Privéreis door Egypte: eigen gids, eigen tempo

Wat verandert er werkelijk als u privé door Egypte reist?

Het duidelijkste verschil is tijd. Op een groepsreis bepalen de langzaamste en de snelste persoon in de bus het schema. U krijgt 90 minuten in Karnak, of u er nu 30 wilde of vier uur. Privé beslist u dat op de ochtend zelf, en de gids bouwt de rest van de dag eromheen.

Het tweede verschil is de aandacht van de gids. Een goede egyptoloog die met twee mensen praat, kan vragen echt beantwoorden, een zijspoor over de Amarna-ketterij volgen en merken wanneer u niet meer luistert. Dezelfde gids met 20 mensen geeft een microfoonrondleiding. Egypte heeft uitstekende gelicentieerde gidsen en middelmatige; privé geeft u een echte kans op een gids die aansluit bij uw interesses.

Het derde is de logistiek. Uw chauffeur wacht bij de uitgang in plaats van op een afgelegen busparkeerplaats. In de hitte van Caïro en de middagzon van Luxor spaart dat meer energie dan het op papier lijkt.

Hoeveel duurder is een privéreis dan een groepsreis?

Als grove vuistregel: reken erop dat een privéreis per persoon zo'n 40 tot 80 procent meer kost dan een vergelijkbaar groepsvertrek met dezelfde hotelstandaard. Het verschil is het grootst voor alleenreizenden en stellen, omdat gids en voertuig vaste kosten zijn die over minder hoofden worden verdeeld. Een gezin van vier of een groep van zes vangt die kosten op en komt dicht bij de groepsprijs uit.

Het geld gaat naar concrete dingen: het dagtarief van uw eigen gids, een eigen auto met chauffeur en de toeslag om dezelfde plaats niet twee keer te verkopen. Betere hotels koopt u er niet automatisch mee. Vraag van welke accommodatiecategorie een offerte uitgaat, want die ene factor bepaalt het eindbedrag sterker dan wat ook.

Waar een privéreis geen geld bespaart, zijn entreetickets, binnenlandse vluchten en hutten op de nijlcruise. Die kosten hetzelfde, wie er ook boekt.

Hoe de grootte van uw gezelschap de rekensom verandert

In een Egypte-offerte zitten twee soorten kosten, en maar één ervan reageert op het aantal reizigers. Een gelicentieerde egyptoloog kost per dag evenveel, of er nu één of zes mensen luisteren. Hetzelfde geldt voor de chauffeur, de auto en de vluchten en hotelkamers van de gids zelf zodra de route van stad naar stad verhuist. Dat zijn de vaste kosten, en zij verklaren waarom de prijs per persoon inzakt naarmate het gezelschap groeit.

De andere soort krimpt niet. Entreetickets bij Gizeh, de Vallei der Koningen en Abu Simbel worden per hoofd gerekend, binnenlandse vluchten ook. Hotelkamers en scheepshutten gaan per kamer of per hut, en daarom betaalt een alleenreiziger een toeslag, hoe de reis verder ook is opgezet. Op sommige schepen komt die toeslag neer op de hele tweede kooi.

Zet beide naast elkaar en het patroon is voorspelbaar. Een alleenreiziger draagt gids en voertuig helemaal alleen en komt in de buurt van wat een stel samen betaalt. Een stel betaalt de steilste meerprijs ten opzichte van een groepsvertrek. Een gezin van vier verdeelt de vaste kosten over vier personen en komt veel dichter bij de groepsprijs dan de meesten verwachten. Vanaf zes personen valt een privéreis geregeld onder de prijs van een vergelijkbaar kleinschalig groepsvertrek, wat mensen verrast die aannamen dat privé altijd duurder uitpakt.

Bent u met meer dan twee, vraag dan hetzelfde programma zowel privé als in groepsvorm door te rekenen in plaats van de uitkomst te veronderstellen. Het omslagpunt ligt lager dan de verkooppraat aan beide kanten suggereert.

Voor wie loont een privéreis echt?

