Caïro met kinderen

Werkt Caïro met kinderen echt?

Caïro met kinderen werkt, maar alleen als u minder plant dan u denkt. De stad beloont kinderen met grootte. De piramides zijn absurd groot, de woestijn begint aan het einde van een straat, en kamelen zijn precies zo spannend als een zesjarige hoopt. Wat Caïro afstraft, is ambitie. Wie in twee dagen alles wil zien, eindigt met een uitgeput kind dat om vier uur 's middags in de file staat.

Wees eerlijk over de stad. Ze is luid, vol en stoffig. De verkopers rond de piramides zijn vasthoudend en nemen geen genoegen met een eerste nee. De trottoirs zijn ongelijk, als er al een trottoir ligt. Niets daarvan maakt Caïro ongeschikt voor kinderen, en veel gezinnen hebben het hier prima naar hun zin. Het betekent wel dat de dag structuur, schaduw en iemand nodig heeft die de rustige hoeken kent.

Begeleiding maakt het grootste verschil, en niet in de eerste plaats vanwege de geschiedenis. Een goede lokale gids regelt de tickets, vangt de verkopers af, weet bij welke ingang het opschiet en merkt op het moment zelf wanneer een kind genoeg heeft. Wij zijn niet het bedrijf ter plaatse in Egypte. Een lokale partner organiseert daar de rondleidingen, en wij laten hem vooraf weten wie er reist.

Het helpt om te weten wat kinderen werkelijk meenemen uit Caïro, en dat is zelden wat de reisgids voorspelt. Zij onthouden de omvang van één enkel blok steen, de hitte die van het zand af slaat, een kameel die vlak langs hen loopt, het lawaai van de straat en het moment waarop zij eindelijk mochten rennen. Dynastieën onthouden zij niet. Bouw de dag om dat eerste rijtje heen, dan regelt de rest zich grotendeels vanzelf.

De dagvorm die met kinderen standhoudt, is de halve dag. Eén doel in de ochtend, aan het begin van de middag terug naar het hotel, daarna water en verder niets tot het avondeten. In Caïro moet u die vorm zelf afdwingen, want elk programma dat u ongevraagd krijgt toegestuurd, is voller. Vraag er dus met zoveel woorden om. Doet u dat niet, dan krijgt u de volwassenenversie met een extra stoel in de auto.

Wat werkt: piramides, één museum, een uur op de rivier

Gizeh doet het werk vanzelf. Kinderen hebben de archeologie niet nodig. Ze hebben de grootte, het zand en de dieren nodig. Ga vroeg, loop een stuk, en breng tijd door aan de rand van de woestijn, waar minder bussen komen en er ruimte is om te rennen. Voor de sfinx bent u twintig minuten kwijt. Een piramide in gaan is optioneel en heet, steil en benauwd; kleine kinderen haten het vaak.

Het Grote Egyptische Museum is het ene museum dat de meeste kinderen volhouden. Het is groot, modern en gekoeld, de grote beeldentrap geeft ze iets om te beklimmen, en er is ruimte om te bewegen zonder dat iemand sist. Reken op negentig minuten in plaats van een hele ochtend. Kies twee of drie afdelingen uit en vertrek zolang iedereen het nog leuk vindt.

Een uur op het water is die tijd waard. Een feloek is langzaam, luchtig en stil, en het lawaai van de stad valt weg op het moment dat u afvaart. Geen rij, niets dat ver vooruit geboekt moet worden, en het past bij elke leeftijd. In de late middag is het het mooist. Valt de wind weg, dan drijft u, wat met kinderen meestal eerder een voordeel dan een probleem is.

Die drie samen vormen geen magere lijst maar precies genoeg. Een ochtend bij de piramides, een ochtend in het museum en een uur op het water vullen twee dagen ruimschoots zodra u de rijtijd, de middaghitte en één inzinking meerekent. Wilt u er toch een vierde punt bij, haal dat dan uit de wijk waar uw hotel staat: een avondwandeling, een ijsje op straat, een ritje dat hooguit tien minuten duurt. Alles wat een halve stad verderop ligt, kost u meer dan het oplevert.

