Familievakantie in Egypte: met kinderen in halve dagen

Hoe Egypte met kinderen er werkelijk uitziet

Egypte met kinderen werkt in halve dagen. 's Ochtends een tempel of een graf, vroeg in de middag terug naar het hotel, dan zwembad of zee tot het avondeten. Dat is de hele truc. Wie beide dagdelen vult, brengt het tweede door met een moe kind in een hete auto.

Zes dagen ruïnes is te veel. Volwassenen kunnen een week lang zuilen bekijken en geïnteresseerd blijven; kinderen zelden, en na de eerste dagen zakt de aandacht weg. Drie of vier plekken met ruimte ertussen blijven hangen. Tien vloeien samen tot één hete ochtend. De lijst inkorten is de beste beslissing die de meeste gezinnen nemen.

Praktisch betekent dat: een reis in twee helften. Een paar dagen voor Caïro en de Nijl, dan een paar dagen aan zee waarop heel weinig gebeurt. Voor de eerste helft is een nijlcruise ideaal: u pakt één keer uit, het hotel reist mee, en tussen de hoofdplekken liggen geen lange autoritten. De meeste schepen hebben een klein zwembad. Tien dagen tot twee weken geven beide helften de ruimte.

Welke plekken kinderen leuk vinden en welke ze vervelen

De piramides doen het werk vanzelf. Ze zijn reusachtig, ze staan buiten, en kinderen kunnen tot aan de steen lopen. Kamelen helpen. De graven in de Vallei der Koningen vallen meestal ook goed: u loopt een gang naar beneden het donker in, de wanden zijn beschilderd, en het voelt alsof u iets heeft gevonden dat u niet had mogen zien.

Lange rondleidingen door grote tempelcomplexen zijn het punt waarop de aandacht wegzakt. Karnak is opmerkelijk en tegelijk veel lopen in de zon met veel uitleg. Museumzalen hebben hetzelfde probleem. Abu Simbel is voor volwassenen de moeite waard, maar de weg vanaf Aswan duurt drie tot vier uur per richting, wat voor één enkele tempel een heel lange dag oplevert. Lijnvluchten vanaf Aswan duren ongeveer vijfenveertig minuten en maken er een halve dag van.

De leeftijd telt zwaarder dan wat dan ook. Grofweg zeven tot twaalf is de beste leeftijdsgroep: oud genoeg om het te onthouden, jong genoeg om een mummie echt spannend te vinden. Onder de vijf draagt u vooral een verhit peutertje langs dingen die het weer vergeet. Tieners zijn geen probleem, zolang ze echte pauzes krijgen en niet voor de lunch door de vierde tempel marcheren.

Waarom de dagen aan de Rode Zee geen bijzaak zijn

De echte grens is de hitte, niet de afstand of de logistiek. Van ongeveer mei tot september worden Luxor en Aswan extreem, en de middag buiten is voor een klein kind werkelijk onaangenaam. Oktober tot april is de verstandige periode. Ook dan: vroeg in de ochtend bezichtigen. Zonnehoed, water en een pauze in de schaduw zijn hier geen extraatje.

Daarom verdient de helft aan de Rode Zee zijn plek. Die geeft kinderen iets wat ze zelf kiezen, in plaats van iets wat hun wordt getoond. Warm ondiep water, snorkelen direct vanaf het strand, rifvissen een paar meter verderop. En ze geeft de ouders drie of vier dagen waarop niemand om acht uur ergens moet zijn.

Leg de zee aan het einde. Eerst de ruïnes, zolang iedereen fris en nieuwsgierig is; daarna de zee, wanneer ze het zat zijn dat dingen worden uitgelegd. Gezinnen die het andersom doen, vinden de tempels vaak vermoeiender. Heeft u maar één week, schrap dan een of twee plekken, niet de stranddagen.

Werkt Egypte met kinderen op elke leeftijd?

De leeftijd telt hier zwaarder dan wat dan ook. Egypte met kinderen onder de vijf is hard werken, en dat zeggen we liever ronduit. Peuters hebben weinig aan een tempelwand en veel aan een hotelzwembad. De afstanden zijn lang, de grond is oneffen, en de dag loopt op andermans klok. Is uw jongste drie, overweeg dan twee jaar te wachten. U geeft minder uit, en iedereen houdt er meer aan over.

