Visum Egypte kosten: waarom hier geen bedrag staat

Waarom wij de kosten van het visum niet in een bedrag vatten

Er bestaan twee soorten cijfers op een reissite. De ene soort verandert langzaam genoeg dat een opgave helpt. De andere verandert wanneer het zo uitkomt, en een opgave verandert dan van hulp in risico. Visumtarieven en verwerkingstijden horen bij de tweede soort: ze worden door een overheidsinstantie vastgesteld, ze hangen af van de nationaliteit, en ze kondigen zich niet aan.

De schade is ook niet theoretisch. Wie met een bedrag uit een reisblog bij de bankbalie in de aankomsthal staat en te weinig contant geld bij zich heeft, staat na een lange vlucht in een hal met een probleem dat zich slecht laat oplossen. Daarom noemen onze pagina's over het visum voor Egypte en over Egypte inreizen evenmin tarieven, en deze pagina breekt daar niet mee.

Een korte eerlijke pagina is op deze plek meer waard dan een uitvoerige onjuiste. Wat wij u kunnen geven, is de betrouwbare bron en alles eromheen dat daadwerkelijk geld kost.

En dat laatste is meer dan u denkt. Het tarief zelf is bij vrijwel elke reis naar Egypte de kleinste post van het hele inreisverhaal. De paspoortverlenging die u te laat ontdekt, de tweede aanvraag na een vernieuwd paspoort, de boete voor het overschrijden van de termijn, het verwerkingstarief van een nagebouwd portaal, de gemiste binnenlandse aansluiting: dat zijn de bedragen die de pijn doen. Ze zijn ook alle vijf te vermijden, en daar gaat de rest van deze pagina over.

Waar het actuele tarief wordt gepubliceerd

Bindend is het officiële portaal van de Egyptische overheid op visa2egypt.gov.eg. Het is de officiële aanvraagpagina, en voorwaarden en tarieven veranderen daar het eerst. Controleer daar uw nationaliteit voordat u iets boekt dat niet te annuleren is.

Alles wat het portaal openlaat, beantwoordt het reisadvies voor Egypte van het ministerie van Buitenlandse Zaken op Nederlandwereldwijd.nl. Het wordt doorlopend bijgewerkt en is per regio ingedeeld, en veel reisverzekeraars richten zich ernaar. Voor reizigers uit België geldt het advies van de FOD Buitenlandse Zaken op diplomatie.belgium.be, en de twee lopen niet altijd gelijk.

Een waarschuwing die bij de kostenvraag extra telt: in de zoekresultaten staat een ring nagebouwde pagina's rond het echte portaal, sommige met officieel ogende zegels en op overheidsinstanties lijkende namen. Zij dienen wel degelijk echte aanvragen in, maar rekenen daarbovenop een eigen verwerkingstarief en houden een kopie van uw paspoortscan. Sneller is er geen van. Heeft u het formulier niet bereikt via een overheidsdomein dat eindigt op .gov.eg, sluit dan het tabblad en begin opnieuw.

Twee bronnen, twee verschillende vragen. Het portaal zegt wat u moet betalen en welke weg voor uw paspoort openstaat. Het ministerie zegt wat er verder speelt in het land en per regio. Wie alleen het ene leest, mist stelselmatig de helft, en de helft die hij mist is meestal de helft die geld kost.

De nagebouwde portalen: het enige tarief dat u wél kunt vermijden

Dit is de bekendste onnodige uitgave rond het Egyptische visum, en ze is volledig te voorkomen. De nagebouwde aanvraagsites zijn geen randverschijnsel: ze kopen advertentieruimte op precies de zoektermen waarmee u begint, dus het eerste wat u ziet is vaak niet het officiële portaal. Ze zien er verzorgder uit dan het origineel, wat op zichzelf al veelzeggend is.

Wat u er betaalt, is het visumtarief plus een verwerkingstarief dat zij zelf bepalen. Daar staat geen enkele versnelling tegenover: de aanvraag komt in dezelfde wachtrij terecht als wanneer u haar zelf had ingediend. U betaalt dus voor het invullen van een formulier dat u net zo goed zelf had kunnen invullen, en u levert er een kopie van uw paspoortgegevenspagina bij in aan een partij van wie u niet weet waar die hem bewaart.

