in hergebruikt; van binnen is het tamelijk kaal, en het gaat om de ligging en om het uitzicht terug langs de corniche. De Pompeiuszuil landinwaarts heeft niets met Pompeius van doen, want hij werd rond 298 n.Chr. voor keizer Diocletianus opgericht, en hij kost twintig minuten. De beroemde bibliotheek van de oudheid is er niet meer; die kwijnde over eeuwen weg in plaats van in één nacht te verbranden, en zelfs haar precieze plek is onbekend.
Reken ritten in Caïro in reistijd en niet in kilometers. Van Gizeh naar het centrum is het zo'n 20 km: een half uur vroeg in de ochtend, bijna twee uur als u op het verkeerde moment vertrekt. Het verkeer loopt tegen het eind van de ochtend op en nog eens van de middag tot in de avond, en de vrijdagochtend is het enige moment dat betrouwbaar rustig is. Daarom is een programma met twee stops per dag in dezelfde wijk meer waard dan een programma met vier stops over de hele stad, en daarom horen de lange ritten vooraan in de dag.
De metro is de uitzondering: goedkoop, ongevoelig voor het wegverkeer, met eigen rijtuigen voor vrouwen, en met haltes in het centrum, in koptisch Caïro en in Gizeh, zij het niet bij het plateau zelf. Bovengronds werken taxi-apps goed en besparen ze de discussie over de ritprijs; bij straattaxi's moet u onderhandelen, meestal in uw nadeel. Cairo International Airport is de belangrijkste toegangspoort, bij normaal verkeer zo'n 45 minuten van het centrum en een uur van Gizeh. Dat is het rekenen waard zodra er een vroege vlucht aan het begin of het eind van uw stedentrip staat.
Twee volle dagen is het eerlijke minimum: één voor Gizeh en het Grote Egyptische Museum, één voor het islamitische en het koptische Caïro. Dat werkt, maar het vraagt op beide dagen een stevige vroege start en laat geen speling voor verkeer of hitte. Eén dag betekent in de praktijk Gizeh en verder niets fatsoenlijks.
Drie dagen is de variant die de meesten zouden moeten nemen. Dan passen Sakkara en Dahshur erbij zonder dat er iets afvalt: een ochtend in Gizeh, een ochtend in het museum en een dag zuidwaarts naar de oudere piramides en de mastabagraven. In die vorm hoeft de wekker geen enkele dag om vijf uur af te gaan, en dat is precies het verschil tussen een stedentrip die u zich herinnert en een die u uitzit.
Vier dagen brengen het museum aan het Tahrirplein binnen bereik, een trage middag in een wijk als Zamalek, of de dagtrip naar Alexandrië met de sneltrein. Hoe dan ook geldt: hou per dag één helft van de stad aan. Een ochtend in Gizeh en een middag in de middeleeuwse stad ziet er op papier efficiënt uit en levert in werkelijkheid twee gehaaste bezoeken op met het drukste uur van de dag ertussen.
Caïro gaat goed samen met kinderen, maar het programma moet kleiner zijn dan u denkt. De schaal van de piramides doet het werk vanzelf, en kinderen hebben meer aan de omvang, het zand en de dieren dan aan de archeologie. Ga vroeg, loop niet te ver en breng tijd door aan de woestijnrand, waar de touringcars uitdunnen. De sfinx kost twintig minuten. Een piramide van binnen is optioneel, heet, steil en benauwd, en jonge kinderen vinden er meestal niets aan.
Behandel het Grote Egyptische Museum met kinderen als anderhalf uur in plaats van een ochtend: kies twee of drie zalen en vertrek zolang iedereen het nog leuk vindt. Een uur op het water in een felucca verdient zijn plek, want dat is traag, luchtig en stil. Laat de buggy staan als een kind een draagzak accepteert, want zand, grind, stoepranden en gebroken tegels maken korte metten met de meeste wielen. Twee bezienswaardigheden per dag is met kinderen het plafond, en het middaguur vrijhouden koopt u de avond terug.
Wie meer dan een paar dagen heeft, doet er goed aan Caïro met het zuiden te combineren. Luxor ligt ongeveer een vlieguur van Caïro en Aswan iets meer, dus de twee grote blokken bezienswaardigheden van het land liggen een korte vlucht uit elkaar in plaats van een lange rit. De gangbare en verstandige vorm is twee of drie dagen Caïro, daarna de vlucht naar het zuiden voor de tempels en de graven, met een cruise tussen Luxor en Aswan als u de rivier wilt.
