Inreisbepalingen
Egypte inreizen bestaat uit twee dingen: een reisdocument dat de luchtvaartmaatschappij en de paspoortcontrole accepteren, en een inreisvergunning. Beide worden door verschillende instanties op verschillende momenten gecontroleerd, en de eerste daarvan is de luchtvaartmaatschappij op uw eigen vertrekluchthaven. Deze pagina noemt geen tarieven en geen verwerkingstijden, omdat beide veranderen en wij daarvoor niet de bevoegde instantie zijn.
De eerste vraag is het document: wordt uw paspoort geaccepteerd, is het lang genoeg geldig, heeft het lege pagina's en is het onbeschadigd? De tweede vraag is de vergunning: hebt u een visum of een andere geldige inreisvergunning voor het deel van het land waar u heen wilt? De twee vragen worden onafhankelijk van elkaar gecontroleerd, en een ja op de ene helpt niet bij de andere.
Er wordt op drie plekken gecontroleerd. De luchtvaartmaatschappij controleert bij het inchecken of u überhaupt vervoerd mag worden. De paspoortcontrole in Egypte controleert de vergunning. En controleposten langs de weg controleren of u zich mag bevinden waar u op dat moment bent. De meeste problemen ontstaan bij de eerste plek, dus nog thuis.
Geen enkele reiswebsite is bindend, ook deze niet. Wat voor uw nationaliteit geldt, staat in het officiële portaal visa2egypt.gov.eg, en wat het portaal openlaat, beantwoordt het reisadvies van het ministerie van Buitenlandse Zaken op Nederlandwereldwijd.nl, voor Belgische reizigers op diplomatie.belgium.be. Controleer beide voordat u iets boekt dat niet te annuleren is.
Het loont om die driedeling letterlijk te nemen, want ze verklaart waarom mensen op het verkeerde moment gerustgesteld raken. Een goedgekeurd e-visum in uw mailbox zegt niets over de geldigheidsduur van uw paspoort. Een ruim geldig paspoort zegt niets over de vraag of u met de stempel die u bij aankomst krijgt naar Caïro mag rijden. En een toegestane reis naar Caïro zegt niets over de tweede inreis die u nodig hebt zodra de route Egypte tussendoor verlaat. Vier losse onderdelen, vier keer nakijken.
Bijna alle ellende rond de inreis komt voort uit een verkeerde volgorde en niet uit een gebrek aan kennis. De werkbare volgorde is: eerst het paspoort, dan de vergunning, dan de onderdelen van de reis die niet meer te annuleren zijn. Wie andersom werkt, boekt een vlucht en ontdekt daarna dat het document eronder wankelt, en op dat moment is elke oplossing duur.
Pak dus op de dag dat u serieus gaat boeken de paspoorten van het hele gezelschap erbij, alle tegelijk. Kijk naar drie dingen: de vervaldatum, het aantal lege pagina's en de staat van het document. Wankelt er één, laat het dan eerst vernieuwen. Een vernieuwing die u daarna doet, maakt een al verleende vergunning waardeloos, omdat die aan het oude paspoortnummer hangt, en dan vraagt u twee keer aan.
Vraag de vergunning vervolgens aan wanneer u de vluchten boekt, en niet op de avond voor het inpakken. Dat is geen overdreven voorzichtigheid, maar het enige punt in het hele proces waar u nog marge kunt kopen zonder dat het iets kost. Een aanvraag die vroeg wordt gedaan, mislukt vroeg: een afgekeurde foto of een vraag over een detail is in de week na het boeken een klein ongemak, en in het laatste uur voor vertrek een echt probleem.
Leg ten slotte alles wat u bij de controle nodig hebt op papier klaar. Een afgedrukte vergunning, het adres van uw eerste overnachting en het telefoonnummer van uw reisorganisatie of hotel: drie regels tekst, in uw handbagage. Telefoons raken leeg, de wifi op de luchthaven is onbetrouwbaar, en de beambte tegenover u heeft geen belang bij uw accuprobleem. Het kost niets en het haalt een hele categorie ongemakken weg.
Luchtvaartmaatschappijen hanteren bij het inchecken een geldigheidsregel, gewoonlijk zes maanden na de inreis, en ze rekenen met de datum die in het paspoort staat. Een krap paspoort wordt daarmee een gemiste vlucht op uw eigen vertrekluchthaven en geen Egyptisch probleem. Controleer de actuele eis bij het ministerie van Buitenlandse Zaken en verleng op tijd als de termijn ook maar enigszins krap wordt.