De maatregel is simpel en kost dertig seconden. Typ visa2egypt.gov.eg rechtstreeks in de adresbalk in plaats van ernaar te zoeken. Negeer de gesponsorde resultaten volledig. En kijk naar het domein voordat u iets uploadt: eindigt het niet op .gov.eg, dan is het niet de Egyptische overheid, hoeveel zegels er ook op de pagina staan. Een site die uw paspoortscan wil hebben, verdient een halve minuut wantrouwen.

De drie wegen, en wat elke weg kost dat geen geld is

Weg een is het e-visum: voor de vlucht aangevraagd in het portaal van de Egyptische overheid, met een geuploade pagina met pasgegevens en een goedkeuring per e-mail. Het kost voorbereidingstijd en bespaart aan het einde van een lange vlucht een rij.

Weg twee is het visum bij aankomst, contant gekocht bij een bankbalie in de aankomsthal voor de paspoortcontrole. De prijs van deze weg is tijd: u staat twee keer in de rij, een keer bij de bank en een keer bij de paspoortcontrole, en de tweede rij trekt zich niets aan van het feit dat u de eerste al achter de rug heeft. Bij een nachtelijke landing met vermoeide kinderen is dat een slechte ruil.

Weg drie is een reisorganisatie ter plaatse die deze balie voor een groep afhandelt. Het is hetzelfde visum, alleen door iemand anders voor u gekocht, en het is geen weg om een regel heen: mag uw nationaliteit het visum bij aankomst niet gebruiken, dan verandert geen reisorganisatie daar iets aan. Niet elke weg staat open voor elk paspoort, en dat staat in het portaal en niet bij ons.

Beide wegen eindigen bij dezelfde balie, bij dezelfde beambte, die dezelfde regels toepast. Het enige verschil is waar u staat terwijl het papierwerk gebeurt: achter uw eigen toetsenbord, weken van tevoren, of in een volle hal met een koffer tegen uw been. Bijna alles wat verder over deze keuze wordt geschreven, is ruis.

Eén voordeel van vroeg aanvragen wordt zelden genoemd en is waarschijnlijk het grootste: een aanvraag die vroeg wordt gedaan, mislukt vroeg. Een afgekeurde foto, een vraag over een detail, een verkeerd overgetypt cijfer — dat zijn kleine ongemakken in de week nadat u de vlucht boekte, en serieuze problemen in het uur voordat u naar de luchthaven vertrekt. De balie op de luchthaven geeft u die marge niet, simpelweg omdat er geen eerder moment is waarop iets nog te corrigeren valt.

Wat het aanvraagformulier vraagt, en wat u er vooraf bij legt

Het formulier vraagt om paspoortgegevens, een foto van de pagina met uw pasgegevens, uw reisdata en het adres van uw eerste overnachting. Niets daarvan is moeilijk, maar twee van die vier laten mensen stranden die dachten dat ze vijf minuten bezig zouden zijn. Leg ze klaar voordat u het portaal opent, in plaats van er halverwege naar te gaan zoeken.

De foto van de gegevenspagina is de eerste. Wat u wilt, is een telefoonfoto van de vlak neergelegde pagina, bij daglicht, met de hele pagina in beeld en zonder flits op de folie. De terugkerende fouten zijn een afgesneden hoek, een schaduw over de machineleesbare regels onderaan, en een lichtvlek die precies op het paspoortnummer valt. Maak er drie en kies de beste, in plaats van de eerste te uploaden.

Het eerste adres is de tweede. Bij een pakketreis of een nijlcruise is de eerste overnachting vaak een hotel dat uw reisorganisatie heeft geboekt en dat u zelf nooit hebt opgezocht, en bij een cruise komt daar nog bij dat uw onderkomen zich verplaatst. Vraag voor u de aanvraag doet schriftelijk om naam en adres van het hotel van de eerste nacht, en bewaar diezelfde regel tekst ergens waar u haar opnieuw kunt tonen: ook de paspoortcontrole vraagt er bij aankomst soms naar.