De volgorde doet ertoe. Caïro eerst en dan de Nijl zet de grote stukken neer terwijl iedereen nog fris is, en laat de rustige bootdagen voor het eind, wat met kinderen extra loont. Caïro over beide uiteinden van de reis verdelen, kost meestal een dag aan verplaatsingen. Dat is ook de reden dat een goed agentschap uw Caïro-dagen tegen de hele reis aanhoudt en niet los ervan: hoeveel dagen Caïro verdient, hangt af van wat erna komt.
Vier dingen: privéauto met gids in plaats van een groep, of de entreekaarten zijn inbegrepen, of de gids een gelicentieerde egyptoloog is of een chauffeur die praat, en de lunch. Elke site heeft eigen entree, en een piramide van binnen bekijken is altijd een apart ticket.
Een prijs die duidelijk onder alle andere ligt, bevat meestal geen tickets – of verdient zichzelf terug via stops bij papyrus- en parfumwinkels. Vraag het programma schriftelijk op en controleer het op verkoopstops. Staan ze erin, zeg dan dat u ze niet wilt. Alleen dat al verbetert de meeste dagen in Caïro.
Het loont te weten waar de losse tickets zich opstapelen, want dat is precies het deel dat een lage vanafprijs weglaat. Het Serapeum in Sakkara, het binnenste van de piramides in Gizeh en afzonderlijke graven worden elk bovenop de gewone entree gerekend. Verplicht is er niets van, en een goede gids zegt u op de dag zelf eerlijk welke het extra geld waard zijn, in plaats van ze u vooraf allemaal te verkopen.
November tot en met maart is het verstandige venster. De dagen zijn mild, de ochtenden kunnen met zo'n 10 °C echt fris zijn, en het licht op het plateau is beter. April en oktober kunnen ook nog. Juni tot en met augustus zitten hoog in de dertig en halen rond het middaguur in Gizeh vaak 40 °C, geheel zonder schaduw, en de afstand tussen de piramides is langer dan hij op de kaart lijkt.
Wie in de zomer reist, begint bij opening en is in de vroege middag klaar. Tijdens de ramadan verkorten sommige sites hun openingstijden, en de stad draait in een ander ritme. De moskeeën in islamitisch Caïro zijn op vrijdagmiddag vol; plan dat bezoek dus op een andere dag.
De hitte heeft één nuttig gevolg. Het Grote Egyptische Museum is geklimatiseerd, dus voor het museum maakt januari of juli geen verschil, terwijl het plateau in de zomer al tegen het eind van de ochtend bedorven is. Zomerbezoekers die bij opening naar de piramides gaan en de middag aan het museum geven, halen er van allebei het meeste uit. In het voorjaar kunnen de chamsin-winden stof brengen dat het licht vlak maakt en het fotograferen bederft, maar ze trekken snel over.
De wijk waar u slaapt, verandert uw stedentrip sterker dan de hotelcategorie. Gizeh zet u naast het plateau en het museum, vanaf sommige dakterrassen met zicht op de piramides, maar laat u een lange rit naar al het andere, langs een weg waar vrijwel alleen hotels staan. Zamalek, op het eiland Gezira, is rustiger en groener en ligt centraal voor musea en restaurants. Het centrum is goedkoper, luider en het dichtst bij de middeleeuwse stad. Heliopolis in het noordoosten heeft alleen zin als u vroeg vliegt.
Kies de wijk dus op basis van de helft van de stad waar u de meeste tijd doorbrengt, en niet op de foto van het zwembad. Wie drie dagen heeft en twee daarvan aan Gizeh, het museum en Sakkara besteedt, zit aan de westkant goed. Wie vooral de middeleeuwse stad, het koptische Caïro en de restaurants wil, verliest vanuit Gizeh elke dag een uur of meer aan de heenweg. Verhuizen halverwege een korte reis is de moeite zelden waard, want in- en uitchecken kost u in Caïro sneller een dagdeel dan u denkt.
Dit is een onafhankelijke reisgids, en de hier beschreven dagen worden geregeld via een agentschap in Caïro, niet kant-en-klaar uit een schap verkocht. Niets loopt via een kassa. Alles wordt op aanvraag berekend op uw data, uw groepsgrootte en uw tempo – daarom kan een programma worden omgegooid, ingekort of over twee ochtenden verdeeld als dat u beter past.