Gezinnen met kleine kinderen. De mogelijkheid om een tempelbezoek om 11 uur af te breken omdat een vijfjarige er genoeg van heeft, is de meerprijs op zichzelf al waard. Groepsreizen straffen dat af. Reizigers die minder goed ter been zijn, hebben een vergelijkbaar voordeel: Egyptische bezienswaardigheden betekenen ongelijke grond, treden zonder leuning en lange afstanden tussen ingangen en parkeerplaatsen. Een chauffeur die u op het dichtstbijzijnde toegestane punt afzet en een gids die een kortere route door Karnak plant, veranderen wat mogelijk is.

Fotografen. Bij opening op het plateau van Gizeh staan, of in het late licht in Philae, vraagt een schema waarover niemand anders meestemt. Het is een veelvoorkomende en goede reden om privé te gaan. Het eerste uur na opening en het laatste voor sluiting zijn bovendien de momenten waarop de bezienswaardigheden het leegst zijn, en dat is de andere helft van het voordeel.

Terugkerende bezoekers. Als u de standaardronde al hebt gedaan, is een privéreis de weg naar Dahshur, Abydos, Dendera of de graven van de edelen, zonder dat een busprogramma anders beslist.

Wanneer is de groepsreis de betere koop?

Reist u alleen en met een krap budget, dan biedt een groepsvertrek simpelweg de betere prijs-kwaliteitverhouding, en de gezellige kant ervan is echt. Eenpersoonstoeslagen op privéreizen zijn hoog, omdat u voertuig en gids helemaal alleen draagt.

Wilt u de klassieke route, Caïro, Luxor, Aswan, een nijlcruise, en hebt u geen sterke mening over het tempo, dan doet een goed geleide groepsreis dat prima, en voor minder geld. Het programma is standaard omdat het werkt.

Een privéreis waarvoor u zich financieel moet uitrekken, is slechter dan een goed groepsvertrek. De besparing bij een goedkope privéofferte gaat af van het dagtarief van de gids en van het voertuig, dus van precies de twee dingen waarvoor u überhaupt meer betaalt. Is het budget krap, dan verslaat een groepsvertrek met een sterke gids een privéreis met een zwakke.

Wat zit er normaal in een privéreis naar Egypte?

De meeste reizen duren 8 tot 12 dagen. Drie of vier nachten in Caïro voor Gizeh, Sakkara en het Grote Egyptische Museum. Een binnenlandse vlucht naar Luxor, ongeveer een uur. Drie of vier nachten verdeeld tussen Luxor en Aswan, vaak met een nijlcruise ertussen. Daarna ofwel naar huis, ofwel vier nachten aan de Rode Zee als u wilt ophouden met verplaatsen.

De reisperiode telt zwaarder dan de meesten verwachten. Oktober tot en met april is het aangename venster, maar het is niet uniform: hartje winter liggen de dagen in Luxor en Aswan rond de 25 graden, terwijl oktober en april ruim boven de 30 uitkomen. Mei tot en met september komt het zuiden geregeld boven de 40 °C, wat bezichtigen rond het middaguur echt onaangenaam maakt. Precies daarom dalen in de zomer de prijzen, en privé kunt u alles verschuiven naar een start bij zonsopgang, wat de zomer werkbaar maakt op een manier die een groepsprogramma niet kan.

Vraag wie de reis ter plaatse uitvoert. Gidsen, chauffeurs en vergunningen bij de bezienswaardigheden regelt in Egypte een lokale organisatie, en de kwaliteit daarvan bepaalt uw dagen veel sterker dan de brochure. Daar mag u vóór het boeken gewoon naar vragen, net als naar hoe lang het verkopende bedrijf al met die partij samenwerkt.

Hoe ziet een privédag in Egypte er werkelijk uit?

De dagindeling ligt vaster dan het woord flexibel doet vermoeden, want de hitte en de openingstijden nemen het meeste al voor u. Een bezichtigingsdag begint vroeg, meestal tussen zes en zeven, en de reden is praktisch in plaats van deugdzaam: het eerste uur na opening is het koelst en het leegst, en de touringcars komen later. Privé staat u bij het plateau van Gizeh of bij de Vallei der Koningen wanneer het hek opengaat in plaats van een uur daarna, en die ene beslissing haalt de angel uit bijna alles waarover reizigers achteraf klagen: de hitte, de rijen en de verkopers, die hun best pas gaan doen zodra de parkeerplaatsen vollopen.