De rest neemt u teken voor teken over uit het paspoort zelf en niet uit uw hoofd. Leg het paspoort naast het scherm. Controleer achternaam en voornamen in de volgorde waarin het paspoort ze afdrukt, controleer het paspoortnummer tegen de gedrukte regel en niet tegen het nummer dat u ergens anders hebt genoteerd, en controleer de vervaldatum. Het kost twee minuten extra en het haalt de meest voorkomende oorzaak van gedoe aan de balie weg.

De kosten die niet het visumtarief zijn

Ten eerste het contante geld. Wie het visum aan de balie koopt, heeft contant geld nodig in een valuta die de balie aanneemt. Pinapparaten zijn er, maar ze vallen vaak genoeg uit dat aankomen met alleen een bankpas op een slechte dag een echt risico is. Die reserve hoort in de planning, wat het tarief uiteindelijk ook bedraagt.

Ten tweede het paspoort. Luchtvaartmaatschappijen passen bij het inchecken een geldigheidsregel toe, gewoonlijk zes maanden na de inreis, en zij rekenen met de datum die in het paspoort staat. Een krap paspoort wordt daarmee een gemiste vlucht op uw eigen vertrekluchthaven, en verlengen duurt in drukke periodes langer dan men denkt. Ook lege pagina's en de staat van het paspoort tellen: een gegolfde gegevenspagina of een ingescheurde folie kan tot weigering leiden.

Ten derde het overschrijden van de termijn. De inreisstempel geeft een vaste periode, en wie langer blijft, betaalt bij het uitreizen een boete en voert een lang gesprek. Tel vanaf de stempel en niet vanaf uw vluchtboeking. Ten vierde het opnieuw inreizen: een uitstapje naar Jordanië betekent Egypte verlaten en terugkomen, en een visum voor eenmalige inreis dekt dat niet. Dat wilt u voor vertrek geregeld hebben, niet aan de grens.

Ten vijfde de dubbele aanvraag. Wordt uw paspoort tussen aanvraag en vertrek vernieuwd, dan hangt de goedkeuring aan een nummer dat niet meer bestaat en is er een nieuwe aanvraag nodig, tegen het volle tarief. Staat er de komende maanden een verlenging op de rol, zet die dan vóór de visumaanvraag in plaats van erna. Het is de goedkoopste volgorde en hij kost u niets anders dan er even aan denken.

Contant geld aan de balie: waarom het Egyptische pond hier niet helpt

In de route via de balie zit een valutaprobleem ingebouwd waar reizigers overheen kijken die ervan uitgaan dat ze na de landing gewoon geld opnemen. Het Egyptische pond is in de praktijk een gesloten munt: banken en wisselkantoren buiten Egypte voeren het zelden, en waar wel, is de marge onbeschaamd. U kunt dus niet met lokale valuta aankomen — en de visumbalie wil die ook helemaal niet. Die wil harde valuta, contant.

Daarmee wordt het contante geld een inpakpunt en geen boodschap voor onderweg. Leg het ergens waar u erbij kunt zonder uw koffer open te maken, houd het gescheiden van de rest van uw geld, en vertrouw er niet op dat een geldautomaat in de aankomsthal iets produceert wat de balie aanneemt. Het hele nut van dat contante geld is nu juist dat het werkt wanneer de techniek dat niet doet.

De staat van de biljetten telt zwaarder dan de meesten verwachten. Gescheurde, beschreven, gevlekte of sterk gekreukte buitenlandse biljetten worden geweigerd, en oudere Amerikaanse dollarseries — die met het kleine portret — worden vaak botweg geweigerd of alleen met korting aangenomen. Vraag bij het wisselen thuis om nieuwe, schone biljetten. Euro's zijn voor Nederlandse en Belgische reizigers de voor de hand liggende keuze; dollars zijn de breedst erkende valuta.