Lege pagina's horen erbij. Een paspoort met nog maar een of twee lege pagina's leidt op een reis met een landgrens vroeg of laat tot een discussie. Behandel een bijna vol paspoort als iets om te verlengen en niet als een gok. De staat telt ook: een golvende gegevenspagina, een gescheurde folie of een losse kaft kan tot weigering leiden, en die komt meestal het eerst van de luchtvaartmaatschappij.
Of naast het paspoort andere identiteitsdocumenten worden geaccepteerd, is een vraag voor de Egyptische autoriteiten, en die beantwoorden we hier bewust niet. Alles op deze pagina gaat uit van het paspoort. Wilt u met iets anders inreizen, haal dan de informatie bij het ministerie van Buitenlandse Zaken en laat die door uw luchtvaartmaatschappij bevestigen.
Het vervelende aan de geldigheidsregel is niet de regel zelf, maar het moment waarop u hem hoort. Dat is enkele uren voor vertrek, van een medewerker aan de incheckbalie die de regel niet mag veranderen, en er bestaat geen toeslag die het oplost. Reken dat één keer eerlijk door en de rangorde is duidelijk: een spoedverlenging, een omgeboekte vlucht of een verloren eerste reisdag kost een veelvoud van welk visumtarief dan ook. Daarom besteedt deze pagina meer ruimte aan het document dan aan het formulier.
Neem bij het invullen van welk formulier dan ook de naam over zoals het paspoort hem afdrukt: geen afgekorte voornaam, geen weggelaten tweede voornaam, geen gok bij een onduidelijk teken in het paspoortnummer. Leg het paspoort naast het scherm en controleer teken voor teken tegen de gedrukte regel, niet tegen een nummer dat u ergens anders hebt genoteerd. Een naam die niet exact overeenkomt, is een van de terugkerende redenen voor oponthoud, en het is de gemakkelijkste om te vermijden.
Weg één is het e-visum, voor de vlucht aangevraagd in het portaal van de Egyptische overheid. Weg twee is het visum bij aankomst, contant gekocht aan een bankloket in de aankomsthal voor de paspoortcontrole. Weg drie is een reisorganisatie ter plaatse die dat loket voor een groep afhandelt — hetzelfde visum, alleen door iemand anders gekocht.
Niet elke weg staat open voor elk paspoort. Sommige nationaliteiten moeten vooraf aanvragen, sommige hebben eerst een goedkeuring via een Egyptische ambassade nodig. Geen reisorganisatie verandert daar iets aan: als uw nationaliteit het visum bij aankomst niet mag gebruiken, helpt ook de vriendelijkste ontvangst in de hal niet.
Hoe de aanvraag precies verloopt, welke gegevens het formulier vraagt en hoe u de nagebouwde portalen herkent, staat op onze pagina over het visum voor Egypte. Hier gaat het om alles eromheen: het document, de aankomst en de grenzen van de vergunning die u uiteindelijk in uw paspoort hebt.
Eén waarschuwing hoort ook op deze pagina thuis, omdat ze mensen geld en gegevens kost. Rond het echte portaal ligt in de zoekresultaten een ring nagebouwde pagina's, sommige met officieel ogende zegels en op overheidsinstanties lijkende namen, en ze kopen advertentieruimte op precies de zoektermen waarmee u begint. Ze dienen wel degelijk echte aanvragen in, maar rekenen er een eigen verwerkingstarief bovenop en bewaren een kopie van uw paspoortscan. Sneller is er geen van. Typ het adres rechtstreeks in de adresbalk, en sluit het tabblad als het domein niet eindigt op .gov.eg.
Voor bezoekers zijn een handvol luchthavens van belang. Caïro is de belangrijkste internationale toegangspoort, Hurghada en Marsa Alam bedienen de kust van de Rode Zee, Sharm el-Sheikh bedient de zuidelijke Sinaï, Luxor en Aswan zetten u zonder transfer aan de Nijl, Borg El Arab bij Alexandrië speelt een bijrol en Taba ligt in de oosthoek van het schiereiland. Voor de inreisvraag vallen die luchthavens uiteen in twee groepen, en dat onderscheid is groter dan de meeste reizigers vermoeden.