De ochtend in Gizeh: hoe u hem indeelt

Geef de ochtend in Gizeh een vaste vorm en de halve klachtenlijst verdwijnt. Wees er bij opening. Dat ene besluit regelt in één keer de hitte, de touringcars en de verkopers, die pas echt aan het werk gaan zodra de parkeerplaatsen vollopen. Er is meer dan één ingang: een hoofdingang boven aan de toegangsweg aan de kant van de stad, en een lagere bij de sfinx. Van boven naar beneden werken is in de hitte de betere volgorde, want dan loopt u bergaf naarmate de zon stijgt.

Begin bij het panoramapunt op de hoge woestijnkant, waar alle drie de piramides op één lijn staan met open zand ervoor. Loop daar een paar honderd meter bij de voertuigen vandaan. Dit is het deel van de ochtend waarin een kind zich mag bewegen zonder dat iemand het voortdurend terugroept, en dat verdient meer tijd dan een foto nodig heeft. Kom daarna naar de voet van de Grote Piramide en ga er met een hand op de steen voor staan; voor de meeste kinderen is dat het moment dat werkelijk aankomt.

Zeg vooraf dat klimmen niet mag, liefst voordat iemand het vraagt. Het is verboden, er wordt op gehandhaafd, en de blokken liggen op plaatsen los. Het plateau meet ruim een kilometer van het ene eind naar het andere en loopt grotendeels omhoog over zand en gebroken rots, dus draag dichte schoenen in plaats van sandalen. Reken op drie tot vier uur als u alles wilt zien, twee uur als u met een kleuter reist en tussen de punten met de auto verplaatst. Aanvaarden dat u niet alles ziet, hoort bij het plan.

Twee dingen redden het plateau voor een kind dat de binnenkant van een piramide te eng vond. Rond de grote piramides ligt een veld mastabagraven van ambtenaren en familieleden, in straten uitgezet, en waar er een open is krijgt u gebeeldhouwde en beschilderde wandscènes van landbouw, offers en dagelijks werk, op ooghoogte en dichtbij. Ze zijn laag, donker, koel en kort. Welke graven open zijn verandert zonder aankondiging, dus vraag het bij de poort in plaats van het vooraf te beloven, neem een zaklamp mee en reken erop dat flitsen verboden is.

Bewaar de twee feiten die indruk maken voor de rit ernaartoe in plaats van voor de zon aan de voet: de Grote Piramide was bijna vierduizend jaar lang het hoogste bouwwerk op aarde, en zij is het enige van de zeven wereldwonderen van de oudheid dat er nog staat. Onderweg verteld leveren ze bij aankomst betere vragen op. Neem verder meer water mee dan u denkt te drinken, want schaduw is er vrijwel nergens en het aanbod ter plaatse is beperkt en duur, en houd kleine biljetten bij de hand voor de bewakers die een graf opensluiten en de toiletten waar iemand bij zit.

Kamelen, paarden en de foto met een prijskaartje

Kinderen willen de kameel. Dat is op zichzelf geen probleem; de transactie eromheen is de meest voorkomende manier waarop een goede ochtend zuur wordt. Laat nooit iemand een kind op een dier tillen voordat prijs én duur hardop zijn afgesproken, en weet dat een tarief om er weer af te mogen een ingesleten truc is. Wilt u de foto, regel die dan vooraf via uw gids of chauffeur tegen een vast bedrag, en niet bij de poort.

Kijk naar het dier voordat u beslist. De omstandigheden verschillen en sommige paarden en kamelen verkeren zichtbaar in slechte staat. Een kind dat dat opmerkt, onthoudt het langer dan het ritje, en weglopen kost u niets: het plateau is met goede schoenen en genoeg water volledig te belopen. Quads worden op de parkeerplaats bij het panoramapunt hard verkocht, en daar zetten wij geen klein kind op.