Zes tot elf is de makkelijke leeftijd. Kinderen van die leeftijd redden een plek te voet, onthouden een verhaal en vinden een mummie spannend in plaats van luguber. Ze stellen goede vragen. Tieners zijn weer iets anders: die hebben een reden nodig om geïnteresseerd te zijn, wat vrijheid en 's avonds bereik. Geef een veertienjarige een duikcursus of een camera, en de reis kantelt meestal voor haar.

Gemengde leeftijden zijn het echte probleem. Een negenjarige en een tweejarige willen tegengestelde dagen, en een van u belandt weer in het hotel. Twee dingen helpen: bouw lege dagen zonder programma in, en accepteer dat één ouder een plek overslaat. Niemand hoeft elk graf te zien. Een ochtend apart optrekken is geen falen, maar juist wat de rest laat werken.

Waarom de hitte kinderen harder raakt dan u

Kinderen raken sneller oververhit dan volwassenen en merken het later. Ze hebben minder oppervlak om te zweten, ze rennen in plaats van te lopen, en ze zeggen pas dat ze dorst hebben als ze zich al beroerd voelen. Neem meer water mee dan redelijk lijkt. Hoed en lange mouwen zijn beter dan zonnebrandcrème alleen, en schaduw is op de plekken schaars. Een volwassene komt een heet uur door met een fles water en een slecht humeur. Een zevenjarige niet, en de rest van de dag betaalt daarvoor.

Maag- en darmklachten komen vaak voor en zijn meestal kort. Alleen water uit de fles, ook om tanden te poetsen, en de eerste dagen consequent voorzichtig met ijs en salade. Pak de elektrolytpoeders in die u thuis vertrouwt; kinderen zakken aanzienlijk sneller weg dan volwassenen. Egyptische apotheken zijn laagdrempelig, vaak tot laat open, en het personeel spreekt meestal wat Engels. Voor alles wat verder gaat dan een slechte dag laat u via het hotel een arts komen, in plaats van bij de balie te gokken.

Vliegen of nachttrein?

Met kinderen: vliegen. De nachttrein tussen Caïro en het zuiden klinkt romantisch en is een slechte nacht in een kleine coupé, gevolgd door een verloren ochtend. Volwassenen incasseren dat. Kinderen komen gesloopt aan en blijven gesloopt. De binnenlandse vlucht duurt ongeveer een uur en kost u hooguit een ochtend. Neem de trein alleen als uw kinderen ouder zijn, de rit hen zelf trekt en u daarna een dag over heeft.

Kinderzitjes zijn het lastige punt. Ze zijn in Egyptische voertuigen geen standaard, en wat er wordt aangeboden hoeft niet te lijken op wat u zich had voorgesteld. Vraag het voor het boeken na, en neem voor een klein kind uw eigen zitje mee als dat uw grens is. Lange transfers wegen zwaarder dan de totale afstand. Drie uur per richting naar Abu Simbel is voor een tienjarige prima en voor een peuter bruut. Bouw de route dus rond weinig uitvalsbases en korte dagen.

De gids bepaalt de dag

Een gids die met uw kinderen praat in plaats van over hen heen, verandert de hele reis. De slechte versie somt dynastieën en jaartallen op voor de volwassenen, terwijl de zevenjarige een steen wegschopt. De goede versie vraagt uw dochter wat het reliëf zou voorstellen, vertelt het verhaal van de god met de jakhalskop en maakt van een saaie wand een raadsel. Noem de leeftijden bij de aanvraag. Dat hoort mee te wegen bij de keuze van uw gids.

Doe het voorwerk thuis. Een kinderboek over het oude Egypte, een film, een paar namen die ze bij de landing al kennen — en de plekken zijn niet langer alleen oude stenen. Wees duidelijk over hoe de dagen worden: vroeg opstaan, hitte, wachten en stukken waarin niets gebeurt. Kinderen verdragen een zware ochtend waarop ze zijn voorbereid veel beter dan een mooie waarop ze dat niet waren. Verwachtingen temperen is geen pessimisme, maar voorbereiding.