Het midden van de dag is het onderdeel waarin een privéreis het meest verschilt. In een groepsschema wordt de middag gevuld omdat de bus ergens moet zijn. Privé wordt een hete middag een lange lunch, een zwembad of een gekoeld museum in plaats van een tweede tempel waarvoor niemand nog energie heeft. De gids schuift die tweede plek dan naar de laatste twee uur voor sluiting, het andere lege venster van de dag en bovendien het betere licht.

Twee dingen liggen buiten uw macht. Het verkeer in Caïro bepaalt de lengte van elke transfer in de stad, en daarom zijn twee bezienswaardigheden per dag daar een realistisch plafond in plaats van een gebrek aan ambitie. En op de meeste wegen tussen de steden staan controleposten, waar buitenlandse passagiers standaard om paspoortgegevens wordt gevraagd. Houd uw paspoort of een kopie daarvan binnen handbereik. De meeste controles duren een paar minuten, een enkele keer veel langer. Een goede organisatie rekent daar ruimte voor in plaats van u een reistijd te beloven.

De lunch is het losste deel van de dag en is het waard om vooraf te bespreken. Aan land zit in de meeste privéprogramma's het ontbijt inbegrepen en laten ze de overige maaltijden aan u. Dat is een voordeel en geen omissie: u eet waar u wilt en wanneer u honger hebt, in plaats van in het restaurant met de busparkeerplaats ernaast.

Privé op de Nijl: wat blijft privé en wat niet?

Hier zit het hardnekkigste misverstand over privéreizen naar Egypte. Privé boeken levert u geen eigen schip op. Op een gewone cruise tussen Luxor en Aswan hebt u een hut aan boord van een schip met andere passagiers, en u deelt het zonnedek, de eetzaal en de aanlegplaats met hen. Privé blijven uw gids en de tijdstippen van uw uitstapjes aan wal, en dat is beslist iets waard: u hoeft niet mee met het groepsmoment van het schip naar Edfu of Karnak. Het schip zelf is gedeeld.

De schepen verschillen veel sterker dan de foto's suggereren, en de sterren op de Nijl zijn een lokale classificatie zonder verband met Europese hotelsterren. Het jaar van de laatste renovatie zegt aanzienlijk meer dan het aantal sterren op het bordje. Laat de naam van het schip schriftelijk vastleggen en vraag wat er gebeurt als het wordt omgeruild, want bij lage bezetting komen wisselingen voor.

Verder is er een eigenaardigheid van de aanlegplaatsen die niemand noemt tot u er staat. Bij de kleinere stops liggen de schepen twee en drie rijen dik tegen de oever afgemeerd, zodat u door de salon van een vreemd schip loopt om aan wal te komen. Dat is volstrekt normaal en staat los van wat u hebt betaald.

Wilt u de rivier werkelijk voor uzelf, dan zijn er twee wegen. De eerste is een dahabiya, de traditionele zeilboot met geringe diepgang en een handvol hutten: langzamer, duurder per nacht, en in staat aan te leggen waar de grote schepen niet komen. Bij het juiste aantal personen huurt u zo'n boot in zijn geheel af, en dat is de enige nijlcruise die in volle zin privé is. De tweede is over land: de ruwweg 220 kilometer tussen Luxor en Aswan per auto, met hotels onderweg. Dat maakt u los van een vaarschema, maar u levert de aankomsten vanaf het water bij Edfu en Kom Ombo in, en die zijn de halve reden om de rivier te nemen.

Praktisch: stroomopwaarts vanaf Luxor duurt de cruise gewoonlijk vier nachten, tegen de stroom in; stroomafwaarts vanaf Aswan drie, omdat de stroming dan meewerkt. Die verhouding staat vast en is geen kwestie van onderhandelen.

