Rondreis Egypte: zo verdeelt u 5 tot 14 dagen

Waarom begint een rondreis Egypte in Caïro en loopt hij naar het zuiden?

Caïro komt om twee redenen eerst. De langeafstandsvluchten landen daar. Nuttiger nog: de musea bewaren de voorwerpen die uit de graven zijn gehaald waar u later in staat – ze eerst zien maakt Luxor leesbaar in plaats van repetitief. Gizeh en Sakkara horen bij het Oude Rijk en zijn ruim duizend jaar ouder dan het meeste wat u in Luxor ziet; in deze volgorde vervaagt de reis niet tot een enkele lange gang van steen. Caïro is bovendien de zwaarste stad van de route, en dag een verdraagt haar beter dan dag twaalf.

Vlieg naar Luxor in plaats van te rijden. De weg is ongeveer 650 kilometer lang en kost negen tot tien uur, en de plaatsen onderweg – Beni Hassan, Amarna en Abydos op weg naar het zuiden – vragen vaak vergunningen, begeleiding en een trager tempo dan een korte reis verdraagt. De vlucht duurt ongeveer een uur, en er zijn er meerdere per dag. De nachttrein is goedkoper en bespaart een hotelnacht. De coupés zijn eenvoudig en de slaap is gebrekkig – neem hem om de kosten, niet om het comfort.

Naar het zuiden reizen is met goede reden de regel. De Nijl stroomt naar het noorden, Luxor–Aswan is dus stroomopwaarts: langzamer en normaal gesproken een nacht langer dan hetzelfde traject stroomafwaarts. Naar het zuiden toe worden de bezienswaardigheden dunner en verspreiden ze zich: Esna, Edfu, Kom Ombo, dan Aswan. Aswan is het rustigste punt van de hele route en een betere eindbestemming dan Luxor, waar onophoudelijk wordt verkocht. Het heeft bovendien een luchthaven en is het vertrekpunt voor Abu Simbel, zodat niets dubbel wordt gereden.

De volgorde heeft een praktische kant die op een kaart onzichtbaar blijft: hoe vaak u uitpakt. Drie nachten in hetzelfde hotel in Caïro, daarna een schip dat uw hut meeneemt naar het zuiden, geven u twee keer inpakken in acht dagen. Een route die Caïro in tweeën knipt, of die halverwege terugvliegt om ergens anders te beginnen, kost u dezelfde bezienswaardigheden plus drie extra hotelochtenden met koffers in de gang. Bij het beoordelen van een voorgestelde reisroute is het aantal verhuizingen daarom een betere graadmeter dan het aantal vermelde plaatsen.

Waaruit een Egypteroute is opgebouwd

Egypte bestaat voor een reiziger uit vier blokken, en elke rondreis van vijf tot eenentwintig dagen is een keuze daaruit. Caïro met Gizeh, Sakkara en de musea. De Nijl tussen Luxor en Aswan. De kust van de Rode Zee. En de woestijn met haar oases. Routes van verschillende aanbieders lijken zo sterk op elkaar omdat de aardrijkskunde weinig ruimte laat: de blokken liggen ver uit elkaar, en de verplaatsing ertussen kost in het gunstigste geval een halve dag.

Caïro vult zichzelf sneller dan mensen verwachten. Eén dag gaat op aan Gizeh en het Groot Egyptisch Museum, die nooit in dezelfde halve dag thuishoren; het museum vraagt op zichzelf drie tot vier heldere uren. Een tweede dag voegt Sakkara toe, veertig minuten ten zuiden van Gizeh, met de trappiramide en de beschilderde mastabagraven eromheen, plus een late middag te voet door het islamitische Caïro langs de al-Muizzstraat. Een derde dag koopt Dahshur en Memphis, het koptische Caïro binnen zijn Romeinse muren, of het oude museum aan het Tahrirplein. De beperking is het verkeer en niet de afstand.

