Oriëntatie
Steden in Egypte zijn voor het grootste deel geen reisdoelen, en doen alsof dat wel zo is kost vakantiedagen. Acht namen komen steeds terug: Caïro, Alexandrië, Luxor, Aswan, Hurghada, Sharm el-Sheikh, Port Said en Suez. Hier staat waar elke stad werkelijk goed voor is, hoe groot ze ongeveer is en of ze een plek op een tweeweekse reis verdient.
Een sluitend getal bestaat niet, want Egypte rekent ook veel kleine plaatsen tot de steden. De 27 gouvernementen hebben elk een hoofdstad, en dat zijn de namen die het kennen waard zijn; de rest bestaat uit provincieplaatsen waar een bezoeker nooit reden heeft om te stoppen. Belangrijker voor een reiziger is waar de mensen zitten. Vrijwel de hele bevolking woont langs de Nijl en in de delta, op ruim minder dan een tiende van het landoppervlak. De rest is woestijn, en de steden aan dat smalle groene lint zijn voor een reis in de praktijk het hele land.
Die geografie verklaart waarom deze lijst kort blijft. Streept u de werksteden en de provinciehoofdsteden weg waar niemand komt, dan houdt u acht namen over die een reisroute werkelijk bepalen, en slechts zes daarvan verdienen uw overnachtingen. De andere twee, Port Said en Suez, staan hier omdat er telkens naar gevraagd wordt, niet omdat wij u erheen zouden sturen. Lees deze pagina als een verdeling van uw dagen, niet als een aardrijkskundig register.
In Groot-Caïro wonen ongeveer 22 miljoen mensen, wat het tot een van de grootste stedelijke gebieden op aarde maakt en goed is voor ongeveer een vijfde van de Egyptische bevolking. Alles loopt hier doorheen: de piramides van Gizeh liggen aan de westelijke stadsrand, het Groot Egyptisch Museum een paar kilometer daarvandaan, en de meeste binnenlandse vluchten vertrekken hier. Verstandig overslaan kunt u het niet.
Caïro is bovendien luid, heet en traag om te doorkruisen. Het verkeer maakt van vijf kilometer een uur. Twee of drie dagen dekken de piramides, het museum, het middeleeuwse Caïro rond Khan el-Khalili en de oude koptische wijk. Een vierde dag is voor mensen die van steden houden. Een vijfde is er meestal één te veel.
Dat er al twee volle dagen nodig zijn, komt doordat Caïro in feite meerdere steden is die aan elkaar zijn gegroeid, ver uiteen en met het verkeer ertussen. Gizeh, waar de piramides staan, is juridisch een eigen gouvernement en in de praktijk een doorlopende voorstad; van een hotel met piramidezicht naar de middeleeuwse stad aan de overkant van de rivier is op het verkeerde uur een lange rit. Het centrum, in de 19e eeuw met Parijs als voorbeeld rond het huidige Tahrirplein aangelegd, herbergt het oude Egyptisch Museum, nog altijd krap en nog altijd twee uur waard, ook nu de topstukken verhuisd zijn. Het islamitische Caïro, de ommuurde middeleeuwse wijk, en het koptische Caïro binnen de muren van een Romeins fort zijn daarnaast opnieuw aparte bezoeken.
Beoordeel ritten in Caïro daarom op het vertrekuur en niet op de afstand. Van Gizeh naar het centrum is het zo'n 20 kilometer: een half uur vroeg in de ochtend, bijna twee uur als u op het verkeerde moment wegrijdt. De metro is de uitzondering, goedkoop en ongevoelig voor het wegverkeer, met eigen rijtuigen voor vrouwen en haltes in het centrum, in het koptische Caïro en in Gizeh, zij het niet bij het plateau zelf. Plan twee stops per dag in dezelfde wijk in plaats van vier verspreid over de stad, en zet de lange ritten vooraan.
Alexandrië telt ongeveer vijf miljoen inwoners en ligt aan de Middellandse Zee, zo'n tweeënhalf tot drie uur met de trein vanaf Caïro. Het is de tweede stad van het land en voelt als een andere: zeelucht, verbleekte Europese gevels, betere vis, echt natte winters. Egyptenaren zelf gaan erheen om aan de hitte te ontsnappen.
