Munteenheid Egypte: wat u meeneemt en hoe u betaalt

Munteenheid van Egypte: wat is het Egyptische pond?

De munteenheid is het Egyptische pond. De code is EGP, ter plaatse wordt het geschreven als LE — van het Franse livre égyptienne — of als E£, en in het Arabisch heet het gineh. Een pond heeft 100 piasters, maar de piasters zijn door de inflatie opgegeten, en de munt van één pond is praktisch de kleinste eenheid waarmee nog wordt gerekend. In omloop zijn biljetten van vijf tot tweehonderd pond. Tientjes en briefjes van twintig bestaan als papieren en als plastic biljet met een verschillend ontwerp, wat bij snel tellen tot fouten leidt.

Prijzen uit oudere artikelen zijn onbruikbaar. Het pond heeft de afgelopen jaren fors aan waarde verloren ten opzichte van de euro, en in het land heerste tegelijk hoge inflatie, waardoor getallen van twee of drie jaar geleden nauwelijks nog iets betekenen. Behandel elke concrete prijs die u online vindt als een grove ordegrootte en niet als een begrotingspost.

Die schrijfwijzen komt u op één dag allemaal tegen. Op een menukaart staat EGP, op een winkelbord LE, op een handgeschreven marktprijs helemaal niets, en de man tegenover u zegt gineh. Het is hetzelfde. Alleen bij een kaal getal in een winkel die op toeristen draait, loont het om even door te vragen: dat is af en toe een dollarbedrag en geen pondbedrag, en de vraag stellen kost u niets.

Eén gewoonte haalt de verwarring voor de rest van de reis weg. Bekijk uw biljetten goed op het moment dat u voor het eerst wisselt: prent u de 200 en de 100 in, let erop dat de plastic tien en twintig er anders uitzien dan de papieren tien en twintig, en kijk naar het getal in de hoek en niet naar de afbeelding. Egyptische biljetten dragen de waarde op de ene zijde in Arabisch-Indische cijfers en op de andere in westerse, er is dus altijd een kant die u in één oogopslag leest.

Waarom kan ik vooraf geen Egyptische ponden kopen?

In de praktijk is het Egyptische pond een gesloten munt. Banken en wisselkantoren buiten Egypte voeren het zelden, en waar wel, is de marge onbeschaamd. Er gelden bovendien wettelijke maxima voor hoeveel contant geld u mag in- en uitvoeren; die worden door de centrale bank vastgesteld en zo nu en dan aangepast, controleer het actuele bedrag dus als u grotere sommen wilt meenemen. Neem harde valuta mee en wissel na de landing.

Vroeger was er een reden om naar een straatkoers te zoeken. Tot de vrijgave van 2024 betaalde een parallelle markt merkbaar meer voor dollars, en veel reizigers maakten daar gebruik van. Het verschil is inmiddels zo klein dat het risico niet meer loont. Wie u vandaag een speciale koers aanbiedt, verkoopt u geen voordeel maar een te kort geteld bedrag. Gebruik een bank of een erkend wisselkantoor.

Lastiger dan het klinkt is het niet, want de aankomsthal staat vol bankbalies. Op de grote luchthavens staan die vóór de paspoortcontrole, precies daar waar ook iedereen langskomt die een visum bij aankomst koopt. Wissel daar een bescheiden bedrag voor de transfer, de eerste fooien en een fles water, en laat de rest tot u in de stad bent, waar de koers beter is.

Wat niet kan, is landen met niets. Koopt u uw visum bij aankomst, dan heeft u aan die balie harde valuta in uw hand nodig, en de betaalterminals daar vallen vaak genoeg uit om op een slechte dag een echt probleem te worden. Wat u verder ook besluit over geld: berg bruikbare biljetten op een plek op waar u bij kunt zonder uw koffer open te maken.

Kaart of contant: wat werkt waar?

Neem contant geld als standaard en de kaart als gemak. Caïro accepteert kaarten veel vaker dan vijf jaar geleden: hotels, supermarkten, apotheken, koffieketens en de meeste middenklasse- en betere restaurants nemen Visa of Mastercard, en steeds meer grote bezienswaardigheden verkopen kaartjes aan de kassa of vooraf online per kaart. American Express wordt maar onregelmatig geaccepteerd. Contactloos betalen is in de hoofdstad normaal en daarbuiten duidelijk zeldzamer.