Bespreek het met de kinderen voordat u uitstapt, in gewone woorden. Wat u wordt aangereikt is nooit gratis, een hoofddoek die in een hand wordt gedrukt verandert in een prijs, en het antwoord op alles is nee, dank u, terwijl u doorloopt. Een klein kind dat overal ja op zegt, maakt van het hele gezin een makkelijk doelwit. Gevaarlijk is niets hiervan, en zodra u bij de grote monumenten weg bent, houdt het volledig op.

Het verkeer bepaalt uw dag, niet de openingstijden

De echte beperking in Caïro zijn niet de bezienswaardigheden, maar de afstanden ertussen. De stad doorkruisen duurt veel langer dan elke kaart doet vermoeden, en een ritje dat er als twintig minuten uitziet, kan op het verkeerde moment ruim een uur opslokken. Plan twee doelen per dag en behandel dat als bovengrens. Bij drie kantelt een goede dag.

Sommige dingen werken met kinderen simpelweg niet. Lange museumroutes verliezen ze na een uur. Het islamitische Caïro is midden op de dag heet, nauw en vol, en de charme zit in de architectuur, en die spreekt niet vanzelf; ga er dus vroeg of 's avonds heen of sla het over. Doelen achter elkaar rijgen is de klassieke fout. Houd de middaguren vrij, en u krijgt de avond terug.

De getallen maken de keuze concreet. Van Gizeh naar het centrum is het ongeveer 20 kilometer: een half uur vroeg in de ochtend, en op het verkeerde moment bijna twee uur. Het verkeer loopt tegen het eind van de ochtend op en opnieuw van halverwege de middag tot in de avond, en de vrijdagochtend is het enige betrouwbaar rustige venster. De luchthaven ligt bij normaal verkeer zo'n drie kwartier van het centrum en een uur van Gizeh, wat telt zodra er een vroege vlucht aan een van beide uiteinden van uw reis staat.

De metro is de uitzondering op al dat rekenwerk, want die heeft geen last van de wegen. Hij is goedkoop, heeft rijtuigen voor vrouwen en stopt in het centrum, in Koptisch Caïro en in Gizeh, al niet op het plateau zelf. Kinderen vinden hem bovendien interessanter dan nog een uur in de file, dus behandel een rit gerust als onderdeel van de dag in plaats van als vervoer. Bovengronds werken taxi-apps goed en besparen ze de discussie over de ritprijs; bij straattaxi's onderhandelt u, meestal in uw nadeel.

Het Grote Egyptische Museum met kinderen

Het museum staat op zo'n twee kilometer van het plateau en past daarom vanzelf achter een ochtend in Gizeh, met de koeling als eigenlijke aantrekkingskracht midden op de dag. Het is speciaal voor deze collectie gebouwd en in november 2025 volledig geopend. Ga naar binnen met een plan voor negentig minuten: de kolossale Ramses II van rood graniet in de hal, ruim elf meter hoog, dan de grote trap te voet in plaats van met de lift, dan één vooraf gekozen zaal.

Volwassenen mogen weten dat drie uur voor dit museum het eerlijke minimum is, en dat negentig minuten betekent dat u bewust een fractie ziet. Met kinderen is dat de juiste ruil. Een geforceerde mars naar het verste eind levert moede benen op en geen enkele herinnering, want de Toetanchamonzalen liggen aan het einde van een lange wandeling over harde vloeren. Twee of drie zalen, werkelijk bekeken, is een beter resultaat dan een rondje door het gebouw.

In de Toetanchamonzalen winnen bij kinderen de strijdwagens, de bedden en de wandelstokken het doorgaans van het goud. In hetzelfde museum staat de zonneboot van Cheops, een cederhouten vaartuig van ruim veertig meter dat zo'n 4.500 jaar geleden naast de Grote Piramide werd begraven en in jaren werk opnieuw is samengesteld. Hij verhuisde in 2021 van het plateau naar het museum en de toegangsregeling is sindsdien meer dan eens veranderd, dus beloof hem niet vooraf aan een kind.