Wees helder over wat er niet is. De antieke stad is vrijwel volledig verdwenen: geen vuurtoren, geen bibliotheek, geen Cleopatra. Bewaard zijn catacomben, een Romeins theater, het fort Qaitbay uit de vijftiende eeuw op de fundamenten van de vuurtoren en de moderne Bibliotheca Alexandrina. Bent u voor de oudheid naar Egypte gekomen, dan is dit de verkeerde stop. Wilt u een dag pauze van monumenten, dan de juiste.
De sterkste afzonderlijke plek zijn de catacomben van Kom el-Shoqafa: een grafcomplex uit de 2e eeuw n.Chr., bereikbaar via een wenteltrap rond een open schacht, waar Egyptisch, Grieks en Romeins beeldhouwwerk dezelfde wanden delen. Pal ernaast ligt Kom el-Dikka met een klein Romeins theater en een badcomplex, en het Grieks-Romeins Museum, in 2023 heropend na een lange sluiting, toont het beste dat in de stad is opgegraven. De zuil van Pompeius heeft ondanks haar naam niets met Pompeius te maken; ze werd rond 298 n.Chr. voor keizer Diocletianus opgericht en kost u twintig minuten. De Bibliotheca Alexandrina, in 2002 geopend vlak bij het vroegere koninklijke kwartier, is een werkende bibliotheek en geen reconstructie van de verdwenen bibliotheek.
De afstand is zo'n 220 kilometer, en de sneltreinen zijn de beschaafde manier om die af te leggen. Dagtochten worden verkocht en werken ook, maar u vertrekt voor zonsopgang en bent na het invallen van de duisternis terug, voor drie plekken in vogelvlucht. Eén nacht is het zinnige minimum, twee als u een avond aan de Corniche wilt. Wij leggen Alexandrië meestal aan het begin of het einde van een reis, direct naast de vluchten op Caïro, in plaats van haar tussen de Nijldagen te persen. De stad draait bovendien op haar eigen kalender: zomers rond de 30 °C in plaats van de 40 °C van Luxor, en werkelijk natte winters met zo'n 200 mm regen per jaar, naar Egyptische maatstaven veel.
Ja, als u de dagen hebt. Luxor, met ongeveer een half miljoen inwoners, heeft de dichtste concentratie antieke plekken die er bestaat: Karnak, de Luxor-tempel en aan de overkant van de rivier de Vallei der Koningen en de dodentempels op de westoever. Aswan is kleiner, ongeveer 300.000 inwoners, en rustiger. De Nijl is daar op zijn mooist, met granieten eilanden en Nubische dorpen op de tegenoverliggende oever.
De twee liggen ongeveer 210 kilometer uit elkaar, drie tot vier uur over de weg, drie of vier nachten per schip. Caïro–Luxor duurt ongeveer een uur vliegen. Abu Simbel ligt nog eens drie uur ten zuiden van Aswan over de weg, of een korte vlucht. De zomer in het zuiden loopt op tot zo'n 40 °C en hoger; december tot februari brengt ongeveer 23 °C overdag en frisse ochtenden.
De twee steden doen verschillend werk, en daarom is allebei bezoeken geen herhaling. Luxor is dicht bebouwd en arbeidsintensief: Karnak alleen al is een ommuurd complex waaraan zo'n dertig farao's ruim tweeduizend jaar hebben doorgebouwd, en de Grote Zuilenhal met 134 zuilen slokt in haar eentje een half uur op. De westoever met de Vallei der Koningen vraagt een vroege start, voordat de graven vollopen en de warmte vasthouden; het standaardticket geeft toegang tot drie graven uit de selectie van die dag, en drie is genoeg. De Luxor-tempel, midden in de stad, is de enige grote plek die er na het invallen van het donker op vooruitgaat: verlicht en halfleeg.