Contant geld dekt al het andere, en al het andere is veel: taxi's en tuktuks, sapkraampjes en bakkerijen, marktkramen, dorpswinkels, bootslieden, toiletten en elke fooi. Buiten Caïro — in Luxor, Aswan, de oases, de steden aan de Rode Zee, zodra u het hotelterrein verlaat — gaat u uit van contant en beschouwt u een werkende pinterminal als een meevaller. Terminals vallen bovendien urenlang uit als de verbinding wegvalt, laat uw contante geld dus nooit tot nul teruglopen.

Reiskaarten lossen dat niet op. De multivalutakaarten die veel Europese reizigers bij zich hebben, voeren geen Egyptisch pond, dus een betaling wordt uit uw tegoed omgerekend tegen de koers van uw aanbieder. Dat deel is meestal in orde. Niet in orde is het aanbod van de terminal accepteren om in euro af te rekenen: die koers bepaalt de exploitant van het apparaat, en hij is altijd slechter. Kies Egyptische ponden.

De bruikbare manier om ernaar te kijken: een kaart beschermt u tegen een slechte contantweek, maar vervangt contant geld niet. Is de geldautomaat in Aswan op vrijdag leeg, dan koopt de kaart uw avondeten en uw bezoek aan de apotheek tot de automaten weer gevuld zijn. Zij betaalt niet de feloek, de fooi, de taxi of de man die uw tas heeft gedragen, en dat zijn nu juist de betalingen die twintig keer per dag voorbijkomen.

Neem een kaart mee die het logo van Visa of Mastercard draagt, en laat het niet aankomen op een zuiver nationale betaalpas. Twee kaarten van verschillende aanbieders, apart van elkaar bewaard, is in Egypte geen overdreven voorzichtigheid maar gewoon verstandig: valt er één uit, dan bent u niet ineens volledig op uw contante geld aangewezen.

Nog één kaartdetail verrast wie bij een Egyptische organisatie boekt. Veel aanbieders nemen een aanbetaling per overschrijving of kaart en het restant bij aankomst, contant of per kaart op kantoor, en op dat kaartbedrag zit vaak een toeslag. Het restant ter plaatse contant voldoen is in Egypte gangbaar en op zichzelf geen alarmsignaal, maar u wilt vóór vertrek weten welke van de twee het wordt, want het bepaalt hoe dik de envelop is waarmee u door de luchthaven loopt.

Wat moet ik weten over geldautomaten in Egypte?

Geldautomaten zijn in steden en toeristische gebieden talrijk. Gebruik waar mogelijk een automaat die aan een bankfiliaal hangt. Vrijstaande automaten in toeristenstraten, vooral die van internationale automaatexploitanten in plaats van Egyptische banken, rekenen meer en rekenen slechter om. Reken op een vergoeding van de Egyptische automaat bovenop die van uw eigen bank en op een opnamelimiet die lager is dan u lief is — soms betekent dat twee opnames achter elkaar.

Automaten raken bovendien leeg. Rond lange feestdagen, vooral het Eid-feest, en in het weekend van vrijdag op zaterdag zijn populaire automaten leeg en worden ze niet altijd snel bijgevuld. Neem geld op vóór een feestdag, niet tijdens. Gebruik een automaat het liefst binnen de openingstijden van het filiaal: als er 's avonds een uw kaart inslikt, wacht u tot de heropening, en buiten is er niemand die hem openmaakt.

Kies een automaat in een bankhal of een hotellobby boven een op straat, om de eenvoudige reden dat u dan niet in het openbaar staat te tellen. Datzelfde apparaat biedt aan uw opname vóór uitbetaling in euro om te rekenen. Weiger dat. Het heet dynamische valutaomrekening, de koers is van de exploitant van de automaat en niet van uw bank, en zij is stelselmatig ongunstiger dan wanneer u uw eigen kaart laat omrekenen.

Behandel het hele automatennet als een aanvulling en niet als een plan. De opnamelimieten, de vergoedingen die zich aan beide kanten opstapelen en de droogte rond feestdagen wijzen allemaal dezelfde kant op: neem genoeg harde valuta mee om een paar dagen zonder automaat te kunnen. Een slechte automatenweek hoort u een ongemak te kosten en niet uw fooiengeld op de laatste ochtend van een cruise.