Twee praktische punten. De toegang loopt normaal via tijdsloten die vooraf online worden geboekt, en in het hoogseizoen zijn die vroeg weg; laat uw gids of de organisatie dat regelen in plaats van erop te gokken. En het oude Egyptisch Museum aan het Tahrirplein is met kinderen het museum dat u schrapt: vol, slecht verlicht, dicht opeengepakt, met oude en soms handgeschreven bordjes, en zonder de twee publiekstrekkers die naar de andere musea zijn vertrokken.

Mummies: waar ze liggen en of u de kinderen meeneemt

Dit is de vraag waar elk gezin tegenaan loopt, en het antwoord verrast de meesten. De koningsmummies liggen niet in Gizeh en niet in het Grote Egyptische Museum, maar in het Nationaal Museum van de Egyptische Beschaving in Fustat, aan de andere kant van de stad. Ze staan daar in een donkere, stille zaal die veel bezoekers hoger aanslaan dan beide andere musea, en een uur volstaat.

Weeg eerlijk of uw kind dit werkelijk wil of alleen te horen heeft gekregen dat het dat wil. Sommige kinderen noemen het achteraf het beste uur van de reis, andere vinden het naar en willen na vijf minuten weg. Vraag het uw kind dus voordat u de rit maakt, en beschouw overslaan niet als een gemis. Het is een stille zaal met echte doden erin, en dat is voor een zevenjarige een ander soort bezoek dan een piramide van buiten.

Wat in beide gevallen telt, is de verwachting vroeg bijstellen. Een kind dat mummies bij de piramides is beloofd, komt daar teleurgesteld vandaan, en die teleurstelling hangt dan over de hele ochtend. Zegt u het op de eerste dag, dan is het gewoon een feit over de stad. Eén koningsmummie bleef overigens wel waar zij lag, en die ligt niet in Caïro maar in het eigen graf van Toetanchamon in de Vallei der Koningen.

Waar Caïro nog meer werkt met kinderen

Koptisch Caïro is de makkelijkste halve dag van de stad en kost ongeveer twee uur. De metro stopt pal bij de ingang, waarmee het verkeersprobleem in één klap verdwijnt. De wijk ligt binnen de muren van een Romeins fort en de ronde torens naast het station zijn de oorspronkelijke muren; de Hangende Kerk staat boven een poortgebouw, vandaar de naam. Kom in de ochtend, en bedenk dat dit werkende gemeenschappen zijn en geen tentoonstelling.

Het islamitische Caïro is in de avond een andere wijk dan midden op de dag: de hitte is weg, de steegjes zijn verlicht en de Caïrenen komen naar buiten. Het stuk van de Khan el-Khalili vlak bij de Midan Hussein is het hardst bewerkte deel en precies het stuk waarop de meeste bezoekers de hele wijk beoordelen. Loopt u verder door, dan wordt het een werkende markt, met stoffen en ijzerwaren langs de Muski en met de hand genaaid applicatiewerk in de overdekte straat van de tentenmakers ten zuiden van Bab Zuweila.

Spreek de winkelregels met de kinderen af voordat u naar binnen gaat, want alles in de eerste steegjes is op precies die discussie gericht. Op vrijdag sluit een groot deel van de markt rond het middaggebed. Twee rustigere plekken zijn het weten waard voor een kind dat even geen monument meer wil zien. De Ibn Tulun-moskee ten zuiden van de hoofdas is een hofmoskee uit de 9e eeuw, vrijwel onveranderd en vrijwel leeg, en een van de weinige grote open ruimten in de oude stad waar niemand iets verkoopt. Al-Azhar Park ligt een korte taxirit ten oosten van de Khan, kijkt bij zonsondergang uit over de minaretten en is groen, wat na twee dagen zand meer waard is dan het klinkt.