Aswan heeft het omgekeerde temperament. De Nijl stuit hier op graniet en breekt op in armen tussen eilanden — de Eerste Cataract, die de oude Egyptenaren als hun zuidgrens zagen — en het water stroomt helderder en het licht oogt harder dan in Luxor. Het pronkstuk is Philae, een Ptolemaeïsche en Romeinse tempel voor Isis, met de motorboot te bereiken, en de verplaatsing weegt er even zwaar als het reliëfwerk: de tempel werd in tienduizenden genummerde blokken gezaagd en in de jaren zeventig op het buureiland Agilkia opnieuw opgebouwd, uit handen van het stuwmeer achter de Hoge Dam. Voeg er een feloek bij zonsondergang naar het eiland Elephantine aan toe, en het tempo zakt op een manier die verder naar het noorden nergens lukt. De opdringerigheid zakt mee: één straat van het water af houdt het grotendeels op, en die adempauze krijgt u op de oostoever van Luxor zelden.
Beide zijn badplaatsen, gebouwd voor buitenlandse gasten, geen oude steden. Hurghada, met ongeveer 250.000 inwoners, strekt zich uit langs de vastelandskust en is de praktische keuze wanneer u zee en ruïnes wilt combineren: Luxor ligt op ongeveer vier uur rijden. Het duiken is behoorlijk, de wind betrouwbaar en de stad zelf onopvallend.
Sharm el-Sheikh is veel kleiner, op de zuidpunt van de Sinaï, en heeft het betere duiken: Ras Mohammed en de Straat van Tiran zijn werkelijk wereldklasse. De prijs daarvoor is de afstand, want naar het Nijldal komt u alleen per vlucht of via een lange rit om de Golf van Suez heen. Neem Sharm als duiken het doel van de vakantie is. Neem Hurghada als de zee een aanvulling is op Egypte zelf.
Hurghada is geen los resort maar een echte stad, uitgestrekt over zo'n 40 kilometer langs de kustweg. Dahar, de oude wijk in het noorden, heeft de soek en de goedkope visrestaurants; Sakkala heeft de marina en het lawaai; daarna wordt de kust een keten van afgesloten resorts, sommige twintig kilometer verwijderd van alles waar u heen zou kunnen lopen. Een groot deel van deze kust is zoomrif in plaats van zand, zodat hotelstranden vaak eindigen in een ondiepe rifvlakte met een steiger eroverheen: goed om te snorkelen, onhandig met kleine kinderen. Het standaarduitje is een boot naar de Giftun-eilanden; duikers varen verder naar buiten, naar Umm Gamar of naar de vier wrakken van Abu Nuhas, de meeste op sportduikdiepte.
Het voordeel van Sharm is louter het water, en dat is een echt voordeel: het nationale park Ras Mohammed, zo'n twintig kilometer ten zuiden van de stad, heeft wanden die in open blauw water wegvallen. De keerzijde is de bereikbaarheid van de rest van Egypte. Reizigers van veel nationaliteiten krijgen bij aankomst op Sharm een gratis Sinaï-inreisstempel in plaats van een volledig visum. Die geldt ongeveer twee weken en dekt de oostkust van de Sinaï plus de weg naar het Catharinaklooster, maar niet de rest van het land, en er wordt vaak gemeld dat hij evenmin voor Ras Mohammed geldt. Wie daar wil duiken of doorreist naar de Nijl, neemt dus het volledige visum. Caïro–Sharm is een uur vliegen en gaat dagelijks; over de weg is het zo'n 500 kilometer en vrijwel een hele dag.
Een handvol kleinere plaatsen duikt op in reisroutes zonder in enige zin een stad te zijn, en het helpt te weten waar ze passen. Aan de Rode Zee is El Gouna een particulier gebouwde vakantiestad van lagunes en bruggen, ongeveer twintig minuten ten noorden van Hurghada: verzorgd, te voet te doen, naar Egyptische maatstaven duur, en de betere plek voor kitesurfen. Marsa Alam ligt verder naar het zuiden, is rustiger en heeft het betere koraal, met eigen chartervluchten vanuit Europa. Op de Sinaï ligt Dahab ongeveer anderhalf uur ten noorden van Sharm: goedkoper en losser, gegroeid rond kleine pensions in plaats van grote resorts, met de Blue Hole voor de deur. Dahab past bij zelfstandige reizigers zoals Sharm past bij gezinnen die een zwembad en een buffet willen.