Euro, dollar of iets anders: wat neem ik mee?

Euro's zijn voor Nederlandse en Belgische reizigers de voor de hand liggende keuze en worden in Caïro, Luxor, Aswan en aan de kust probleemloos gewisseld. Amerikaanse dollars zijn de breedst erkende valuta en de valuta die ook een klein wisselkantoor in een provinciestad het eerst aanneemt. Andere valuta zoals het Britse pond zijn in de grote steden eveneens te wisselen, maar er zijn minder loketten voor en de marge is iets slechter.

De staat van de biljetten telt zwaarder dan de meesten verwachten. Banken en wisselkantoren weigeren buitenlandse biljetten die gescheurd, beschreven, gevlekt of sterk gekreukt zijn, en oudere Amerikaanse dollarseries — die met het kleine portret — worden vaak botweg geweigerd of alleen met korting aangenomen. Vraag bij het wisselen thuis om nieuwe, schone biljetten in grote coupures.

Neem daarnaast een mengeling van coupures mee en niet één pak grote briefjes. Een groot biljet is efficiënt aan een bankbalie en nutteloos op elke andere plek, en er zijn momenten — een visumsticker, een klein wisselkantoor in een stadje, het restant aan uw reisorganisatie — waarop het juiste biljet in harde valuta u een discussie bespaart. Een handvol kleinere biljetten naast de grote kost niets en dekt die gevallen af.

Verdeel het alsof u onderweg één portemonnee kwijtraakt. Leg uw harde valuta in drieën: in uw dagtas, in uw koffer en in de hotelkluis, zodat een slecht moment vervelend blijft en de reis niet breekt. Houd de biljetten plat en droog. Een gevouwen, doorgezweet briefje dat een week in een broekzak heeft gezeten, is precies het soort dat een wisselkantoor weigert.

Waar en in welke volgorde wisselt u uw geld?

Wissel in etappes en niet in één keer. Een klein bedrag op de luchthaven dekt de transfer en de eerste dag. De hoofdmoot wisselt u beter bij een bank of een erkend wisselkantoor in de stad, waar de koers merkbaar gunstiger is. Hotelrecepties zijn slechter dan allebei: u betaalt daar voor het gemak. Er is geen prijs te winnen met een dik pak ponden bij aankomst in het hotel, en in etappes wisselen is tegelijk de simpelste manier om het omgekeerde probleem op de laatste ochtend te voorkomen.

Neem uw paspoort mee. Banken en wisselkantoren willen doorgaans een identiteitsbewijs zien voordat zij buitenlandse biljetten aannemen, en zonder loopt u voor niets. Bewaar ook de bewijzen die u meekrijgt: ponden terugwisselen aan het eind lukt soms alleen als u het oorspronkelijke wisselbewijs nog heeft, en de strookjes in dezelfde zak houden als de biljetten kost u geen moeite.

Zoek de dagkoers vooraf op bij een neutrale bron voordat u naar binnen loopt. De centrale bank van Egypte publiceert hem, en een telefoon met data vertelt u in tien seconden wat een loket biedt tegenover wat de markt doet. De interbancaire koers krijgt u nergens en moet u ook niet verwachten; waar u naar kijkt, is of de marge gewoon is of absurd. Een paar procent verschil tussen de luchthaven en een bank in de stad is normaal. Twintig procent is een waarschuwing.

Vergelijk loketten op het aantal ponden dat daadwerkelijk in uw hand komt, en niet op wat er op het bord staat. Vraag om het bedrag voordat u uw biljetten afgeeft, tel na aan de balie en loop pas door als het klopt. Aan een bankbalie is dat volstrekt normaal gedrag en niemand kijkt ervan op.

Waarom zijn kleine biljetten zo belangrijk?

Dit is het detail dat uw week verandert. Egypte draait op klein contant geld: een paar pond voor de man die op de auto's let, voor de kruier, voor de toiletjuffrouw, voor degene die een stoel aansleept. Niemand heeft wisselgeld, of niemand geeft het toe. Reikt u voor een kleine dienst een briefje van 200 aan, dan volgt ofwel een lange onderhandeling ofwel een schouderophalen, en het verschil is weg.