Een offerte hoort vier dingen helder te benoemen: welke sites zijn inbegrepen, welke entrees vooraf zijn betaald en welke u aan de poort betaalt, of de gids een gelicentieerde egyptoloog is, en het voertuig en de ophaaltijden. Openingstijden en ticketprijzen veranderen in Egypte vaak; wat wordt aangeboden, wordt daarom getoetst aan het seizoen en niet overgeschreven van de pagina van vorig jaar.
Drie volle dagen zijn comfortabel: één voor Gizeh en de sfinx, één voor het Grote Egyptische Museum, één voor Sakkara en Dahshur of het oude Caïro. Twee dagen kan, als u op beide een stevige vroege start accepteert. Eén dag volstaat voor de piramides en verder niets fatsoenlijks.
Ja, met een eigen ticket per piramide. De klim gaat door een steile, lage, hete gang, en de kamer aan het einde is kale steen zonder decoratie. Sla het over bij claustrofobie of rugklachten. De Rode Piramide in Dahshur biedt een vergelijkbare afdaling en is meestal aanzienlijk leger.
U redt het alleen. Taxi-apps werken goed in Caïro, en de ticketbalie is eenvoudig. Wat u met een gids koopt, is context en een rustiger bezoek, want de kameel- en paardenaanbieders bij de poorten richten zich vooral op mensen die alleen komen.
Alleen als u van musea houdt. Toetanchamon is verhuisd naar het Grote Egyptische Museum, en de koninklijke mummies staan nu in het Nationaal Museum van de Egyptische Beschaving. Aan het Tahrirplein staat nog altijd een enorme, dicht opgestelde collectie in een oud gebouw, maar het eerste adres is het niet meer.
Ja, en de meesten zouden dat moeten doen. Luxor ligt ongeveer een vlieguur van Caïro, Aswan iets meer. Gebruikelijk zijn twee of drie dagen Caïro, dan de vlucht naar het zuiden voor tempels en graven, met een cruise tussen Luxor en Aswan als u de rivier wilt.
Dat verschilt per aanbieding, en het is het eerste wat u schriftelijk moet nagaan. Elke site rekent eigen entree, en het binnenste van de piramides, het Serapeum in Sakkara en afzonderlijke graven zijn losse tickets daarbovenop. Een vanafprijs die ver onder de rest ligt, laat meestal een deel daarvan weg. Vraag dus welke tickets vooraf zijn betaald en welke u aan de poort afrekent.
Vraag het programma schriftelijk op en zoek naar stops bij papyrus-, parfum- of albastwinkels. Staan ze erin, zeg dan zonder omhaal dat u ze niet wilt. Die stops leveren de organisator commissie op en kosten u de uren waarvoor u gekomen bent. Alleen dit al maakt de meeste dagen in Caïro beter.
In de toeristische wijken is er zeer weinig criminaliteit tegen bezoekers, en bij bezienswaardigheden en hotels is beveiliging zichtbaar aanwezig. Het echte gevaar is het verkeer: oversteken vraagt aandacht, en gordels achterin zijn niet vanzelfsprekend. Het officiële reisadvies voor Egypte staat voor Nederlandse reizigers op Nederlandwereldwijd.nl en voor Belgische reizigers bij de FOD Buitenlandse Zaken op diplomatie.belgium.be. Lees het bij het boeken en nog eens kort voor vertrek; waar dat advies en deze pagina uiteenlopen, geldt het ministerie.
Inreisregels, openingstijden, reisadviezen en wisselkoersen veranderen. Controleer ze bij de bron, niet hier.
Geschreven en gecontroleerd door de redactie van Rondreis Egypte · Laatst gecontroleerd op . Inreisbepalingen, prijzen en openingstijden veranderen — controleer alles wat ertoe doet bij de officiële instanties waarnaar deze pagina verwijst.
Reis plannen
Een echt programma met echte prijzen, meestal binnen 24 uur. Er is niets geboekt en er wordt niets in rekening gebracht totdat u akkoord gaat.
5 dagen · Korte reis
Vijf dagen Caïro en verder niets: Gizeh, het Grand Egyptian Museum, het Egyptisch Museum, de Citadel, Koptisch Caïro en Khan el-Khalili. Vier nachten in hetzelfde hotel, en elke bezichtigingsdag privé begeleid.
vanaf US$935 / per persoon
5 dagen · Korte reis
Gizeh en het Grand Egyptian Museum, dan een vlucht naar het zuiden voor één nacht Luxor met beide oevers, en een vlucht terug. Vijf dagen, twee steden, beide binnenlandse vluchten in de prijs en elke dag privé begeleid.
vanaf US$1.480 / per persoon