In de Westelijke Woestijn is de oase Siwa een echt buitenbeentje: afgelegen, Berbers van cultuur, en een lange rit vanaf de kust in plaats van een tussenstop onderweg. De Witte Woestijn, vanuit de oase Bahariya bezocht, is een vergelijkbaar verhaal, en beide zijn reizen voor het koele seizoen. Geen van deze plekken hoort op een eerste reis van twee weken die Caïro en de Nijl wil dekken. Ze zijn voor een tweede bezoek, voor een langer verblijf, of voor de reiziger die al weet wat hij van Egypte wil en zijn vakantie daaromheen bouwt in plaats van de bekende namen af te vinken.
Vrijwel zeker niet. Beide zijn werkende kanaalsteden met elk ongeveer driekwart miljoen inwoners, en beide bestaan om schepen en vracht te verplaatsen. Port Said is van de twee het interessantst om te zien: koloniale gebouwen met houten balkons aan de boulevard, een oude handel in belastingvrije goederen en containerschepen die aan het einde van de straat voorbijglijden, wat vreemder oogt dan het klinkt.
Suez heeft voor bezoekers nog minder: industrie, raffinaderijen en het zuidelijke einde van het kanaal. Toeristische voorzieningen die de naam verdienen, heeft geen van beide. Bent u twee weken in Egypte, dan kost elk van beide u een dag en geeft heel weinig terug. Ga er alleen heen als kanalen of scheepvaart u werkelijk interesseren.
Caïro is het knooppunt, en dat bepaalt vrijwel elke route. De stad heeft het ruimste vluchtaanbod en verbinding met elke andere plek in het land, dus waaieren de meeste reizen vanuit Caïro uit en komen ze er ook weer samen. Het nuttigste binnenlandse traject is de vlucht van een uur naar het zuiden, naar Luxor of Aswan; die scheelt een volle dag ten opzichte van de weg. Wie liever niet vliegt, neemt de nachttrein, die Caïro–Luxor in ongeveer tien uur doet. Caïro–Aswan is over de weg zo'n 900 kilometer, en dat getal maakt meteen duidelijk waarom een binnenlandse vlucht haar prijs waard is.
De trein is de beschaafde keuze waar hij langs het dal en door de delta rijdt. Caïro–Alexandrië duurt met de sneltrein ongeveer tweeënhalf uur, op papier een dagtocht en in de praktijk beter als overnachting. Tussen Luxor en Aswan kunt u de trein nemen, de 210 kilometer in drie tot vier uur rijden, of, het gebruikelijkst, het traject per cruiseschip afleggen, dat Esna, Edfu en Kom Ombo meeneemt zonder extra rijden.
De Rode Zee en de Sinaï zijn de lastige hoeken. Luxor–Hurghada is zo'n 300 kilometer en vier uur door de woestijn, en juist daarom verkoopt de combinatie van Nijl en Rode Zee zo goed: u beëindigt een cruise in Luxor, verhuist in één ochtend naar de kust en laat de vakantie aan zee uitlopen zonder extra binnenlandse vlucht. Sharm el-Sheikh is in de praktijk alleen per vliegtuig te doen, een uur vanaf Caïro tegenover 500 kilometer over de weg. Abu Simbel, diep in het zuiden bij de Soedanese grens, ligt zo'n 280 kilometer van Aswan, drie tot drieënhalf uur per richting, en gaat meestal per heel vroeg konvooi over de weg of per vlucht van 45 minuten.
Het land heeft geen enkel seizoen, want de steden liggen in verschillende klimaten. Caïro is aangenaam van ongeveer oktober tot april; juli en augustus komen geregeld boven de 38 °C, met daarbij zware smog. Luxor en het Nijldal zijn op hun best van november tot maart, omdat de zomer in de Vallei der Koningen boven de 45 °C uitkomt en de bedompte graven tot een beproeving maakt. Aswan is de heetste van de drie riviersteden, met zomermiddagen ver boven de 40 °C en zeer weinig schaduw bij de bezienswaardigheden, dus daar loopt het venster van november tot februari.
De kusten volgen een eigen dienstregeling. De Rode Zee werkt het hele jaar door; april tot juni en september tot november zijn het aangenaamst, en de hoogzomer is aan land zeer heet, al is het water dan op zijn warmst. Alexandrië is de omkering van al het andere: haar zomers zijn naar Egyptische maatstaven mild en haar winters nat en winderig, dus voor- en najaar zijn daar de betrouwbare keuze. Juli en augustus zijn de maanden waarin de Egyptenaren zelf de boulevard vullen.