Bouw dus bewust een voorraad op. Wissel grote biljetten waar u toch al betaalt — supermarkt, hotelbar, café — en vraag om briefjes van vijf, tien en twintig. Bewaar ze gescheiden van uw hoofdportemonnee, zodat u op straat geen dik pak openwaaiert. Gidsen en chauffeurs kunnen meestal biljetten voor u wisselen. En u mag weigeren: een beslist la, shukran beëindigt de meeste aansprekingen zonder enige wrijving.

Begin daar vroeg mee en houd het vol. Zo'n voorraad groeit niet vanzelf aan, want kleine biljetten verlaten uw zak sneller dan ze erin komen, en de dag waarop u zonder zit, is steevast de dag met de meeste uitgestoken handen. Een bruikbare gewoonte: betaal elke dag één alledaags ding — het water, de koffie, de apotheek — bewust met een groot biljet om wisselgeld terug te krijgen, of u dat nu nodig had of niet.

Munten zijn een apart en kort punt: ze zijn vrijwel onbruikbaar. Kruiers en kamerpersoneel nemen kleine biljetten en geen munten, en munten aanreiken komt verkeerd over, ook als het bedrag klopt. Houdt u een zak vol over, geef ze dan uit in een supermarkt in plaats van ermee te willen fooien.

Hoe werkt fooi geven?

Fooi, baksjisj, is onderdeel van de betaling voor dit werk en geen bonus erbovenop. De bedragen zijn klein, de frequentie is hoog. Restaurants zetten doorgaans service en belasting op de rekening, en die servicetoeslag bereikt de persoon die u bediend heeft niet betrouwbaar — een bescheiden fooi contant op tafel is daarom gebruikelijk. Taxiprijzen rondt u naar boven af. Voor kruiers en de kamerschoonmaak zijn kleine biljetten nodig.

Gidsen, chauffeurs en de bootbemanning op een meerdaagse reis zijn de grotere posten, meestal aan het eind overhandigd in plaats van dagelijks, en gerekend per persoon per dag. De gebruikelijke marges schuiven mee met de inflatie, vraag dus bij het boeken uw reisorganisatie naar de actuele stand in plaats van een vijf jaar oud blog te vertrouwen. Twee eerlijke punten: het voortdurende fooien geven vermoeit sommige reizigers, en wie zich ongevraagd in uw dag heeft gedrongen, heeft niets tegoed.

Uit het feit dat de grote fooien aan het eind worden betaald, volgen twee praktische gevolgen. Dat geld moet de reis heel doorkomen en mag niet ongemerkt opgaan aan taxi's en koude drankjes. En het moet vóór de laatste ochtend al in Egyptische ponden en in bruikbare coupures klaarliggen, niet erna. Terugvallen op een groot eurobiljet omdat u niets kleiners heeft, helpt niemand, en het verschuift stilletjes de verwachtingen voor de reizigers na u.

Vraag bij het boeken ook of fooien in de reissom zitten. Aanbieders gaan daar verschillend mee om: de een rekent gids, chauffeur en bemanning mee in de prijs, de ander laat ze er bewust buiten. Twee offertes die ver uit elkaar lijken te liggen, verschillen soms vooral op dit punt. Weet u het antwoord, dan weet u ook hoeveel contant geld u werkelijk door de reis heen moet meedragen.

Prijzen, afdingen en het buitenlanderstarief

Twee verschillende dingen heten het buitenlanderstarief, en maar één ervan valt te bespreken. Voor de oudheden gelden gepubliceerde prijzen voor buitenlandse bezoekers: die liggen vast, staan gedrukt en zijn geen onderhandeling. Zo werkt de kaartverkoop, en het is niets wat u persoonlijk overkomt. Op een markt of in een taxi zonder werkende meter is het eerste getal een openingsbod en verder niets.

Afdingen wordt verwacht op markten en bij taxi's zonder meter, en juist niet in winkels met prijskaartjes, in hotels en in restaurants. Begin ruim onder de vraagprijs, blijf goedgehumeurd en wees bereid weg te lopen. Bent u tevreden met de prijs, neem hem dan, in plaats van om de laatste paar pond te blijven malen — de bedragen zijn meestal klein en het verschil tussen een prettige en een zure transactie is dat niet.