Het Nijlblok is het deel dat op volgorde gezien wil worden. Luxor valt uiteen in de oostoever met Karnak en de Luxortempel en de westoever met de Vallei der Koningen, de terrastempel van Hatsjepsoet en de Memnonkolossen. Daarna volgen Esna, Edfu met de best bewaarde tempel van het land, Kom Ombo pal aan de oever, en tot slot Aswan met Philae en de onvoltooide obelisk. Of u daar slaapt op een schip of in hotels verandert het comfort en de kosten, maar niet de route.

De twee overige blokken zijn toevoegingen, en ze kosten aan beide uiteinden een reisdag. Onder de twaalf dagen betekent er een nemen dat er iets uit de kern verdwijnt. Daarnaast staat een handvol plaatsen die in geen enkel blok past: Alexandrië aan de Middellandse Zee, Dendera en Abydos ten noorden van Luxor, en Siwa ver in het westen. Ze zijn de moeite waard, maar ze horen bij een tweede reis of bij een reisduur die ruim boven de twee weken uitkomt.

Wat past er werkelijk in vijf of zeven dagen?

Vijf dagen ter plaatse zijn een regio goed of twee slecht. De eerlijke versie is drie nachten Caïro – Gizeh, Sakkara, het Groot Egyptisch Museum en een halve dag in het islamitische of koptische Caïro –, dan een vlucht naar Luxor voor twee nachten met Karnak en de westoever. Geen cruise. De kortste schepen varen drie nachten, en de transfers aan beide uiteinden zouden het meeste opeten van wat u heeft. Met vijf dagen kunt u de reis beter uitstellen dan volproppen.

Zeven dagen zijn de kortste duur waarin de klassieke vorm past, en dan nog krap: twee of drie nachten Caïro, een ochtendvlucht naar Luxor, drie of vier nachten cruise naar Aswan en een terugvlucht. Wees u ervan bewust wat zeven dagen vanuit Europa betekenen – meestal zes ter plaatse en vijf bruikbare, omdat de aankomst- en vertrekdag aan luchthavens opgaan. Komt Abu Simbel er nog bij, dan betekent dat opstaan om vier uur 's ochtends.

Die aftrek geldt voor elke reisduur op deze pagina en wordt stelselmatig vergeten. Tel bij elk voorstel eerst de luchthavens weg, dan de binnenlandse sprong, en kijk wat er overblijft. Tien dagen op papier zijn acht ter plaatse; twaalf zijn er tien en negen werkelijk bruikbare. Dat is geen reden om somber te worden, wel om een reisroute te beoordelen op volle dagen in plaats van op het getal in de titel. Aanbieders tellen verschillend, en een reis van acht dagen bij de een is er negen bij de ander.

Zes en negen dagen bestaan ook, en ze zijn nuttiger dan hun onregelmatige klank suggereert. Zes dagen zijn de vijfdaagse vorm met één nacht erbij, het best besteed aan een derde nacht in Luxor voor Dendera of een rustige tweede ochtend op de westoever – nog altijd zonder cruise. Negen dagen zijn de achtdaagse vorm met één nacht erbij, en die nacht hoort aan land in Luxor vóór het inschepen, wat u een avond bij de Luxortempel en een vroege westoever oplevert die een cruiseschema u afneemt. In beide gevallen koopt de extra nacht ademruimte, geen extra bezienswaardigheid.

Zijn acht tot tien dagen het optimum?

Bij acht dagen voelt de standaardreis niet meer als een sprint. Drie nachten Caïro, vlucht naar Luxor, vier nachten cruise naar Aswan, Abu Simbel op de laatste ochtend, terugvlucht vanuit Aswan via Caïro. U pakt twee keer uit en ziet de hele klassieke route zonder een verloren dag. Vrijwel elk groepsvertrek is op deze vorm gebouwd. Als u maar een van beide kunt kiezen: acht dagen zijn de betere prijs-kwaliteitverhouding, tien de betere reis.

Tien dagen kopen speling, en speling is meer waard dan nog een bezienswaardigheid. Besteed die aan een tweede volle dag rond Caïro – Sakkara, Dahshur en Memphis samen, of een echte ochtend in het museum in plaats van negentig gejaagde minuten –, aan een nacht aan land in Aswan voor Philae in het eerste licht en een middag op een felucca, of aan een dag waarop helemaal niets gepland staat. Egypte is vermoeiend: hitte, vroege starts, en gidsen die elk uur vullen dat u ze geeft.