Seizoen: wat de kalender met u doet, en wat privé daaraan verandert

Oktober tot en met april is hoogseizoen en wordt daarnaar geprijsd, met kerst en oud en nieuw als piek in de piek: de goede schepen zijn dan maanden vooruit weg. Binnen dat venster is het weer niet één ding. December en januari brengen in Luxor en Aswan maxima overdag rond de lage tot midden twintig graden, terwijl het bij zonsopgang onder de tien kan liggen, dus een fleece voor de vroege starts is geen luxe. Oktober en april zijn veel warmer en lopen vaak ruim in de dertig.

Maart is misschien wel de beste maand van het jaar: warm in plaats van heet, en met mooi licht. Februari heeft vergelijkbare temperaturen zonder de kerstopslag, al tillen de Europese voorjaarsvakanties de prijzen een week of twee omhoog. September koelt al af terwijl de prijzen nog achterblijven, en dat maakt die maand stilletjes een van de voordeligste voor een reis met veel tempels erin.

In de zomer verdient de meerprijs van een privéreis zich het duidelijkst terug. Juni tot en met augustus komt het in Luxor en Aswan geregeld boven de 40 °C, en zinvol bezichtigen houdt laat in de ochtend op. Een vast groepsschema valt daar niet omheen te bouwen. Privé zet u alles vóór negen uur, brengt u de middag binnen of in het water door en behandelt u de avond als de tweede helft van de dag. Dezelfde reis kost dan het minst van het hele jaar. Voor hittebestendige volwassenen is dat een eerlijke ruil, met jonge kinderen een slechte.

Eén kalenderpunt dat alleen bij een privéreis meespeelt: hoort het strand bij het plan, dan ligt de Rode Zee in januari rond de 22 graden en warmt hij pas in april op naar een aangename 25. Een winterreis met het zwaartepunt aan de kust heeft de verkeerde vorm, hoe soepel uw programma verder ook is.

Privé reizen met kinderen of met beperkte mobiliteit

Voor gezinnen koopt de meerprijs één ding: het recht om te stoppen. Caïro beloont kinderen met schaal, want de piramides zijn absurd groot, de woestijn begint aan het eind van een straat en een kameel die vlak langs u loopt, is precies zo spannend als een zesjarige hoopt. De stad straft ambitie even hard af: twee bezienswaardigheden per dag is in dat verkeer het eerlijke plafond, en een eigen auto is wat u in staat stelt de tweede vroegtijdig te verlaten in plaats van op een bus te wachten.

Wat kinderen werkelijk meenemen uit Egypte, is zelden wat het programma veronderstelt: de omvang van één enkel blok steen, de hitte die van het zand af komt, het lawaai, en het moment waarop ze mochten rennen. Bouw de dag daaromheen, dan zorgt de geschiedenis wel voor zichzelf. Het Grote Egyptische Museum is het ene museum dat de meeste kinderen verdragen, omdat het groot, modern en gekoeld is, maar reken op anderhalf uur in plaats van een ochtend. Rond de piramides ligt bovendien een veld mastaba-graven van hoge ambtenaren: laag, donker, koel en snel bekeken, en vaak precies wat een kind dat de piramide vanbinnen eng vond, wel leuk vindt.

Voor reizigers met een beperking zit de winst in toegang in plaats van tempo. Egyptische bezienswaardigheden betekenen ongelijke grond, treden zonder leuning en lange stukken tussen ingang en parkeerplaats, en daar wordt niets voor verbouwd. Wat een privéreis wel verandert, is de route binnen elke locatie, het punt waar de chauffeur u afzet en het aantal plekken dat u op een dag aandoet. Meld wat u nodig hebt bij de aanvraag en niet op de eerste ochtend, zodat de gids er vooraf omheen plant in plaats van ter plekke te improviseren.

Twee eerlijke grenzen. Een piramide of een graf vanbinnen bekijken betekent doorgaans een lage, aflopende gang zonder leuning, en geen enkele privéregeling maakt dat makkelijker. En een ballonlanding kan hard genoeg zijn om de mand nog even mee te slepen of te laten kantelen, wat een slecht idee is met rugklachten of een recente operatie. Dat zijn eigenschappen van de activiteit, niet van de reis die u hebt geboekt.