Landt u in Caïro, Luxor, Aswan, Hurghada of Marsa Alam, dan zit u in het eenvoudige geval: een volwaardig toeristenvisum, vooraf aangevraagd of aan het loket gekocht, geldig voor het hele land. Hurghada heeft de hele Sinaï-complicatie niet, en dat is een van de stillere verschillen met Sharm el-Sheikh. Landt u in Sharm el-Sheikh of Taba, dan ligt de gratis Sinaï-stempel op tafel, of u er nu om hebt gevraagd of niet.
Dat betekent dat u vóór u bij het loket staat moet weten welk document u wilt hebben, in plaats van aan te nemen wat u wordt aangereikt. Een week aan de Sinaï-kust en verder niets is met de stempel prima gedekt. Zodra er een dagtocht naar Caïro als misschien in de planning staat, of zodra het duikplan Ras Mohammed bevat, is de stempel niet genoeg meer.
Vliegt u ergens anders in dan uit — heen naar Caïro, terug vanuit Luxor of Hurghada, wat op een reis van twee weken de logische opzet is — dan wordt de vergunningsvraag volledig beslist door waar u aankomt. De vertrekluchthaven geeft niets uit. Wat die wel doet, is uw inreisstempel naast uw vertrekdatum leggen, en dat is een ander onderwerp, verderop op deze pagina. Schuiven uw vluchten nog, wat op charterroutes gebeurt, houd dan in de gaten of de aankomstluchthaven meeschuift.
Wie in Sharm el-Sheikh of Taba aankomt en in het zuiden van de Sinaï wil blijven, krijgt onder omstandigheden een gratis inreisstempel in plaats van een visum. Die staat een kort verblijf toe in een afgebakend deel van de Zuid-Sinaï en niets daarbuiten. Caïro, Luxor, Aswan en de kust van de Rode Zee rond Hurghada liggen daar allemaal ver buiten, net als alles langs de Nijl.
De grens wordt gehandhaafd bij controleposten langs de weg bij het verlaten van het gebied, niet op de luchthaven. De fout blijkt dus midden in een dagexcursie en niet bij aankomst, en dan zit u met een chauffeur die moet omkeren. Verschillende bronnen beschrijven het toegestane gebied verschillend, en dat alleen al is reden tot voorzichtigheid.
De regel die daaruit volgt is simpel: als enig deel van de reis deze strook zou kunnen verlaten, vraag dan het reguliere visum aan en denk er niet verder over na. De stempel bespaart u niets wat de ellende waard is.
Wat de stempel doorgaans wel dekt, is de oostkust van het schiereiland — Taba, Nuweiba, Dahab en Sharm el-Sheikh — plus de woestijnweg naar het Catharinaklooster. Wat hij niet dekt, verrast duikers het vaakst: nationaal park Ras Mohammed op de zuidpunt van het schiereiland valt erbuiten, hoewel het vanuit Sharm de meest voor de hand liggende bootdag is. Staat Ras Mohammed op uw duiklijst, dan is de gratis stempel eenvoudigweg het verkeerde document.
Het tweede plan dat mensen stilzwijgend onder de stempel scharen, is de veerboot van Nuweiba naar Akaba in Jordanië. Ook die vraagt om een volwaardig Egyptisch visum. Zo bezien is de rekensom eenvoudig: de besparing is het visumtarief, één keer, per persoon, en daartegenover staat het risico op een afgebroken dagtocht, een omgekeerde auto en in het slechtste geval een verblijf zonder geldige toestemming. Wie ook maar twijfelt over één excursie, betaalt beter en slaapt beter.
Niet iedereen komt met het vliegtuig binnen. De grensovergang Taba ligt aan de oostkust van de Sinaï, aan het noordelijke uiteinde van de Golf van Akaba, direct naast Eilat, en de veerboot tussen Nuweiba en Akaba steekt de golf over naar Jordanië. Beide routes werken, maar ze vragen een andere voorbereiding dan een aankomst op een luchthaven, en de belangrijkste verschillen zitten in de tijd en in het aantal inreizen dat uw vergunning dekt.