Wat wij met kinderen niet zouden boeken, is de klank- en lichtshow bij de piramides. Ze is uit de tijd: het script is log, de vertelstem theatraal, het zitcomfort eenvoudig, en de voorstelling loopt tot laat in de avond van een dag die al lang was. Het enige wat ze biedt, zijn de monumenten verlicht in de nacht zonder drukte. Van november tot februari is het op het plateau 's avonds bovendien koud. Geef die avond liever aan het avondeten en een vroeg bed.

Sakkara: de vierde dag die zich wel terugbetaalt

Hebt u een dag over, dan is Sakkara met kinderen de beste besteding ervan, ondanks de rit van ongeveer veertig minuten ten zuiden van Gizeh. Het is geen enkel monument maar een dodenstad van enkele kilometers lang, ruim drieduizend jaar in gebruik. In het midden staat de trappiramide van Djoser, gebouwd rond 2650 v.Chr., het punt waarop de monumentale steenarchitectuur begint: zes steeds kleiner wordende platforms op elkaar, tot zo'n zestig meter hoog.

De reden om er kinderen heen te brengen zijn niet de piramides maar de graven eromheen. De mastaba's van ambtenaren van het Oude Rijk bevatten geschilderde en gehouwen reliëfs van jacht, landbouw, slacht en scheepsbouw, dicht bij en op ooghoogte, en veel beter bewaard dan wat er op het plateau van Gizeh binnen te zien valt, want dat zijn in wezen kale gangen. Voor een nieuwsgierige achtjarige is dit een sterkere ochtend dan een tweede keer Gizeh.

Het is er bovendien rustiger en het verkopen is er veel lichter. Neem een zaklamp mee, want de verlichting in de graven wisselt, en flitsen is verboden omdat het de pigmenten beschadigt. Dahshur, nog twintig minuten zuidelijker, is er voor volwassenen: de afdaling in de Rode Piramide gaat door een steile, benauwde gang en het ruikt er naar ammoniak. Memphis, aan dezelfde weg, is een openluchtmuseum met een grote omgevallen kolos van Ramses II en een albasten sfinx, een half uur waard en zelden meer.

Hitte, stof, kinderwagens en kleine magen

Ongeveer oktober tot april is het verstandige venster. Zelfs dan is het midden op de dag in Gizeh onbeschut en vrijwel zonder schaduw; begin dus bij opening en wees tegen de middag klaar. De zomer is met kleine kinderen echt zwaar: Luxor en Aswan zijn extreem, en Caïro ligt daar niet ver achter. Hoeden, zonnebrillen en per persoon een hervulbare fles leveren meer op dan zonnebrandcrème alleen. Reken op een bad elke avond.

Laat de buggy thuis als uw kind een draagzak accepteert. Zand, grind, stoepranden en kapotte bestrating zijn te veel voor de meeste wielen, en uiteindelijk draagt u kind én wagen. Een draagzak of schouders werken overal. Bij het eten: houd het bij vers bereide warme gerechten, schil fruit zelf, gebruik flessenwater ook om tanden te poetsen, en wees voorzichtig met ijs en rauwe salades.

Kinderen raken sneller oververhit dan volwassenen en merken het later. Zij hebben minder verdampingsoppervlak, zij rennen waar volwassenen lopen, en zij zeggen pas dat ze dorst hebben wanneer ze zich al ellendig voelen. Neem op elke bezienswaardigheid meer water mee dan verstandig lijkt, en behandel schaduw als iets wat u plant en niet als iets wat u onderweg vindt. Een volwassene komt met slecht humeur een heet uur door; een zevenjarige niet, en de rest van de dag betaalt daarvoor de rekening.

Pak de dagtas voor de bezienswaardigheden in plaats van voor het hotel: water, per persoon een hoed, zonnebrillen, zonnebrand, kleine biljetten, zakdoekjes en handgel. Toiletten bij de monumenten hebben vaak papier noch zeep en er zit doorgaans iemand bij die een klein biljet verwacht. Neem ORS-zakjes mee die u van huis vertrouwt, want u wilt ze om drie uur 's nachts en niet aan een balie. De rest van de reisapotheek kan thuisblijven: Egyptische apotheken zijn goed, overal en goedkoop. Zonnebrand is de uitzondering, want de keuze is beperkt en de prijs hoog.