De thee is geen val. In de Khan el-Khalili en in talloze kleinere winkels wordt hij vrijblijvend aangeboden, en een glas aannemen verplicht u tot niets. Heeft u een hekel aan het ritueel, dan is de schoonste oplossing: koop niets in de toeristenstraatjes en accepteer de thee voor wat hij is.

Bepaal uw eigen grenzen voordat u landt. Reizigers die Egypte op dit punt uitputtend vinden, zijn bijna altijd degenen die bij elke aanspreking opnieuw staan te improviseren; wie ervan geniet, heeft vooraf uitgemaakt wat een taxi mag kosten, wat een kruier krijgt en wat hij tegen de man bij de tempelpoort zegt. Een beslist en vriendelijk nee is hier normaal gedrag en geen onbeleefdheid.

Welke trucs bestaan er rond wisselgeld en wisselkantoren?

Het meeste is klein en opportunistisch, niet bedreigend. De standaardnummers: uw wisselgeld snel tellen en de hand eromheen sluiten; een briefje van twintig teruggeven terwijl u er een van tweehonderd gaf, in de hoop dat u niet kijkt; een prijs die achteraf per persoon of per foto blijkt te zijn. Papieren en plastic biljetten van dezelfde waarde zien er verschillend uit, wat snel tellen foutgevoelig maakt. Tel openlijk na voordat u doorloopt.

Bewaar uw wisselbewijzen en negeer borden die met geen commissie adverteren, want de marge zit in de koers en niet in een vergoeding. Zoek de dagkoers vooraf op bij een neutrale bron en vergelijk die met het aanbod. Luchthavenloketten zijn prima voor een eerste klein bedrag en voor de rest slechter dan de stad; hotelrecepties zijn nog slechter. En een taximeter is zelden echt kapot — gebruik een taxi-app waar die werkt.

Het andere terugkerende nummer is het cadeau. Iets wordt u in de hand gedrukt — een sjaal, een hoofddoek, een klein gesneden beeldje — en zodra u het vasthoudt, wordt er betaling verwacht. Het antwoord is het niet aannemen. Datzelfde geldt voor de vreemde die u vertelt dat een site vandaag gesloten is, die een kortere weg aanbiedt, of die zich bij de tempelingang aan uw gezelschap hecht en aan het eind een rekening presenteert.

Spreek elk bedrag hardop af voordat er iets begint. Dat geldt voor taxi's zonder werkende meter, voor kameel- en koetsritten inclusief de rit terug, voor bootslieden en voor iedereen die aanbiedt te dragen, te gidsen of te fotograferen. Bijna elke geldruzie in Egypte ontstaat doordat aan het begin een getal vaag is gebleven, en bijna geen enkele ontstaat wanneer dat getal is genoemd, herhaald en begrepen voordat de motor startte.

In welke valuta is uw reis eigenlijk geprijsd?

Dit is het deel van het Egyptische geldverhaal dat uw banksaldo het sterkst raakt en de minste aandacht krijgt. Omdat het pond de afgelopen jaren fors heeft bewogen, offreren Egyptische aanbieders vrijwel altijd in dollars of euro's en houden zij dat bedrag vast, en hotels en schepen zetten hun interne tarieven op dezelfde manier op. Uw reis is dus geprijsd in een harde valuta terwijl zij in een zachte wordt geleverd, en daarom verandert een beweging van het pond wat uw zakgeld koopt en niet wat de vakantie kost.

Stel daarom twee vragen voordat u een aanbetaling doet. In welke valuta loopt het contract, en moet het restant in diezelfde valuta worden voldaan? Een offerte die maanden vooruit in Egyptische ponden is opgesteld, is een schatting en geen vaste prijs, en het verschil tussen die twee komt precies op de dag boven water waarop u het geld overhandigt.

Dezelfde redenering geldt voor de vluchten en de hotelnachten die u zelf boekt. Betaal waar het kan in de valuta waarin de verkoper prijst, en wijs elk aanbod af om op het moment van betalen om te rekenen — op een betaalterminal, in de afrekenpagina van een luchtvaartmaatschappij, op een hotelrekening. Het omrekenen wordt altijd gedaan door degene die het aanbiedt, tegen zijn koers, en nooit in uw voordeel.