Bij Taba gaat u te voet, met uw bagage. Toeristenvoertuigen rijden gewoonlijk niet mee, dus een chauffeur zet u aan de ene kant af en een andere haalt u aan de andere kant op. Het geheel kan minder dan een uur duren of meerdere uren, afhankelijk van de rij en van hoe grondig men u ondervraagt. Plan een grensdag daarom als een halve reisdag en niet als een ochtend, en zet er geen bezichtiging achter die ook echt door moet gaan.
De weg naar Taba is op zichzelf al een onderneming. Vanuit Caïro is het een volle rijdag: over het Suezkanaal het schiereiland op en dan een lange tocht door leeg land. Vanaf de badplaatsen aan de Rode Zee is het korter, maar nog altijd een serieuze rit noordwaarts langs de kust. Controleposten zijn op de wegen van de Sinaï routine en ze kosten tijd die niemand vooraf kan inschatten. Voor de veerboot naar Akaba geldt iets vergelijkbaars: de vertrektijden schuiven, en een overtocht kan een hele dag opslokken.
Eén punt is bij deze routes belangrijker dan alle andere. Wie Egypte verlaat en terugkomt — naar Israël, naar Jordanië, en daarna weer terug voor de vlucht naar huis — heeft aan een vergunning voor een enkele inreis niet genoeg. Dat regelt u voor vertrek en niet aan een grenspost aan het eind van een lange dag, waar u geen enkele onderhandelingspositie hebt. En nog iets: Rafah wordt in dit verband soms genoemd en hoort er niet bij. Dat is een overgang tussen Egypte en Gaza, geen toeristische route, en hij heeft in geen enkel reisplan een plaats.
De volgorde in Caïro is: aankomsthal, bankloket als u er een nodig hebt, paspoortcontrole, bagageband, douane. De paspoortcontrole wil het paspoort zien, de uitgeprinte vergunning als u er een hebt, en soms het adres van uw eerste overnachting. Houd dat opgeschreven bij de hand in plaats van begraven in een e-mail — een lege telefoon is op dit punt een echt probleem.
De hallen zijn lawaaiig en slecht bewegwijzerd, rijen worden zonder uitleg samengevoegd en verplaatst, en fotograferen is in de buurt van de loketten ongewenst. Het is simpelweg trager dan op een Noord-Europese luchthaven en haast wordt niet beloond. Een probleem met de papieren leidt naar het bureau van een leidinggevende, dus naar een gesprek en vertraging, niet naar een weigering.
Wie het visum pas aan het loket koopt, staat na een lange vlucht twee keer in de rij, en de tweede rij trekt zich niets aan van het feit dat u de eerste al achter de rug hebt. Neem in dat geval contant geld mee, en wel in een valuta die het loket aanneemt. Pinapparaten zijn er, en ze vallen vaak genoeg uit dat aankomen met alleen een bankpas op een slechte dag een risico is.
Hier wordt tijd bovendien geld. Hebt u dezelfde dag een binnenlandse vlucht naar Luxor of Aswan te halen, of een trein, dan verdwijnt uw marge precies in die hal. Caïro heeft meer dan één terminal en wisselen daartussen is een verplaatsing en geen wandeling; staat uw binnenlandse aansluiting bovendien op een apart ticket, dan gaat u door de paspoortcontrole, haalt u uw bagage op en checkt u opnieuw in. Reken in uren, niet in minuten, en laat bij het boeken bevestigen welke terminal elke vlucht gebruikt.
Na de douane is de aankomsthal druk en volhardend. Er zullen genoeg mensen zijn die uw tassen willen dragen of u willen rijden. Taxi-apps werken, en een vooraf geboekte transfer haalt de hele onderhandeling weg, wat bij een nachtelijke landing de moeite waard is om vooraf te regelen. Het is geen inreiskwestie, maar het zijn wel de tien minuten die er direct op volgen, en u bent op dat moment niet op uw scherpst.
In de route via het loket zit een valutaprobleem ingebouwd waar reizigers overheen kijken die ervan uitgaan dat ze na de landing gewoon geld opnemen. Het Egyptische pond is in de praktijk een gesloten munt: banken en wisselkantoren buiten Egypte voeren het zelden, en waar wel, is de marge onbeschaamd. U kunt dus niet met lokale valuta aankomen, en het visumloket wil die ook helemaal niet. Dat wil harde valuta, contant.