Het verschil tussen acht en tien dagen zit dus niet in de kaart maar in de ochtenden. Op acht dagen staat elke ochtend vast en verschuift één vertraagde binnenlandse vlucht het hele programma. Op tien dagen ligt er een nacht speling in Caïro aan het eind, en die nacht is het goedkoopste stuk verzekering van de hele reis: een binnenlandse vertraging kost u dan een middag en niet uw vlucht naar huis. Wie tussen beide twijfelt en toch al een lange heenvlucht maakt, kiest bijna altijd terecht voor tien.

De klassieke acht dagen, dag voor dag

Dag een is aankomst in Caïro: transfer naar het hotel en verder niets veeleisends. De heenvlucht is het vermoeiende deel, en het programma vraagt die eerste avond weinig. Waar u slaapt bepaalt de twee dagen erna – bij Gizeh staat u naast het plateau en het museum, in Zamalek of het centrum dichter bij de middeleeuwse stad.

Dag twee is Gizeh bij opening, vóór de hitte en de touringcars: de drie piramides, de sfinx eronder, en het zuidelijke uitkijkpunt waar ze op één lijn komen. De middag is voor het Groot Egyptisch Museum, een paar kilometer verderop, waar de complete grafuitrusting van Toetanchamon bijeen wordt gehouden. Dag drie blijft in en rond Caïro: Sakkara in de ochtend, het islamitische Caïro te voet aan het eind van de middag wanneer de hitte weg is. U slaapt een derde nacht in dezelfde kamer.

Dag vier gaat naar het zuiden. Een ochtendvlucht van ongeveer een uur naar Luxor, aan boord voor de lunch, en Karnak in het late middaglicht wanneer de groepen die op een cruiseschema lopen terug zijn bij hun schepen. De Luxortempel, midden in de stad en na donker verlicht, is de juiste afsluiting van een aankomstdag als het schema het toelaat.

Dag vijf begint voor het licht op de westoever. Eerst de Vallei der Koningen, waar het standaardticket drie graven dekt uit de reeks die die dag open is; daarna Hatsjepsoet bij Deir el-Bahari en de Memnonkolossen aan de weg naar buiten. De graven hebben geen luchtstroom en houden de hitte vast, dus de vroege start is geen voorkeur maar een voorwaarde. Na de lunch vaart het schip zuidwaarts, en dat is de rustige helft van een cruisedag.

Dag zes is Edfu vroeg, vóór de hitte, meestal per paardenkoets vanaf de aanlegplaats, en Kom Ombo bij schemering. Daartussen ligt een lange, stille middag aan dek. Dag zeven is Aswan: Philae, blok voor blok naar het eiland Agilkia verplaatst en bereikbaar per motorboot, de onvoltooide obelisk in haar granieten groeve, en een felucca richting Elephantine bij zonsondergang. Dag acht is de terugvlucht, of Abu Simbel vóór zonsopgang en daarna naar huis. Dat is de vorm waar vrijwel elk groepsvertrek op is gebouwd, en de reden dat hij zo vaak wordt aangeboden, is dat hij werkt.

Wat leveren twaalf en veertien dagen op?

Twaalf dagen laten één echte aanvulling op de klassieke route toe. De gebruikelijke kandidaten: drie of vier nachten aan de Rode Zee; Alexandrië met overnachting voor de Grieks-Romeinse laag en een ander, vochtiger klimaat; Dendera en Abydos vanuit Luxor, twee van de best bewaarde tempels van het land met een fractie van de drukte; of Bahariya en de Witte Woestijn, vier tot vijf uur van Caïro, voor een nacht in het kamp tussen krijtfiguren. Een daarvan, niet drie.

Veertien dagen laten er twee toe, of één plus een doorlopend trager tempo. Ze openen bovendien dingen die nergens anders in passen: Siwa, acht tot tien uur ten westen van Caïro en alleen voor meerdere nachten lonend; een duikcursus aan de Rode Zee; een klein zeilschip tussen Esna en Aswan in plaats van een cruiseschip. De typische fout op deze lengte is stapelen. Elke aanvulling kost een reisdag, en twee weken in het tempo van tien dagen verslaan twee weken in het tempo van acht.