Eten met kinderen in Caïro

Dit valt bijna altijd mee. Brood, rijst, friet, gegrilde kip, gewone pasta en fruit zijn overal, en hotelbuffetten zijn voor precies dit probleem gebouwd. Een kind dat thuis eenvoudig eet, eet hier eenvoudig. Koshari is het ene gerecht dat u een aarzelend kind gerust mag voorleggen: rijst, macaroni, linzen en kikkererwten in één kom, met tomatensaus en gebakken uitjes erover, goedkoop, vullend en zo ongeveer het minst bedreigende bord eten dat bestaat.

De regels die er werkelijk toe doen, gaan over water en niet over de kaart. Kraanwater drinkt u niet, flessenwater is overal en kost weinig, en bij kleine kinderen gebruikt u het ook voor het tandenpoetsen. IJs is de grotere vraag: in hotels en drukke restaurants doorgaans in orde, bij karretjes en kleine kraampjes beter overgeslagen. Vers geperst sap is een echt genoegen en tegelijk een veelvoorkomende oorzaak van ellende, door het ijs en het gespoelde fruit.

Ga uit van minstens één slechte dag en plan daaromheen in plaats van erop te hopen. Zet de zware ochtenden op plekken in het programma waar een rotnacht ze niet meteen onderuithaalt, en houd midden in uw verblijf een dagdeel vrij waarop niets is geboekt. Voer de eetstrijd bovendien niet in het buitenland. Een week saai eten schaadt niemand en levert u een rustiger kind op om acht uur 's ochtends op het plateau.

Waar u slaapt, scheelt uren per dag

De ligging van uw hotel verandert een gezinsreis meer dan het aantal sterren ervan, omdat zij bepaalt hoeveel van elke dag in een auto zit. De Gizeh-kant zet u naast het plateau en het Grote Egyptische Museum, met vanaf sommige daken uitzicht op een piramide, en laat een lange rit over naar de rest van de stad, langs een weg waar vrijwel alleen hotels staan. Zamalek, op het eiland in de rivier, is rustiger en groener en ligt centraal voor de musea en de restaurants. Het centrum is goedkoper, luider en het dichtst bij de middeleeuwse stad. Heliopolis is alleen logisch bij een vroege vlucht.

Met jonge kinderen wint de Gizeh-kant meestal, eenvoudigweg omdat de twee dingen die u zeker doet daar liggen en allebei bij opening het best zijn. Leunt uw plan naar Koptisch en islamitisch Caïro, of wilt u 's avonds ergens heen kunnen lopen, dan is het eiland of het centrum de betere basis. Halverwege een kort verblijf verhuizen is de moeite zelden waard, want in- en uitchecken kost u in Caïro sneller een dagdeel dan u denkt.

Een zwembad is op deze reis geen luxe maar de tweede helft van de dag. Laat schriftelijk bevestigen dat het in uw reismaand open én verwarmd is, want Caïro is in december en januari koel genoeg voor een jas bij zonsopgang. Vraag op dezelfde manier naar gezinskamers: welke indelingen er voor vier personen bestaan, of verbindings- of driepersoonskamers beschikbaar zijn, en wat er voor een klein kind aanwezig is. Ga er niet van uit dat iets er is omdat een foto het liet zien.

Hoeveel dagen zijn genoeg voor Caïro met kinderen?

Twee volle dagen zijn voor de meeste gezinnen het eerlijke antwoord. Drie als u er een langzame dag tussen wilt. Dat is genoeg voor een ochtend in Gizeh, een ochtend in het museum en een uur op de rivier, met ruimte om een middag aan hitte of een inzinking te verliezen. Een vierde dag betaalt zich alleen uit voor Sakkara of een avond op de markt, en Sakkara is opnieuw een lange rit.