Daarmee wordt het contante geld een inpakpunt en geen boodschap voor onderweg. Leg het ergens waar u erbij kunt zonder uw koffer open te maken, houd het gescheiden van de rest van uw geld, en vertrouw er niet op dat een geldautomaat in de aankomsthal iets produceert wat het loket aanneemt. Het hele nut van dat contante geld is nu juist dat het werkt wanneer de techniek dat niet doet.
De staat van de biljetten telt zwaarder dan de meesten verwachten. Gescheurde, beschreven, gevlekte of sterk gekreukte buitenlandse biljetten worden geweigerd, en oudere Amerikaanse dollarseries worden vaak botweg geweigerd of alleen met korting aangenomen. Vraag bij het wisselen thuis om nieuwe, schone biljetten. Euro's zijn voor Nederlandse en Belgische reizigers de voor de hand liggende keuze, dollars zijn de breedst erkende valuta. Wissel bij aankomst een bescheiden bedrag voor de transfer, de eerste fooien en een fles water, en laat de rest tot in de stad, waar de koers beter is.
De douane is bij een gewone vakantiereis zelden het spannende deel, maar er is één categorie waar het antwoord hard nee luidt. Egypte legt drones streng aan banden. Ze worden op de luchthaven in beslag genomen, en er is geen betrouwbare weg om ze terug te krijgen — niet het toestel en niet de accu's die u ervoor zou meenemen. Wie de piramides of de Nijl van bovenaf wil filmen, laat dat plan thuis en niet in de aankomsthal.
Rond fotografie geldt een zachtere maar verwarrender regel. Voorschriften voor statieven, professionele apparatuur en alles wat vliegt wisselen per Egyptische locatie en worden ongelijkmatig gehandhaafd, dus vraag het na in plaats van het aan te nemen. Uit de hand fotograferen is overal normaal en niemand zal u erom lastigvallen. In de aankomsthal zelf, in de buurt van de loketten en de paspoortcontrole, laat u de camera en de telefoon weg; dat is de ene plek waar niemand van u een foto verwacht.
Verder is de nuchtere gewoonte de beste: draag van elk belangrijk document een papieren kopie bij u, houd de afgedrukte vergunning en het adres van de eerste nacht in uw handbagage in plaats van in de ruimbagage, en ga er niet van uit dat u ergens netwerk hebt. Op een reis met een grensovergang erin is dat geen overdreven voorzichtigheid maar eenvoudig de snelste manier om door een controle heen te komen.
De beambte stempelt een inreisdatum, en die stempel, niet het e-visum, maakt het verblijf rechtmatig. Hij geeft een vaste periode. Tel vanaf de stempel en niet vanaf uw vluchtboeking, en lees wat de stempel werkelijk zegt in plaats van aan te nemen wat u had verwacht.
Te lang blijven is de dure fout. Wie na de termijn nog in het land is, betaalt een boete en voert op de vertrekdag een traag gesprek. Schuift ziekte of een staking u over de datum heen, regel dat dan in het land voordat u naar de luchthaven rijdt, en niet aan het loket.
Terugkerende problemen zijn verder: een naam die niet exact overeenkomt met het paspoort; een paspoort dat tussen aanvraag en vertrek is vernieuwd, waardoor de vergunning aan een oud nummer hangt; een visum voor een enkele inreis op een reis die Egypte tussendoor verlaat; en een vergunning die alleen op een telefoon staat die leeg is op het moment dat iemand ernaar vraagt.
Doe daarom één ding voordat u de aankomsthal verlaat: kijk naar de stempel en reken de laatste toegestane dag uit. Noteer die datum ergens waar u haar terugziet, en leg haar naast uw terugvlucht in plaats van naast de dag waarop u uit het hotel uitcheckt. Reizigers nemen routinematig aan dat de stempel bij de lengte van hun reis past, omdat de reis nu eenmaal is gepland rond wat de vergunning zou toestaan — twee verschillende documenten die niet dezelfde belofte doen.
Iedereen die op een eigen paspoort reist, is een eigen geval: een eigen document, een eigen aanvraag, een eigen stempel. Bij kinderen zit daar een val in die met enige regelmaat toeslaat. Het paspoort van een kind wordt voor een kortere periode afgegeven en zit daardoor opvallend vaak het dichtst bij de vervaldatum, terwijl niemand er tussen twee vakanties aan denkt. Controleer alle paspoorten van het gezelschap tegelijk, op de dag dat u boekt.