Het loont om de kandidaten naast elkaar te leggen op wat ze aan reistijd kosten. Dendera ligt zo'n zestig kilometer van Luxor bij Qena, ruim een uur rijden, en is daarmee de goedkoopste toevoeging van allemaal; Abydos ligt er ruim drie uur vandaan per richting en vraagt een volle dag. Alexandrië is met de sneltrein ongeveer tweeënhalf uur per richting, wat een overnachting rechtvaardigt en een dagtocht ontraadt. Bahariya kost vier uur heen en vier terug. Siwa ligt ruwweg tien uur van Caïro, zonder lijnvluchten en zonder spoor, en is daarom alleen iets voor wie er bewust heen gaat.

Waar past de Rode Zee, en is ze die dagen waard?

Dat beslist de geografie. Hurghada ligt aan de kust ongeveer tegenover Luxor en Marsa Alam een paar uur verder naar het zuiden, beide vier tot vijf autouren van de Nijl – een Nijlreis kan dus zonder extra vlucht aan zee eindigen. Sharm el-Sheikh en Dahab liggen aan de overkant op de Sinaï en betekenen normaal gesproken een terugvlucht via Caïro die het grootste deel van een dag kost. Als het strand de toegift is en niet het doel van de reis, is de kant van Hurghada de verstandige keuze.

De reden om te gaan is het water, niet de plaatsen. Het rif is werkelijk goed en ongewoon makkelijk te bereiken – korte boottochten, betrouwbaar zicht, bijna het hele jaar warm water. De hotelstroken zelf zijn inwisselbaar en zouden bijna overal kunnen liggen; Dahab is de uitzondering, laagbouw en trager. Drie nachten aan het einde van een tempelzware week werken als decompressie. Twee weken alleen daarvan zijn een strandvakantie die toevallig in Egypte plaatsvindt – ook prima, maar een andere reis.

Kiest u voor de kust, dan draait de Nijl om. De verstandige opzet vaart dan noordwaarts van Aswan naar Luxor, gaat daar van boord en rijdt door naar Hurghada, zodat er geen binnenlandse vlucht bij komt en niets dubbel wordt gereden. De prijs daarvan is Abu Simbel, dat vanuit Aswan aan het begin van de reis moet worden ingepast of helemaal vervalt. Hurghada heeft bovendien merkbaar meer rechtstreekse vluchten naar Europa dan Luxor, wat de terugreis naar Caïro uitspaart. Ligt het rif u nader aan het hart dan het resort, dan is Marsa Alam de betere kust en de langere aanreis waard, met riffen die u op veel plekken rechtstreeks vanaf het strand bereikt.

Stroomopwaarts of stroomafwaarts: wat de vaarrichting met uw route doet

De Nijl stroomt naar het noorden, en dat ene gegeven bepaalt meer aan uw reisroute dan welke keuze van een schip ook. Van Luxor naar Aswan vaart u tegen de stroom in: langzamer, met langere vaarstukken en normaal gesproken vier nachten. Van Aswan naar Luxor doet de stroming het werk en volstaan meestal drie nachten. De tempels onderweg zijn in beide richtingen dezelfde, dus de extra nacht koopt geen extra bezienswaardigheid maar een rustiger ritme en meer tijd aan de kant van Luxor.

Zuidwaarts is de standaard omdat de reis dan eindigt in Aswan: de rustigste van de drie steden, met een luchthaven en met Abu Simbel binnen bereik. Noordwaarts is de juiste keuze zodra de Rode Zee in het plan staat, omdat u dan in Luxor van boord gaat, vier uur van de kust. Wie de kortere vaart alleen om het geld kiest, moet weten dat hij eindigt in de drukste van de twee steden, waar het verkopen bij de bezienswaardigheden onophoudelijk is.