De volgorde telt. Eerst Caïro, dan de Nijl, werkt meestal het best: de grote hoogtepunten komen zolang iedereen fris is, en het schip daarna is rustig en overzichtelijk. Caïro aan het einde is prima als het uw vluchten eenvoudiger maakt, maar moede kinderen en een luide stad zijn een slechte combinatie. Caïro over het begin en het einde verdelen kost u een dag aan reistijd.

Zijn uw kinderen heel klein, vraag u dan af of dit jaar het juiste is. Een peuter die nog twee keer per dag slaapt, zal niet van Gizeh genieten, en u brengt de reis door met organiseren in plaats van kijken. Twee of drie jaar wachten maakt van dezelfde reis vaak een veel betere. Dat zeggen wij u liever nu dan dat we u een week verkopen waar u spijt van krijgt.

Houd binnen die twee of drie dagen in elk geval één dagdeel volledig leeg, en zet er niets in zodra het vrij blijkt. U plant om een slechte dag heen in plaats van te hopen dat hij uitblijft. Aanvaard daarbij vooraf dat één ouder af en toe een bezoek overslaat en met het jongste kind bij het zwembad blijft. Dat is geen mislukte vakantie, maar de voorwaarde waaronder de rest ervan blijft werken.

Wanneer u gaat, en welke weken u mijdt

November tot en met maart is het beste deel van het verstandige venster. De dagen zijn mild, het licht op het plateau is beter, en de ochtenden kunnen met zo'n 10 °C echt fris zijn, wat gezinnen verrast die alleen voor hitte hebben ingepakt. April en oktober kunnen prima, mits u het midden van de dag vrijhoudt. Juni tot en met augustus zit hoog in de dertig en haalt rond het middaguur in Gizeh vaak 40 °C, geheel zonder schaduw; dat is geen week om een vijfjarige mee naar een woestijnplateau te nemen.

De schoolvakanties vormen het ongemakkelijke deel. Kerst, oud en nieuw en Pasen vallen alle drie binnen het aangename venster én binnen de Europese schoolvakanties, dus juist in de weken waarin de meeste gezinnen kunnen reizen zijn de bezienswaardigheden voller en de prijzen hoger. Hebt u enige speling, dan zijn de weken ervoor of erna merkbaar rustiger. Egyptische feestdagen vullen het terrein eveneens, en op vrijdagmiddag is Gizeh druk met lokale gezinnen, wat prettig is om te zien maar niet rustiger maakt.

Twee dingen verschuiven de kalender verder. Tijdens de ramadan korten sommige bezienswaardigheden hun openingstijden in en draait de stad in een ander ritme, met stille dagen en zeer late avonden; kijk dus waar hij valt voordat u data vastlegt, want hij schuift elk jaar ongeveer elf dagen naar voren. En in het voorjaar kan de chamsin stof opwerpen dat het licht vlak maakt en overal op gaat zitten, al trekt die wind doorgaans snel over.

Caïro combineren met de rest van de reis

Wie meer dan een paar dagen heeft, doet er goed aan Caïro met het zuiden te combineren, en dat is eenvoudiger dan de kaart suggereert. Luxor ligt ongeveer een uur vliegen van Caïro en Aswan iets meer, dus de twee grote blokken bezienswaardigheden van het land liggen een korte vlucht uit elkaar in plaats van een lange rit. Met kinderen vliegt u. De nachttrein klinkt romantisch en levert een matige nacht in een kleine coupé, gevolgd door een ochtend waarin niemand iets kan.

Een nijlcruise draagt de zuidelijke helft goed, want u pakt één keer uit en het hotel reist met u mee. Drie of vier nachten is met kinderen het getal, geen zeven: de reis moet eindigen voordat de kinderen dat doen. Hebt u twee weken, hang er dan nachten aan land aan in plaats van nachten op het water, en eindig aan de Rode Zee, waar niemand om acht uur 's ochtends ergens hoeft te zijn.