Voor een gezin is het argument om de vergunning vooraf te regelen sterker dan voor iemand die alleen reist, niet zwakker. De route via het loket betekent dat het hele gezelschap eerst bij de bank staat en daarna nog een keer bij de paspoortcontrole, vaak laat op de avond. Eén persoon vangt dat op. Vier personen met bagage en een vermoeid kind vangen dat slecht op.
Reist u in groepsverband en verwacht u dat de reisorganisatie het aan het loket regelt, laat dat dan schriftelijk bevestigen in plaats van het aan te nemen. Vraag of het voor uw vlucht wordt gedaan, of het voor alle nationaliteiten in het gezelschap geldt, en wat er gebeurt met degene voor wie het niet geldt. Een groep van twaalf waarvan één paspoort niet in aanmerking komt, is een groep van elf die in de hal wacht, en dat gesprek hoort weken eerder thuis.
Voor binnenkomst vanuit Europa of Noord-Amerika is geen enkele inenting verplicht. Een gelekoortsbewijs wordt alleen gevraagd als u komt uit een land waar gele koorts voorkomt, wat voor een rechtstreekse reis vanaf Schiphol of Brussel niet speelt. Dat is het hele verhaal aan de grens, en het is de reden dat gezondheid bij de inreisvraag zelden opduikt.
Dat betekent niet dat er niets te bespreken valt. Een reisgeneeskundig consult brengt meestal hepatitis A en tyfus ter sprake, plus tetanus en rabiës als u met dieren te maken krijgt. Haal dat advies bij een praktijk of de GGD en niet bij een reisaanbieder, deze pagina inbegrepen. Wij zijn hier niet de bevoegde partij, net zomin als bij de visumregels.
Het onderdeel dat reizigers consequent onderschatten, is de verzekering. Een polis die medische repatriëring dekt, weegt in de praktijk zwaarder dan welke inenting ook: ziek worden is in Egypte zelden het probleem, want de zorg in de grote steden is goed bereikbaar, maar het vervoer naar huis van iemand die niet in een gewone stoel kan zitten is dat wel. Let er daarbij op dat veel reisverzekeraars zich richten naar het reisadvies van het eigen ministerie, en dat het Nederlandse en het Belgische advies niet altijd gelijklopen. Reist u samen met iemand uit het andere land, controleer dan beide.
Een verschoven datum is meestal onschuldig: de vergunning geldt voor een inreis binnen een periode en niet op een bepaalde dag. Lees die periode na op uw eigen vergunning in plaats van hem aan te nemen.
Een andere aankomstluchthaven weegt zwaarder. Een aankomst op de Sinaï en een aankomst op het vasteland zijn bij de controle niet hetzelfde geval, en een reis die nu in Caïro begint, heeft het reguliere visum nodig.
Een tussenstop in een ander land is het punt waarop een visum voor een enkele inreis pijn doet. Een uitstapje naar Petra in Jordanië betekent Egypte verlaten en opnieuw inreizen. Dat moet voor vertrek geregeld zijn en niet aan de grens. Een nieuw paspoort betekent een nieuwe aanvraag op het nieuwe nummer. Wordt de reis helemaal geannuleerd, dan vervalt een ongebruikte vergunning, en er valt niets terug te vragen.
Dat laatste heeft één gevolg dat het benoemen waard is. Het visumtarief is verloren geld zodra u het betaalt, ongeacht wat er daarna gebeurt, en het is precies het soort bedrag dat een annuleringsverzekering nooit dekt. Het is klein genoeg om dat te accepteren, en ook klein genoeg om er de aanvraag niet voor uit te stellen tot de reis honderd procent zeker is. Dat uitstel kost u vaker meer dan het tarief zelf.
De inreis krijgt alle aandacht, maar de vertrekdag is het moment waarop een fout wordt afgerekend. Daar wordt uw inreisstempel naast uw vertrekdatum gelegd, en wie over de termijn heen is, betaalt een boete en voert een traag gesprek op precies het moment dat er een vlucht wacht en er niets meer valt te onderhandelen. Een probleem dat u aankaart terwijl u nog dagen over hebt, is een administratieve kwestie; hetzelfde probleem aan de vertrekbalie is een deadline met een rij erachter.