Voor een reis langs meerdere steden betekent dat het volgende: de schoudermaanden, ruwweg oktober en november of maart en april, zijn de enige die elke stop tegelijk goed uitkomen. De volle winter is mild in het Nijldal en grijs in Alexandrië; de hoogzomer is aan de kust te doen en landinwaarts hard werken. Liggen uw data vast, laat ze dan de vorm van de route sturen: een reis in juli leunt op de kust en behandelt Luxor als ochtendwerk, terwijl januari voor het zuiden is gemaakt.
Als vuistregel, en uitgaande van fatsoenlijk kijken in plaats van afvinken: Caïro heeft twee volle dagen nodig als eerlijk minimum en beloont er drie — één voor Gizeh en het Grote Egyptische Museum, één voor het islamitische en het koptische Caïro, en een derde voor Sakkara of gewoon een trager tempo. Luxor vraagt twee volle dagen om beide oevers zonder haast te doen: een ochtend voor de graven en tempels in het westen, een late namiddag voor Karnak. Aswan zit op twee nachten precies goed, genoeg voor Philae, de feloek en tijd op de eilanden, met het midden van de dag vrij voor de hitte.
Alexandrië is één nacht als minimum en twee als u een onopgejaagde avond aan de Corniche wilt. De badplaatsen aan de Rode Zee meet u in nachten van weinig doen in plaats van dagen bezichtigen, en drie of vier aan het eind van een reis is de gebruikelijke dosis. Abu Simbel is voor de meesten een dagtrip en geen uitvalsbasis: een volle dag voor ongeveer een uur ter plaatse. Precies daarom besteden reizigers met slechts drie dagen in het zuiden die tijd soms liever aan Philae en de Nubische dorpen.
Telt u dat bij elkaar op, dan verklaart de rekensom de standaard van twee weken: Caïro, het traject Luxor–Aswan en een paar dagen aan zee vullen een veertiendaagse reis zonder enige opvulling. De verleiding om elke stop in te korten voor één stad extra is waar de meeste teleurstellende reizen beginnen. Geef een plek liever haar twee dagen dan dat u drie plaatsen door de voorruit van een transfer ziet.
Een gebruikelijke tweeweekse route is Caïro voor drie nachten, een vlucht naar het zuiden naar Luxor of Aswan, het Nijltraject daartussen per schip of over de weg, en daarna terug naar Caïro of naar de Rode Zee voor een paar dagen tot slot. Alexandrië past als dagtocht of overnachting vanuit Caïro. Dat dekt de zes plekken die de meesten werkelijk willen.
De veelgemaakte fout is stops toevoegen. Egypte is lang: van Caïro naar Aswan is het over de weg ongeveer 900 kilometer, en binnenlandse verplaatsingen vreten halve dagen. Drie plekken in alle rust verslaan zes door de busruit. Leg de vorm van de route vast voordat u haar vult, en schrap liever een stop dan dat u een nacht in Luxor inkort.
Hebt u minder dan twee weken, dan ligt de volgorde van schrappen redelijk vast. Een week draagt Caïro plus één been van de Nijl; tien dagen brengen de tweede riviersteden erbij en wat lucht om adem te halen; veertien dagen halen de kust of Alexandrië aan de uiteinden binnen. Wat zich slecht laat inkorten, is het Nijldal zelf, want daar liggen de monumenten waarvoor u komt. De eerlijke bezuinigingen zijn dus de zeedagen en de omweg naar de tweede stad, niet de tempels. Bouw de route rond Caïro en de rivier, en besteed wat overblijft aan de extra's, in plaats van andersom.
Een zuiver getal is er niet, omdat Egypte veel kleine plaatsen als stad telt. De 27 gouvernementen hebben elk een hoofdstad, en dat zijn de namen die u moet kennen. Belangrijker voor reizigers: vrijwel de hele bevolking woont langs de Nijl en in de delta, op ruim minder dan een tiende van het landoppervlak. De rest is woestijn.