En laat het idee los dat u de markt kunt timen. Niemand kan u vertellen waar het pond staat op het moment dat u reist, en een vakantie is geen valutapositie. Reken uw reis in wat u uw reisorganisatie werkelijk betaalt, houd genoeg harde valuta achter de hand voor het zakgeld, en laat de koers zijn wat hij op die dag is.

Wat betaalt u bij de poort, en waarmee?

Een begeleide reis rekent de grote kosten af voordat u aankomt, maar juist een aantal dingen die mensen het liefst willen zien, hebben een apart kaartje met toeslag: de binnenkamer van de Cheops-piramide, het graf van Seti I, het graf van Toetanchamon en op sommige plekken een fotovergunning. Controleer wat er in uw pakket zit en wat u ter plaatse koopt, en draag genoeg bij u voor de dingen waartoe u pas bij de ingang besluit.

Standaardkaartjes worden steeds vaker per kaart aan het loket of vooraf online verkocht, en dat is een echte verbetering ten opzichte van vroeger. Het is niet overal zo, het geldt sterker in Caïro dan in Opper-Egypte, en op de extraatjes bij een kiosk binnen een terrein kunt u er niet op bouwen. Contant geld is het enige wat bij een poort altijd werkt.

Dan is er het visum: een vast tarief, vooraf online gekocht of bij een bankbalie bij aankomst, en het zit zelden in een reissom. Kiest u voor de weg bij aankomst, dan is dat tarief harde valuta in uw hand voordat u bij de paspoortcontrole staat. Het e-visum haalt die vraag helemaal weg, en meteen ook een van de twee rijen.

De rest wordt gevuld door kleine betalingen op de sites zelf: een paar pond voor de man met de sleutel, voor het toilet, voor de jongen met de ezel, voor de boot naar de westoever. Geen ervan stelt op zichzelf iets voor. Alles bij elkaar is precies de reden waarom uw voorraad kleine biljetten zwaarder telt dan het totaal dat u meedraagt.

Geld op een nijlcruise en aan de Rode Zee

Op een cruise staat de geldkraan het verst weg. U vaart tussen Luxor en Aswan, de tempelstops zijn kort, en de verstandige aanname is dat het schip niet de plek is waar u een tekort oplost. Neem in Luxor of Aswan op wat u nodig heeft voordat u aan boord gaat, inclusief het bedrag voor de bemanning dat u aan het eind overhandigt, in plaats van het probleem op de laatste avond te ontdekken.

Wat er aan boord niet in zit, is de vraag om vooraf te stellen. Drankjes zijn doorgaans apart, en op alcohol rust in Egypte hoge belasting, dus geïmporteerde wijn op een schip of in een hotel kost ongeveer evenveel als thuis en niet wat de lokale prijzen doen vermoeden. Optionele excursies, spa en alles uit het winkeltje aan boord vallen eveneens buiten het pakket.

Aan de Rode Zee werkt het weer anders. Binnen de poorten van een groot hotel in Hurghada of Sharm el-Sheikh werken kaarten ongeveer zoals in Europa, en verzacht de hele contantvraag zich. Stapt u naar buiten — de stad in, een duikcentrum, een taxi, een markt — dan bent u terug in de contante economie die de rest van deze pagina beschrijft.

Wat beide situaties delen, is de eindafrekening. Alles wat u aan boord of op uw kamerrekening tekent, wordt vóór vertrek afgerekend. Vraag dus vroeg in uw verblijf in welke valuta die rekening wordt bijgehouden en of er een toeslag op kaartbetaling zit. Aan het begin is dat een vraag van vijf seconden en aan het eind een vervelende verrassing.

Telefoon, apps en het beetje digitaal geld dat wel werkt

Regel na aankomst een lokale simkaart of een eSIM. Het lijkt geen geldvraag tot u merkt hoeveel Egyptische uitgaven via een telefoon lopen: taxi-apps, kaarten, de dagkoers opzoeken, de chauffeur bellen die uw adres niet vindt. Het bereik in de steden en langs de Nijlvallei is goed en wordt dun in de diepe woestijn. Met alleen hotel-wifi staat u met lege handen zodra u de deur uit stapt.

Uber en Careem zijn in Caïro breed aanwezig, en hun waarde zit hier in het feit dat de prijs vaststaat voordat u instapt en de route wordt vastgelegd. Dat haalt het onderhandelen weg dat vroeger elke rit opende, en tegelijk de discussie over wisselgeld, het meest voorkomende geldwrijvingspunt in een straattaxi. Neem toch kleine biljetten mee: een fooi blijft een fooi, en een straattaxi blijft een redelijke terugvaloptie als uw data het begeeft.