De tweede vertrekvalkuil is logistiek en niet juridisch. Egyptische binnenlandse vluchten worden geregeld verzet, soms met uren en soms daags tevoren, en de marge vóór een internationaal vertrek is de laatste plek om op te bezuinigen. Zet de binnenlandse en de internationale etappe waar het kan op hetzelfde ticket, zodat de verantwoordelijkheid bij de maatschappij ligt. Moet het met twee losse tickets, behandel de aansluiting dan als een overnachting en niet als een overstap.
Let ten slotte op de bagage. De vrijstelling waarmee u bent aangekomen, is niet de vrijstelling waarmee u binnenlands verder reist: binnenlandse tickets hanteren lagere limieten, en charterstoelen naar de Rode Zee zijn opnieuw krapper. Dat merkt u twee keer — één keer aan een binnenlandse incheckbalie, en één keer op de terugweg, wanneer er souvenirs bij zijn gekomen in een koffer die al op de grens zat.
Voor de vergunning: het officiële portaal visa2egypt.gov.eg. Het is de officiële aanvraagsite, en voorwaarden veranderen daar het eerst. In de zoekresultaten staat er een hele reeks nagebouwde sites omheen; als u het formulier niet hebt bereikt via een domein dat eindigt op .gov.eg, sluit dan het tabblad.
Voor alles wat het portaal openlaat: het reisadvies van het ministerie van Buitenlandse Zaken op Nederlandwereldwijd.nl. Het wordt doorlopend bijgewerkt, is per regio opgebouwd, en veel reisverzekeraars richten zich ernaar. Belgische reizigers raadplegen het reisadvies van de FOD Buitenlandse Zaken op diplomatie.belgium.be; de beoordelingen van beide ministeries komen niet altijd overeen.
We noemen op deze pagina bewust geen tarief en geen verwerkingstijd. Beide veranderen, beide hangen af van de nationaliteit, en een verouderd getal op deze plek kost u in het ergste geval een vlucht. Praktisch advies in plaats van een getal: vraag de vergunning aan wanneer u de vluchten boekt, niet op de avond voor het inpakken.
Om dezelfde reden geven wij hier geen weergave van de actuele beoordeling uit een van beide reisadviezen. Lees die adviezen bovendien werkelijk, in plaats van alleen naar de kaart te kijken: de teksten over Egypte zijn per regio geschreven, en de Noord-Sinaï wordt daarin heel anders behandeld dan de zuidelijke Sinaï-kust of het Nijldal. Formuleringen worden zonder aankondiging herzien, dus de versie die u een half jaar geleden las, bewijst vandaag niets. Kijk één keer voor het boeken en nog één keer kort voor vertrek.
Bij het boeken: alle paspoorten van het gezelschap nakijken op vervaldatum, lege pagina's en staat, en bij twijfel eerst vernieuwen. Daarna de vergunning aanvragen bij de officiële bron, met de naam exact zoals het paspoort hem afdrukt en met het adres van de eerste overnachting bij de hand. Schriftelijk om naam en adres van dat eerste hotel vragen als uw reisorganisatie het heeft geboekt, want bij een nijlcruise verplaatst uw onderkomen zich en is dat gegeven niet vanzelfsprekend.
In de week voor vertrek: de goedgekeurde vergunning afdrukken, de periode erop nalezen, en controleren of de aankomstluchthaven nog dezelfde is als bij het boeken. Reisadviezen van het eigen ministerie nog een keer lezen. Contant geld in schone biljetten regelen als u het visum pas aan het loket koopt, of als u domweg niet op een pinapparaat wilt vertrouwen in de eerste uren. De drone blijft thuis.
Op de reisdag zelf: paspoort, afgedrukte vergunning en het adres van de eerste nacht in de handbagage, niet in de koffer. Bij aankomst het loket als u het nodig hebt, dan de paspoortcontrole, dan de stempel lezen voordat u de hal verlaat. Wie die vier dingen op orde heeft, maakt van de inreis een halfuur wachten in plaats van een verhaal. Meer is het niet, en dat is precies de bedoeling.
Een geaccepteerd reisdocument en een inreisvergunning. Bij het paspoort hanteren luchtvaartmaatschappijen gewoonlijk een geldigheid van zes maanden na de inreis, plus lege pagina's en een onbeschadigd paspoort. De vergunning is er als e-visum vooraf, als visum bij aankomst of via een reisorganisatie. Welke weg voor uw nationaliteit openstaat, zegt visa2egypt.gov.eg.