Voor bijna iedereen naar Caïro. Daar is het vluchtaanbod het grootst, en van daaruit komt u overal in het land. Hurghada, Sharm el-Sheikh, Luxor en Marsa Alam ontvangen ook internationale vluchten, overwegend seizoenscharters uit Europa. Rechtstreeks naar de kust vliegen is alleen zinvol als u de Nijl helemaal overslaat.
In de grote toeristensteden wel. Geweldscriminaliteit tegen bezoekers is zeldzaam, en de straten blijven tot laat levendig. De echte ergernissen zijn het onophoudelijke aanspreken door verkopers bij de monumenten en verkeer dat niet uitwijkt voor voetgangers. Alleenreizende vrouwen moeten rekenen op enige ongewenste aandacht, vooral in Caïro. Lees vóór het boeken het actuele reisadvies van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken; Belgische reizigers kijken bij de FOD Buitenlandse Zaken.
Per schip als u de rivier wilt; over de weg als u uw eigen tempo wilt. Een cruise neemt Esna, Edfu en Kom Ombo mee zonder extra rijden, en de tempels zijn vanaf het water gemakkelijker te bereiken. Het nadeel is het vaste schema en de drukte op dezelfde tijden, omdat de schepen samen aankomen. Rechtstreeks rijden duurt drie tot vier uur.
Een overnachting, als u haar kunt missen. Een dagtocht vanuit Caïro betekent vertrekken voor zonsopgang en terugkomen na het donker, voor drie plekken in vogelvlucht. Eén nacht levert een avond aan de Corniche en een langzame ochtend in het centrum op, en juist daar zit de aantrekkingskracht van deze stad. Ze past het best aan het begin of het einde van een reis, direct naast de vluchten op Caïro.
Het Nijldal. Luxor en Aswan zijn van november tot maart op hun best: warm en droog overdag, koel bij het ochtendgloren, precies wanneer de zomerhitte die de graven onaangenaam maakt verdwenen is. Caïro is dan eveneens aangenaam. Alexandrië is de uitzondering, want haar winters zijn werkelijk nat en winderig; bewaar die stad voor het voor- of najaar.
Allebei, elk op een ander traject. Sneltreinen verbinden Caïro en Alexandrië in ongeveer tweeënhalf uur, en de nachttrein bereikt Luxor in zo'n tien uur. Vliegen is zijn geld waard op de lange sprongen: Caïro naar Luxor of Aswan in een uur tegenover 900 kilometer over de weg, en Caïro naar Sharm el-Sheikh in een uur tegenover vrijwel een hele dag rijden.
Port Said en Suez, tenzij kanalen en scheepvaart u werkelijk interesseren; het zijn werkhavens zonder noemenswaardige toeristische voorzieningen. Ook de kleinere uitvalsbases El Gouna, Dahab, Marsa Alam en de oase Siwa kunt u laten liggen, niet omdat ze weinig te bieden hebben, maar omdat een eerste veertien dagen al vol zitten met Caïro, de Nijl en een paar dagen aan zee.
Inreisregels, openingstijden, reisadviezen en wisselkoersen veranderen. Controleer ze bij de bron, niet hier.
Geschreven en gecontroleerd door de redactie van Rondreis Egypte · Laatst gecontroleerd op . Inreisbepalingen, prijzen en openingstijden veranderen — controleer alles wat ertoe doet bij de officiële instanties waarnaar deze pagina verwijst.
8 dagen · Klassiek Egypte
De route die de meesten als eerste kiezen, in de lengte waarvoor hij bedoeld is: Gizeh en het Grote Egyptische Museum, daarna een vlucht naar Luxor en vier nachten varen tot aan Aswan.
vanaf US$2.135 / per persoon
8 dagen · Nijl & Rode Zee
Deze reis gaat zonder schip. Gizeh en het Grote Egyptische Museum, een nacht in Luxor voor beide oevers, twee nachten aan de Rode Zee en dan terug naar Caïro voor de Citadel, het koptische Caïro en de koninklijke mummies.
vanaf US$2.040 / per persoon
10 dagen · Klassiek Egypte
Vijf nachten in Caïro, aan weerszijden van een vaartocht van vier nachten van Luxor naar Aswan. De dagen in Caïro zijn privé, alleen uw gezelschap en een gids; de bezichtigingen vanaf het schip deelt u met een kleine groep.
vanaf US$2.635 / per persoon