Een derde variant wordt zelden genoemd en past juist goed bij een langere reis: helemaal niet varen. Luxor en Aswan zijn per binnenlandse vlucht of over de weg verbonden, en Esna, Edfu en Kom Ombo liggen aan diezelfde weg. U slaapt dan in hotels, u kiest uw eigen uren bij elke tempel, en u bent niet gebonden aan een aanlegschema. Het kost meer verhuizingen en het mist de lange stille middagen aan dek, maar voor reizigers die slecht slapen op een varend schip, of die het eerste licht bij Karnak belangrijker vinden dan een zonnedek, is het de betere vorm.

Waar u op de Nijl slaapt, en wat dat aan de route verandert

Een gewoon cruiseschip is de gangbare keuze en de reden dat de klassieke acht dagen zo strak in elkaar zitten: het verplaatst u en uw koffer tegelijk. De keerzijde is dat het programma aan het schip hangt. U bezoekt de bezienswaardigheden wanneer het schip er ligt, en dat is bij Karnak en de westoever precies op het uur waarop alle andere schepen er ook liggen. De sterrenaanduiding van Nijlschepen is een lokale beoordeling en niet gelijk aan een Europese hotelster; het jaar van de laatste renovatie zegt aanzienlijk meer, en de hutkeuze op hetzelfde schip telt eveneens.

Een dahabiya is een klein zeilschip met een handvol hutten dat tussen Esna en Aswan vaart en aanlegt waar de grote schepen niet kunnen. Ze vaart trager, het gezelschap is kleiner en de oevers waar u aan land gaat zijn niet dezelfde. Wat ze niet heeft, is een zwembad, een lift en een avondprogramma – en wie dat mist, heeft de verkeerde boot geboekt in plaats van een tegenvallende. Praktisch belangrijk voor uw planning: er zijn maar weinig hutten, de goede maanden zitten ver van tevoren vol, en als de dahabiya de reden voor de reis is, boekt u haar eerst en legt u de rest eromheen.

Hotelnachten in Luxor zijn de derde vorm, en ze zijn ondergewaardeerd. Twee nachten aan land vóór het inschepen leveren u de avond bij de verlichte Luxortempel en een westoever vóór de aankomst van de touringcars, allebei dingen die een cruiseschema u afneemt. Ze maken Dendera bereikbaar als ochtend, en ze zijn de enige manier om de ballonvaart bij zonsopgang zonder gepuzzel in te passen. De prijs is een extra verhuizing en een nacht die u twee keer betaalt, want de hut aan boord loopt door.

Welke luchthaven bij welke route past

De keuze van de luchthaven kost of bespaart u meer tijd dan welke andere boekingsbeslissing ook. Caïro (CAI) is de hoofdingang en de juiste keuze voor vrijwel elke route die met de piramides begint. Hurghada (HRG) en Marsa Alam (RMF) bedienen de kust van de Rode Zee en zijn de logische uitgang van een reis die aan zee eindigt. Sharm el-Sheikh (SSH) bedient de zuidelijke Sinaï. Luxor (LXR) en Aswan (ASW) zetten u zonder transfer aan de Nijl af, al is hun internationale verkeer dun. Borg El Arab bij Alexandrië (HBE) is een nevenoptie.

In en uit verschillende luchthavens vliegen is op deze route bijna altijd de betere keuze. Caïro in en Hurghada uit bespaart een halve dag terugreizen; Caïro in en Aswan uit is op de klassieke route de standaard. Een retourticket op dezelfde luchthaven dwingt u tot een stuk terugvliegen dat niets toevoegt. Vraag er expliciet naar bij het boeken, want de goedkoopste vluchtcombinatie op het scherm is zelden de goedkoopste reis zodra de extra nacht en de transfer erbij worden geteld.

Twee waarschuwingen die reizen redden. Knoop een binnenlandse aankomst nooit rechtstreeks aan een langeafstandsvertrek: binnenlandse vluchten worden geregeld verlegd, soms daags tevoren, en een nacht in Caïro aan het eind is daar het goedkope antwoord op. En let op de bagage – de limieten op binnenlandse vluchten liggen lager dan op de lange afstand, wat mensen met een volle koffer uit Aswan bij het inchecken verrast.