De metro van Caïro is met afstand de goedkoopste manier om het centrum te doorkruisen, en u koopt hem met contant geld aan het station en niet met een kaart. Hij bereikt het plateau van Gizeh niet en de meeste toeristenhotels evenmin, dus hij is een aanvulling en geen oplossing. Liggen begin- en eindpunt allebei aan het net, dan kost de rit vrijwel niets.

Reken er niet op dat de Egyptische betaalapps en wallets voor u opengaan. Ze zijn gebouwd rond lokale bankrekeningen en lokale telefoonnummers, en een bezoeker van twee weken is niet de klant waarvoor ze zijn bedacht. Uw realistische gereedschap is een kaart voor de plekken die kaarten nemen, contant geld voor al het andere, en een telefoon voor de apps die een rit prijzen in plaats van betalen.

Uw geld veilig houden, en wat u doet als er iets misgaat

Draag ongeveer een dagbehoefte bij u en laat de rest in de hotelkluis. Houd de voorraad kleine biljetten gescheiden van uw hoofdportemonnee, zodat u nooit een dik pak op straat staat uit te tellen, en verdeel uw harde valuta en uw kaarten over meer dan één plek. Het reële risico in Egypte is gelegenheidsdiefstal en te kort tellen, geen van beide ernstig, en tegen allebei helpt vooral dat niet alles in dezelfde zak zit.

Meld uw reisdata vooraf bij uw bank en zorg dat het nummer dat zij van u hebben ook in het buitenland berichten ontvangt. Raakt een kaart toch geblokkeerd, dan lost blokkeren en weer vrijgeven in de bankapp dat vaak sneller op dan bellen vanuit het buitenland.

Weet van tevoren hoe u een kaart zou blokkeren zonder die kaart in uw hand: via de app, via een nummer dat u ergens anders dan in uw portemonnee heeft genoteerd, en met een aantekening welke kaart welke is. Het lastige aan dit probleem is zelden de diefstal. Het is in een hotellobby staan en niet meer weten welke bank de kaart heeft uitgegeven die verdwenen is.

Slikt een automaat uw kaart in, noteer dan de bank en het filiaal en ga terug tijdens openingstijden in plaats van bij het apparaat te blijven wachten. Merkt u meteen dat u te weinig terugkrijgt, zeg het dan ter plekke en tel hardop; daarmee is het meeste opgelost. Merkt u het pas later, laat het dan los — de bedragen zijn vrijwel altijd kleiner dan de tijd en het humeur die het najagen zou kosten.

De laatste dagen: overgebleven ponden en netjes vertrekken

Plan het einde van de reis terug vanaf de laatste ochtend. U heeft genoeg Egyptische ponden nodig voor de laatste fooien — de gids, de chauffeur, de kruier, de bemanning als die nog niet is afgerekend — plus eten en kleine betalingen op de luchthaven, en meer dan dat niet. Alles boven dat bedrag is een probleem dat u voor uzelf creëert aan een vertrekbalie.

Terugwisselen kan bij banken en luchthavenloketten, soms alleen als u het oorspronkelijke wisselbewijs nog heeft, en de koers in die richting is slecht. Bovendien gelden er wettelijke maxima voor hoeveel contant geld het land uit mag, die af en toe worden aangepast. Nog een reden om onderweg naar de luchthaven geen groot bedrag bij u te hebben.

Geef ze dus liever uit. Reken de laatste hotelextra's contant af in plaats van per kaart, koop wat u toch al wilde kopen in de laatste dagen en niet in de eerste, en beschouw wat er dan echt overblijft als fooi. Dat levert meer op dan twee keer omrekenen, en het kost tien seconden in plaats van een rij.

Wat wel de moeite waard is om achter de hand te houden, is een kleine reserve harde valuta die u nooit heeft gewisseld. Die dekt een onverwachte kostenpost op de luchthaven, is thuis nog steeds geld, en het meedragen ervan heeft u niets gekost. Precies het juiste bedrag wisselen is geen vaardigheid die iemand bezit; uzelf een marge gunnen in een valuta die meereist, is het praktische alternatief.