De bankbalies die visa verkopen zijn dezelfde soort balies die geld wisselen, wat op het slechtste moment van de reis toevallig handig uitkomt. Wissel daar een bescheiden bedrag — genoeg voor de transfer, de eerste fooien en een fles water — en laat de rest tot in de stad, waar de koers beter is. Op onze pagina over geld in Egypte staat dat uitgebreider, inclusief waarom u nooit moet ingaan op een bijzondere koers van iemand die u aanspreekt.

Met het e-visum op zak vervalt dit hele stuk risico. U wilt om dezelfde praktische redenen nog steeds wat harde valuta bij u hebben, maar er staat geen haperende pinautomaat meer tussen u en de toegang tot het land. Dat is het eerlijke argument voor vooraf regelen, zonder dramatiek: het haalt één onherstelbare storing van de lijst.

Het paspoort is de duurste post op deze lijst

Beide wegen gaan uit van een paspoort dat daadwerkelijk wordt geaccepteerd, en daarover wordt beslist voordat Egypte er iets over te zeggen heeft. De geldigheidsregel wordt aan de incheckbalie toegepast, gewoonlijk zes maanden na de inreis, en er wordt gerekend met de datum die in het paspoort staat en niet met de datum die u ongeveer in uw hoofd heeft. Het vervelende eraan: u hoort het enkele uren voor vertrek van iemand die de regel niet mag veranderen, en er bestaat geen toeslag die het probleem oplost.

Lege pagina's en de staat van het document tellen mee. Een paspoort met nog maar een of twee lege pagina's leidt op een reis met een landgrens vroeg of laat tot een discussie. Een golvende gegevenspagina, een ingescheurde folie of een losse kaft kan tot weigering leiden, en die weigering komt meestal het eerst van de luchtvaartmaatschappij. Een paspoort dat een wasmachine heeft overleefd, is een geval voor vernieuwing, ook als het nog leesbaar is.

Reken dit één keer eerlijk door en de rangorde is duidelijk. Een spoedverlenging, een omgeboekte vlucht of een verloren eerste reisdag kost een veelvoud van welk visumtarief dan ook. Dat is de reden dat deze pagina zoveel ruimte aan het document besteedt en zo weinig aan het formulier: hier ligt het bedrag dat werkelijk pijn doet, en het is volledig in uw eigen hand.

De praktische regel luidt: pak het paspoort erbij op de dag dat u de vlucht boekt, niet op de dag dat u de koffer inpakt. Wankelt een van de drie voorwaarden — geldigheid, lege pagina's, staat — vernieuw dan eerst en vraag daarna het visum aan. Andersom vraagt u toestemming aan op een nummer dat binnenkort niet meer bestaat, en betaalt u het tarief twee keer.

De Sinaï-stempel is gratis en toch zelden het antwoord

Wie in Sharm el-Sheikh of Taba aankomt en in het zuiden van de Sinaï wil blijven, krijgt in bepaalde gevallen een gratis inreisstempel in plaats van een visum. Dat klinkt als de goedkoopste oplossing en is het in precies een geval ook: als uw hele reis binnen die strook blijft.

Het is geen visum. Het staat een kort verblijf toe in een vastgelegd deel van de zuidelijke Sinaï en niets daarbuiten. Caïro, Luxor, Aswan en de kust van de Rode Zee rond Hurghada liggen er alle ver buiten, net als alles aan de Nijl. Voor duikers belangrijk: Ras Mohammed valt niet onder deze stempel, hoewel het vanuit Sharm de meest voor de hand liggende bootdag is.

De grens wordt gehandhaafd bij controleposten op de weg bij het verlaten van het gebied en niet op de luchthaven. De fout blijkt dus midden in een dagtocht, en dan zit u in een auto met een chauffeur die moet omkeren. Verschillende bronnen beschrijven het toegestane gebied verschillend, wat op zichzelf al reden tot voorzichtigheid is. Als enig deel van de reis die strook zou kunnen verlaten, vraag dan het gewone visum aan en denk er niet verder over na.

Er is nog een tweede plan dat mensen stilzwijgend onder de stempel scharen: de veerboot vanuit Nuweiba naar Aqaba in Jordanië. Ook die vraagt om een volwaardig Egyptisch visum en niet om de Sinaï-toestemming. Staat de veerboot of Ras Mohammed op uw lijst, dan is de gratis stempel niet genoeg, en een controlepost is een dure plek om daarachter te komen.