Hoe het seizoen de route verandert, niet alleen het weer

Van oktober tot en met april is het zuiden aangenaam en dan komt de grote meerderheid. Februari en maart geven de beste verhouding tussen weer en drukte. December en januari zijn het koelst en het drukst, met een piek rond kerst en oud en nieuw, wanneer de betere schepen maanden vooruit vol zitten en niet groter kunnen worden gemaakt. Wie in die weken reist, plant de route om de beschikbaarheid van het schip heen in plaats van andersom.

Van juni tot en met augustus komen Luxor en Aswan geregeld boven de veertig graden uit, en dan verandert het seizoen de vorm van uw dagen. Het bezichtigen krimpt tot de vroege ochtend, het midden van de dag vervalt, en een programma met twee grote bezienswaardigheden na elkaar in de middag is in die maanden geen ambitieus plan maar een slecht plan. De prijzen dalen fors, wat het een echte ruil maakt en geen onmogelijkheid. De Rode Zee is in diezelfde maanden juist op haar best, dus een zomerreis verschuift vanzelf van tempels naar water.

Het seizoen sluit ook hele blokken af. De Witte Woestijn en Bahariya zijn uitsluitend iets voor ongeveer oktober tot en met april, omdat de ritten en het kamperen in de zomerhitte werkelijk onaangenaam zijn – en in december en januari lopen de woestijnnachten tegen het vriespunt, wat mensen verrast die voor een heet land hebben ingepakt. Aan de Rode Zee telt de wind zwaarder dan de temperatuur: een stevige noordenwind in het voorjaar schrapt boottochten, dus laat speling in een duikperiode. De ramadan verschuift het dagritme en sommige openingstijden, iets om in te plannen in plaats van te mijden.

Wanneer is een op maat geplande reis de meerprijs waard?

Op de standaardroute van meer dan acht dagen is een groepsvertrek met vaste datum goedkoper en volkomen in orde. Het programma is het programma dat iedereen rijdt, en een gids over een dozijn mensen verdelen is wat de prijs maakt. Een reis op maat verdient haar kosten wanneer iets aan u niet in die vorm past: kinderen die geen vier tempels per dag doen, beperkte mobiliteit, een specifieke interesse zoals Amarna of het vroege christelijke Egypte, fotografie die eerste licht nodig heeft in plaats van late ochtend, een klein zeilschip in plaats van een cruiseschip.

Op aanvraag kopen in plaats van bij de kassa heeft een echte prijs: tempo. Een betrouwbare offerte duurt een tot twee dagen, omdat iemand hutten, gidsen en binnenlandse vluchten moet bevestigen voordat een datum wordt toegezegd. Wat u terugkrijgt is een plan op uw tempo – minder bezienswaardigheden per dag als u dat ligt, een rustochtend halverwege, een gids die op uw interesses is gekozen in plaats van op dienstrooster. Als de prijs de enige variabele is, wint het groepsvertrek.

Er is een tussenvorm die vaak over het hoofd wordt gezien: de standaardroute met privégids en eigen chauffeur, zonder er verder iets aan te veranderen. U rijdt hetzelfde rondje en ziet dezelfde tempels, maar u vertrekt op uw eigen uur en u beslist zelf wanneer een bezoek klaar is. Voor gezinnen en voor reizigers die slecht tegen de hitte kunnen, is dat meestal de aanpassing die het meeste oplevert, en ze is aanzienlijk goedkoper dan een volledig herschreven reisroute.

Wat de prijs van een route bepaalt

De reisduur verschuift de prijs minder dan mensen denken; de keuzes binnen de route verschuiven hem fors. Op de Nijlroutes is de standaard van het schip de grootste hefboom, gevolgd door de hotelcategorie in Caïro en door de vraag of gids en voertuig privé of gedeeld zijn. Het bezichtigen zelf is een klein deel van het totaal. Een kleine dahabiya kost opnieuw meer dan een gewoon cruiseschip, en op hetzelfde schip ligt een hut op het bovendek of met balkon duidelijk boven een hut op het onderste dek.