Voorbij de klassieke route: waarvoor privétoegang werkelijk dient

Is dit uw eerste bezoek, dan is de standaardlijn, Gizeh en het Grote Egyptische Museum, een vlucht naar het zuiden, beide oevers bij Luxor, de rivier naar Aswan en Philae, standaard omdat hij werkt. Een privéreis verbetert dan vooral de tijdstippen en nauwelijks de kaart. Bij een tweede bezoek kantelt dat, want dan is het hele punt om die lijn te verlaten.

Ten zuiden van Sakkara liggen bij Dahshur de Knikpiramide en de Rode Piramide, die vrijwel geen busprogramma aandoet en die veel rustiger zijn dan Gizeh. Ten noorden van Luxor zijn Dendera en Abydos de twee grote tempels die het vaakst sneuvelen, om de simpele reden dat ze elk een ochtend rijden kosten. Dat is een ruil die een privéprogramma kan maken en een vast vertrek niet. Op de westoever van Luxor tonen de graven van de edelen taferelen uit het dagelijks leven in plaats van koninklijk ritueel, en dat is iets anders, en voor sommigen iets interessanters, dan opnieuw een koningsgraf.

Verder weg werkt Alexandrië als een lange dag vanuit Caïro over de snelle woestijnweg, en leiden de Witte Woestijn en Siwa u zuidwestwaarts, van de Nijl vandaan, voor wie tempels even heeft gehad. Niets hiervan is geheim, en elke serieuze organisatie rekent het voor u door. Het overleeft alleen de rekensom niet van een bus die op tijd terug moet zijn voor het diner.

De eerlijke samenvatting: een privéreis opent geen plekken die voor anderen dicht zijn. U koopt de uren achter het stuur en de bereidheid een ochtend te besteden aan ergens komen dat zich alleen terugbetaalt aan wie er echt wil zijn.

De extra's, en welke een privéreis werkelijk verbetert

Abu Simbel is de belangrijkste plek buiten de standaardlijn, ongeveer drie uur ten zuiden van Aswan over de weg, en de dag waard, of u nu rijdt of de korte vlucht neemt. Privé is de winst tastbaar: u vertrekt wanneer u wilt in plaats van in het gebruikelijke vroege konvooi, en u kiest zelf of u de woestijnweg twee keer op een dag doet of één traject vliegt om die rit te vermijden.

Een ballonvaart boven de westoever van Luxor is het omgekeerde geval, en daar mag u duidelijk over zijn. Ballonnen stijgen bij het eerste licht op, omdat de lucht zich alleen dan gedraagt; zodra de zon de woestijn opwarmt, sluit dat venster. Niemand kan dat verschuiven, en geen enkele organisatie kan u een bepaald uitzicht beloven, want de piloot bestuurt de hoogte en niet de richting. Wat een goede privéorganisatie wél kan, is vóór het betalen de drie vragen beantwoorden die ertoe doen: of de ballonvaartmaatschappij op dit moment een vergunning heeft van de Egyptische luchtvaartautoriteit en verzekerd is, wat er met uw geld gebeurt bij annulering, en wie beslist of er wordt gevlogen. Een boeking die de avond ervoor in een hotellobby wordt gemaakt, komt zelden met een van die antwoorden.

Dan de betaalde interieurs. De kamer in de piramide van Cheops is een hete, steile, benauwde klim naar een kale ruimte met een granieten sarcofaag, en gemakkelijk over te slaan tenzij het idee zelf u aantrekt. De graven van Seti I en Nefertari worden apart van het standaardticket voor de Vallei der Koningen verkocht, en dat van Nefertari kost een veelvoud van een gewoon Valleiticket omdat de beschilderde wanden tot de best bewaarde van Egypte behoren. Een privégids is hier vooral nuttig voor de volgorde: welke graven open zijn, verandert zonder aankondiging, en iemand die bij het hek kan navragen en de ochtend herschikt, is meer waard dan een vast plan.

De goedkoopste extra is meteen een van de beste. Een uur op een felucca bij Aswan of in Caïro kost weinig, hoeft niet ver vooruit geboekt te worden en is het enige deel van de dag waarop niemand u iets uitlegt.