Zo bekeken is de rekensom eenvoudig. De besparing is het visumtarief, één keer, per persoon. Daartegenover staat het risico op een afgebroken dagtocht, een omgekeerde auto en in het ergste geval een verblijf zonder geldige toestemming. Wie ook maar twijfelt over één dagexcursie, betaalt beter en slaapt beter.

Uw aankomstluchthaven bepaalt welk document u nodig heeft

De vraag is niet op elke luchthaven dezelfde, omdat niet overal hetzelfde wordt aangeboden. Landt u in Caïro, Luxor, Hurghada of Marsa Alam, dan zit u in het eenvoudige geval: een volwaardig toeristenvisum, aan de balie gekocht of als goedkeuring getoond, geldig voor het hele land. Hurghada heeft de hele Sinaï-complicatie niet, en dat is een van de stillere verschillen met Sharm el-Sheikh.

Landt u in Sharm el-Sheikh of Taba, dan ligt de gratis Sinaï-stempel op tafel, of u erom gevraagd heeft of niet. Dat is prima als de reis werkelijk een week aan de kust van de Sinaï is en verder niets. Het is een probleem zodra een dagtocht naar Caïro een misschien is, of zodra het duikplan Ras Mohammed bevat. Bepaal vóór u bij de balie staat welk document u wilt hebben, in plaats van aan te nemen wat u wordt aangereikt.

Daarom weegt een gewijzigde aankomstluchthaven zwaarder dan een gewijzigde datum. Een aankomst op de Sinaï en een aankomst op het vasteland zijn bij de controle niet hetzelfde geval, en een reis die ongemerkt van Sharm naar Caïro is verschoven, heeft het volledige visum nodig. Bewegen uw vluchten nog — op charterroutes gebeurt dat — houd dat dan in de gaten in plaats van ervan uit te gaan dat de goedkeuring meeverhuist.

Eén praktisch gevolg voor wie via de ene luchthaven binnenkomt en via de andere vertrekt, bijvoorbeeld heen naar Caïro en terug vanuit Luxor: de visumvraag wordt volledig beslist door waar u aankomt. De vertrekluchthaven geeft niets uit. Wat die wél doet, is uw inreisstempel naast uw vertrekdatum leggen, en dat is een ander probleem.

Als de reis Egypte tussendoor verlaat

Hier houdt de vraag op over rijen te gaan. Een visum voor eenmalige inreis dekt één inreis, dus een uitstapje naar Petra in Jordanië — Egypte verlaten en terugkomen — vraagt om een visum voor meervoudige inreis of om een tweede aanvraag. Dat regelt u voor vertrek en niet ter plekke aan de grens, waar u geen enkele onderhandelingspositie heeft.

Reizen door meerdere landen vragen bovendien één extra gewoonte: behandel de visa niet als één klus. Egypte, Jordanië en Israël hebben elk hun eigen inreissysteem, elk hun eigen regels per nationaliteit, en ze wijzigen die onafhankelijk van elkaar. Controleer alle drie tegen uw eigen paspoort bij de officiële bron van elk land, in plaats van aan te nemen dat één antwoord de hele route dekt.

Voor de kostenkant betekent dit maar één ding: een tweede land verdubbelt zelden precies de kosten, maar het verdubbelt wel het aantal plekken waar iets fout kan gaan. Het duurste scenario is niet een tweede tarief, maar een geboekte grensovergang die niet doorgaat omdat de toestemming maar één inreis dekte. Vraag het de reisorganisatie die de route samenstelt expliciet, en laat het antwoord schriftelijk bevestigen.

Kinderen, gezinnen en groepen

Iedereen die op een eigen paspoort reist, is een eigen geval. Kinderen hebben een eigen paspoort en een eigen aanvraag, tegen hetzelfde tarief. En het paspoort van een kind is opvallend vaak het paspoort dat het dichtst bij de vervaldatum zit, omdat het voor een kortere periode wordt afgegeven en niemand er tussen twee vakanties aan denkt. Controleer alle paspoorten van het gezelschap tegelijk en op de dag dat u boekt, niet op de dag dat u inpakt.