Luchtvaartmaatschappijen eisen bij het inchecken gewoonlijk zes maanden geldigheid na de inreis en rekenen met de datum in het paspoort. De bindende actuele eis vindt u bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. Verleng op tijd als de termijn krap wordt: een krap paspoort wordt een probleem op uw eigen vertrekluchthaven, lang voordat Egypte er iets over zegt.
Deze pagina noemt bewust geen tarief en geen verwerkingstijd. Beide veranderen en hangen af van de nationaliteit, en een verouderd getal hier kan u een vlucht kosten. Actueel is beide in het officiële portaal visa2egypt.gov.eg. Vraag de vergunning aan wanneer u de vluchten boekt, zodat een vraag of een afgekeurde foto nog tijd laat om bij te sturen.
Nee. De Sinaï-stempel dekt een afgebakend deel van de Zuid-Sinaï en niets daarbuiten. Caïro, het Nijldal en de kust rond Hurghada liggen erbuiten. Er wordt gecontroleerd bij controleposten langs de weg bij het verlaten van het gebied, dus de fout valt op midden in een dagexcursie. Als de reis deze strook zou kunnen verlaten, vraag dan het reguliere visum aan.
Het kost een boete en een traag gesprek op de vertrekdag. Bepalend is de inreisstempel in het paspoort, niet uw vluchtboeking: tel vanaf de stempel en lees wat hij werkelijk zegt. Schuift ziekte of een staking u over de datum heen, regel dat dan in het land voordat u naar de luchthaven rijdt.
Niet zomaar. Een uitstapje naar bijvoorbeeld Petra betekent Egypte verlaten en opnieuw inreizen, en daarvoor hebt u een meervoudige inreis of een tweede aanvraag nodig. Regel dat voor vertrek en niet aan de grens. Ook een tussentijds vernieuwd paspoort maakt een nieuwe aanvraag op het nieuwe nummer nodig.
Druk het af. Telefoons raken leeg, de wifi op de luchthaven is onbetrouwbaar, en personeel van uw luchtvaartmaatschappij vraagt er soms al naar voordat u ook maar een Egyptische beambte ziet. Leg het papier samen met het adres van uw eerste overnachting in de handbagage en niet in de koffer. Het kost niets en het haalt een hele categorie ongemakken weg.
Voor binnenkomst vanuit Europa of Noord-Amerika is niets verplicht; een gelekoortsbewijs wordt alleen gevraagd als u komt uit een land waar gele koorts voorkomt. Een reisgeneeskundig consult brengt meestal hepatitis A en tyfus ter sprake, plus tetanus en rabiës bij contact met dieren. Haal dat advies bij een praktijk of de GGD en niet bij een reisaanbieder. Let daarnaast op een verzekering die medische repatriëring dekt.
Inreisregels, openingstijden, reisadviezen en wisselkoersen veranderen. Controleer ze bij de bron, niet hier.
Geschreven en gecontroleerd door de redactie van Rondreis Egypte · Laatst gecontroleerd op . Inreisbepalingen, prijzen en openingstijden veranderen — controleer alles wat ertoe doet bij de officiële instanties waarnaar deze pagina verwijst.
8 dagen · Klassiek Egypte
De route die de meesten als eerste kiezen, in de lengte waarvoor hij bedoeld is: Gizeh en het Grote Egyptische Museum, daarna een vlucht naar Luxor en vier nachten varen tot aan Aswan.
vanaf US$2.135 / per persoon
8 dagen · Nijl & Rode Zee
Deze reis gaat zonder schip. Gizeh en het Grote Egyptische Museum, een nacht in Luxor voor beide oevers, twee nachten aan de Rode Zee en dan terug naar Caïro voor de Citadel, het koptische Caïro en de koninklijke mummies.
vanaf US$2.040 / per persoon
10 dagen · Klassiek Egypte
Vijf nachten in Caïro, aan weerszijden van een vaartocht van vier nachten van Luxor naar Aswan. De dagen in Caïro zijn privé, alleen uw gezelschap en een gids; de bezichtigingen vanaf het schip deelt u met een kleine groep.
vanaf US$2.635 / per persoon