Wat u moet controleren voordat u een privéofferte accepteert

Vraag of de gids een gelicentieerde egyptoloog is of een reisbegeleider. Dat is in Egypte een juridisch onderscheid, en het bepaalt of iemand u in de bezienswaardigheden überhaupt mag rondleiden. Het verklaart ook het grootste deel van het prijsverschil tussen goedkope en goede organisaties.

Vraag wat is uitgesloten. De toegang tot het binnenste van de piramide van Cheops, het graf van Toetanchamon en Abu Simbel zijn vaak aparte posten. Datzelfde geldt voor drankjes, fooien en visumkosten. Een offerte die goedkoper oogt, heeft die posten vaak alleen uit het totaal gehaald.

Vraag naar verkoopstops. Sommige organisaties bouwen ook in privéprogramma's bezoeken op commissiebasis in, aan papyruswinkels en parfumerieën. Op een privéreis kunt u ze simpelweg weigeren, maar het is beter vooraf vast te leggen dat ze niet in het plan staan.

Wie voert uw reis uit, en waarom dezelfde reis verschillend kost?

De meeste Egyptereizen die in Europa worden verkocht, worden ter plaatse uitgevoerd door een betrekkelijk klein aantal Egyptische bedrijven. De website waar u boekt, is vaak een doorverkoper met een marge op dezelfde auto's, dezelfde gidsenpool en dezelfde schepen. Daar is niets oneerlijks aan, en een goede doorverkoper verdient zijn marge terug op het moment dat er iets misgaat, maar het verklaart wel waarom nagenoeg identieke privéprogramma's met heel verschillende prijzen terugkomen.

Bij een privéreis weegt dat zwaarder dan bij een groepsvertrek, omdat een privéprogramma wordt gecalculeerd in plaats van van de plank gehaald. Laat het uitvoerende bedrijf in Egypte bij naam noemen, zodat u weet of degene die om twee uur 's nachts de telefoon opneemt, ook daadwerkelijk een vlucht kan omboeken of een gids kan verzetten.

Reken op meer dan één gids. Gidsen werken regionaal, dus doorgaans zorgt de ene egyptoloog voor u in Caïro en een tweede in Luxor en Aswan, met chauffeurs die per stad wisselen. Dat is normaal en geen versobering. Wat niet mag wisselen, is de standaard, en die te bewaken is de taak van de organisatie.

Ook de taal hoort bij de aanvraag en niet bij de aanbetaling. Engelstalige gidsen zijn er ruim voldoende en op korte termijn het makkelijkst te regelen. Voor de andere Europese talen is de pool kleiner, waardoor die gidsen verder vooruit zijn volgeboekt, zeker in het hoogseizoen. Is de taal voor u belangrijk, noem dat dan bij de eerste aanvraag en laat bevestigen dat het in elke stad geldt en niet alleen in de eerste.

Valuta is de derde reden dat offertes uiteenlopen. Het Egyptische pond heeft de afgelopen jaren fors bewogen, dus rekenen organisaties in euro's of dollars en houden ze dat bedrag vast. Een privéofferte die ver vooruit in Egyptische ponden luidt, is een schatting en geen vaste prijs. Vraag in welke valuta het contract staat en of het restant in diezelfde valuta moet worden voldaan.

De laatste reden zit aan de goedkope kant van de markt. Een privéprijs die ver onder alles ligt wat u verder hebt gezien, wordt ter plaatse meestal bijgepast met commissiestops en met extra's die na aankomst stevig worden aangeprezen. Een reis zonder dat alles kost meer op de offerte en vaak minder in totaal.

De kosten die buiten de offerte vallen

Fooien vormen de grootste van die posten en worden het vaakst onderschat. Baksjisj is in Egypte een structureel onderdeel van hoe mensen in het toerisme worden betaald en geen beloning voor goede service. Op een privéreis hebt u meer mensen te bedanken, juist omdat zij alleen voor u werken. Voor een dag met een eigen egyptoloog en een chauffeur houdt u 15 tot 20 euro per persoon aan. Elke nacht op een nijlschip komt daar 5 tot 10 euro per persoon bovenop voor de bemanningspot, die op de meeste schepen aan het einde gezamenlijk wordt opgehaald.