De vorm die het vaakst werkt, is dus een paar dagen Caïro, een korte vlucht naar het zuiden, een paar nachten op de rivier en dan het water. Eerst de ruïnes, zolang iedereen fris en nieuwsgierig is, en het strand op het eind, wanneer ze genoeg hebben van uitleg. Kijk bij het boeken ook naar een ticket met verschillende aankomst- en vertrekluchthavens, want Caïro in en Luxor of Hurghada uit haalt een hele heen-en-terugrit uit het programma. Hebt u maar een week, schrap dan een bezienswaardigheid en niet de dagen die werkelijk voor de kinderen zijn.

Wat u de organisatie vóór het boeken vertelt

Noem de leeftijden bij de aanvraag en niet nadat het programma binnen is. Het hoort te veranderen wie er wordt gestuurd. Een gids die tegen uw kinderen praat in plaats van over hen heen, verandert de hele week: de slechte versie dreunt dynastieën op tegen de volwassenen terwijl de zevenjarige een steen wegschopt, de goede vraagt wat uw dochter denkt dat het reliëf voorstelt en maakt van een saaie muur een puzzel. Egypte licentieert zijn gidsen, maar het gat tussen een vakbekwame gids en een uitstekende gids mét kinderen is enorm.

Vraag het programma op schrift en lees het op twee dingen. Winkelbezoeken bij papyrus-, parfum- en albastwerkplaatsen zijn verkoopruimtes met een demonstratie ervoor geplakt, en zij eten precies de uren op waarvoor u gekomen bent; met kinderen zijn ze erger dan tijdverlies, want beleefd in een winkel staan is het enige wat een moe kind niet kan. Zeg ronduit dat u ze niet wilt. Controleer daarnaast welke entreetickets inbegrepen zijn en welke u bij de poort betaalt, want de binnenkant van de piramides en afzonderlijke graven vallen er vrijwel altijd buiten.

Autostoeltjes zijn de derde vraag, en die stelt u vooraf. Ze zijn in Egyptische voertuigen niet standaard, en wat er verschijnt hoeft niet te zijn wat u voor ogen had; wilt u er zeker van zijn, neem dan voor een klein kind uw eigen stoeltje mee. Vraag ook de ophaaltijden schriftelijk, want met kinderen is het verschil tussen een auto om zeven uur en een auto om negen uur het verschil tussen een goede dag en een hete. En wees ronduit over het tempo: een organisatie die op uw data en uw kinderen rekent, kan een bezienswaardigheid over twee ochtenden verdelen en het midden van de dag leeg laten.

Eén stap hoort niet bij de reisorganisatie maar bij uzelf: lees vóór het boeken het reisadvies voor Egypte van het ministerie van Buitenlandse Zaken op Nederlandwereldwijd.nl, en dan het gedeelte over uw werkelijke route. Reist u vanuit België, kijk dan bij de FOD Buitenlandse Zaken op diplomatie.belgium.be. Kijk er nog een keer in de week voor vertrek, want die adviezen worden bijgewerkt en deze pagina wordt dat niet. Waar dat advies en deze pagina uiteenlopen, telt het ministerie.

Hoe deze dagen in Caïro worden geregeld

Dit is een onafhankelijke reisgids, en de dagen die hierboven staan, worden geregeld via een agentschap in Caïro in plaats van kant-en-klaar uit een schap verkocht. Er is geen kassa. Alles wordt op aanvraag berekend op uw data, uw gezelschap en uw tempo, en daarom kan een ochtend worden ingekort, omgegooid of over twee dagen verdeeld zodra blijkt dat dat beter past bij de leeftijden die meereizen.

Een offerte hoort vier dingen helder te benoemen: welke bezienswaardigheden erin zitten, welke entrees vooraf zijn betaald en welke u aan de poort afrekent, of de gids een gelicentieerde egyptoloog is, en het voertuig met de ophaaltijden. Openingstijden en ticketprijzen veranderen in Egypte vaak, en op het plateau van Gizeh zijn ingangen, kaartverkoop en het vervoer over het terrein de afgelopen jaren meer dan eens opnieuw ingericht. Wat hier of elders staat opgeschreven, controleert u dus op de dag zelf bij het officiële loket.