Daarnaast lopen er kosten op die buiten de meeste offertes vallen en die het beeld schever maken dan het lijkt: de internationale vluchten bijna altijd, vaak de binnenlandse sprongen, de toegangskaarten – die regelmatig worden verhoogd en die in Luxor snel oplopen, omdat losse graven en interieurs apart worden beticket –, de fooien, die structureel zijn en niet optioneel, de drankjes, en de losse extra's zoals Abu Simbel door de lucht of de ballonvaart bij zonsopgang. Vraag bij een vergelijking daarom altijd wat er níét bij zit.

Het seizoen verschuift alles tegelijk, en een route die om de kalender heen is gebouwd bespaart meer dan welke onderhandeling ook. Dezelfde reis kost in augustus merkbaar minder dan met oud en nieuw. Ook de vorm van de route telt: eindigen aan de Rode Zee met een rechtstreekse vlucht naar huis haalt een binnenlandse vlucht en een hotelnacht uit de som, terwijl een woestijnlus een privéterreinwagen met chauffeur toevoegt. Wij rekenen op aanvraag in plaats van via een afrekenknop, juist omdat deze knoppen op elkaar inwerken.

Wat is geen dag van uw tijd waard?

Sommige dingen slokken een dag op en geven weinig terug. Klank- en lichtshows zijn stoffig en kosten een avond. Alexandrië als dagtocht vanuit Caïro betekent zes uur in de auto voor een paar uur stad – overnacht er, of laat het. De papyrus-, parfum- en albastateliers die aan reisdagen worden vastgeplakt, zijn winkels; zeg ze al bij het boeken af, niet op de ochtend zelf.

Twee dingen verdienen verdediging. Abu Simbel loont de vroege start, maar vlieg als het budget het toelaat – de rit over de weg vanuit Aswan is ongeveer drie uur per richting voor een uur bij de tempels. En reken op het verkeer van Caïro: twee grote bezienswaardigheden op een dag zijn realistisch, vier een fantasie die ermee eindigt dat iedereen moe is en niemand meer kijkt. Kameelritten in Gizeh worden hard aangeprezen, de toestand van de dieren wisselt, en nee zeggen is makkelijker dan het lijkt.

Een dagtocht naar Luxor vanaf de Rode Zee hoort in dezelfde categorie thuis als het om meer gaat dan één plek. Vanuit Hurghada is de tempeldag naar Karnak, de Luxortempel en de Vallei der Koningen lang maar werkelijk haalbaar; vanuit Marsa Alam betekent hij vertrekken vóór zonsopgang, vier tot vijf uur per richting en drie bezienswaardigheden die u in de hitte doorloopt. Caïro vanaf de kust is alleen per vlucht een redelijk plan, en zelfs dan kiest u Gizeh óf het museum en niet allebei. Wie de piramides serieus wil zien, zet ze aan het begin van de reis en niet als uitstapje er middenin.

Egypte als eerste helft van een langere reis

Egypte wordt regelmatig gecombineerd met Jordanië, en die combinatie werkt omdat de landen dicht bij elkaar liggen. De gangbare vorm is in Caïro invliegen en in Amman uitvliegen, of precies andersom, zodat u het terugreizen bespaart dat een retourticket afdwingt. Aan de Jordaanse kant rekent u twee dagen voor Petra en een nacht in een kamp in de Wadi Rum. Jordanië geeft een visum bij aankomst af, dus de papieren zijn niet het obstakel – de kalender is dat, want Jordanië heeft geen seizoensuitweg zoals de Rode Zee die voor Egypte is.

De eerlijke waarschuwing is dat twee landen in veertien dagen betekenen dat Egypte de kortere helft wordt. Een tweede land kost een internationale vlucht of een grensovergang plus transfers, en dat is de reisdag die anders naar Abu Simbel of de Rode Zee was gegaan. Zijn Dendera, Abydos of de Westelijke Woestijn juist de reden dat u gaat, dan is dat het teken om van Egypte een eigen reis te maken in plaats van de helft van een. Een eerste bezoek dat Caïro en de Nijl goed doet, is bijna altijd de betere veertien dagen.