Uitgesplitst gaat het grootste deel naar de gids, ruwweg 10 tot 15 euro per persoon per dag voor een privégids, en naar de chauffeur ongeveer 5. Over een reis van tien dagen met vier nachten op de rivier komt dat op zo'n 180 tot 220 euro per persoon, voor iedereen van de gids tot de kruiers. Behandel dat als een bandbreedte en niet als een prijslijst, want niemand telt mee. Wees wantrouwend tegenover elke bron die één exact bedrag voor een hele reis noemt: sommige rekenen per gezelschap en andere per persoon, en daar komen de wild uiteenlopende getallen vandaan.

Neem Egyptische ponden in kleine coupures mee en wissel vroeg in de reis, niet op dag vier wanneer u niets kleins meer hebt. Munten zijn vrijwel onbruikbaar en komen verkeerd over. Kijk in restaurants of de bediening al op de rekening staat voordat u er iets bovenop legt.

Daarnaast: uw internationale vluchten, die vrijwel nooit in een landarrangement zitten; het toeristenvisum, vooraf online of bij aankomst gekocht; een reisverzekering; drankjes en de meeste lunches en diners aan land; en de apart geticketde interieurs die hierboven staan. Tel die posten bij de planning eerlijk op, en het verschil tussen een privéofferte en een groepsprijs wordt kleiner, want een deel van deze kosten is in beide gevallen precies gelijk.

Regel het visum bij de bron. Het e-visum vraagt u aan op het officiële overheidsportaal visa2egypt.gov.eg, met de gegevens exact zoals uw paspoort ze schrijft. Let daarbij op twee dingen die geregeld misgaan: luchtvaartmaatschappijen hanteren bij het inchecken hun eigen eis voor paspoortgeldigheid, doorgaans zes maanden na aankomst, en een e-visum hangt vast aan het paspoortnummer waarvoor het is afgegeven. Vernieuwt u uw paspoort tussen aanvraag en vertrek, dan is de goedkeuring waardeloos.

Wat een privéreis niet oplost

Zij maakt de bezienswaardigheden niet leeg. De openingstijden gelden voor iedereen, en halverwege een winterochtend zijn Karnak en de Vallei der Koningen druk, ongeacht bij wie u hebt geboekt. Wat privé reizen u koopt, is de mogelijkheid om er in het eerste of het laatste uur te zijn, en dat is een voorsprong in planning en geen exclusieve toegang.

Zij maakt de Egyptische binnenlandse vluchten niet betrouwbaar. Die worden vaak verschoven, soms met uren en soms de dag ervoor, en geen enkele organisatie heeft daar invloed op. Wat een goede wel doet, is de binnenlandse vlucht op dezelfde boeking houden als de rest van uw reis, zodat een gemiste aansluiting hun probleem is en niet het uwe, en een echte marge inbouwen vóór elke internationale vlucht. De luchthaven van Caïro is groot genoeg om voor een overstap van binnenlands naar internationaal in uren te rekenen in plaats van in minuten, zeker als het vervolg op een los ticket staat en u opnieuw door de immigratie en langs de incheckbalie moet.

Zij houdt de verkopers bij Gizeh of Luxor niet tegen, al vangt een gids daar een flink deel van op. Zij garandeert niet welke graven open zijn op de dag dat u komt, want dat verandert zonder aankondiging. En zij maakt een slecht gekozen hotel of een versleten schip niet beter, en juist daarom verdient de accommodatiecategorie in de offerte meer aandacht dan het woord privé.

Tot slot maakt zij een goedkope reis niet goed. De twee dingen waarvoor u meer betaalt, zijn het dagtarief van de gids en een eigen voertuig, en dat zijn precies de twee posten waarop een afgeprijsde privéofferte snijdt. Draagt het budget geen fatsoenlijke privéreis, dan is een goed geleid groepsvertrek met een sterke gids de betere aankoop, en daar is niets beschamends aan.