Voor een gezin is het argument voor het e-visum sterker dan voor een alleenreizende, niet zwakker. De route via de balie betekent dat het hele gezelschap bij de bank staat en daarna nog een keer bij de paspoortcontrole, vaak laat op de avond. Eén persoon vangt dat op. Vier personen met bagage en een vermoeid kind vangen het slecht op. Bestaat er een geval waarin het formulier het uur waard is dat het kost, dan is het dit.

Reist u in groepsverband en verwacht u dat de reisorganisatie het aan de balie regelt, bevestig dat dan schriftelijk in plaats van het aan te nemen. Vraag of het voor uw vlucht wordt gedaan, of het voor alle nationaliteiten in het gezelschap geldt, en wat er gebeurt met degene voor wie het niet geldt. Een groep van twaalf waarvan één paspoort niet in aanmerking komt, is een groep van elf die in de hal wacht — en dat is een gesprek dat weken eerder thuishoort.

Wat de aankomsthal aan tijd kost, en wanneer tijd geld wordt

De volgorde in Caïro is: aankomsthal, bankbalie als u er een nodig heeft, paspoortcontrole, bagageband, douane. De paspoortcontrole wil het paspoort zien, de uitgeprinte goedkeuring als u die heeft, en soms het adres van uw eerste overnachting. Houd dat opgeschreven bij de hand in plaats van begraven in een e-mail; een lege telefoon is op dat punt een echt probleem.

De hallen zijn lawaaiig en slecht bewegwijzerd, rijen worden zonder uitleg samengevoegd en verplaatst, en fotograferen is in de buurt van de balies ongewenst. Het gaat eenvoudigweg trager dan op een Noord-Europese luchthaven en haast wordt niet beloond. Een probleem met de papieren leidt naar het bureau van een leidinggevende, dus naar een gesprek en vertraging, niet naar een weigering.

En hier wordt tijd wel degelijk geld. Heeft u dezelfde dag een binnenlandse vlucht naar Luxor of Aswan, of een trein te halen, dan verdwijnt uw marge precies in die hal. Dat is het sterkste praktische argument voor het e-visum dat niets met het visum zelf te maken heeft: één rij in plaats van twee, op het stuk van de reis waar u de minste speling en het minste geduld heeft.

Na de douane is de aankomsthal druk en volhardend. Er zullen genoeg mensen zijn die uw tassen willen dragen of u willen rijden. Taxi-apps werken, en een vooraf geboekte transfer haalt de hele onderhandeling weg, wat bij een nachtelijke landing de moeite waard is om vooraf te regelen. Het is geen visumkwestie, maar het zijn wel de tien minuten er direct na.

De stempel, uw dagen en wat te lang blijven kost

De beambte stempelt een inreisdatum, en die stempel — niet het e-visum — maakt het verblijf rechtmatig. Hij geeft een vaste periode, en die begint op de dag waarop hij wordt gezet en niet op de dag die in uw boeking staat. Kijk ernaar voordat u de hal verlaat. Reizigers nemen routinematig aan dat de stempel bij de lengte van hun reis past, omdat de reis nu eenmaal is gepland rond wat het visum zou toestaan, en dat zijn twee verschillende documenten die niet dezelfde belofte doen.

Te lang blijven is de dure fout. Wie over de termijn heen gaat, betaalt bij het uitreizen een boete en voert een traag gesprek op precies het moment dat er een vlucht wacht en er niets meer te onderhandelen valt. Het is volledig te vermijden: tel vanaf de stempel, noteer de laatste toegestane datum ergens waar u haar ziet, en leg die naast uw terugvlucht in plaats van naast uw hoteluitchecken.

Gaat er onderweg werkelijk iets mis — ziekte, een staking, een geannuleerde vlucht die u over de datum heen schuift — regel het dan in het land en niet op de luchthaven. Een probleem dat u aankaart terwijl u nog dagen over heeft, is een administratieve kwestie. Hetzelfde probleem aan de vertrekbalie is een vertraging met een deadline eraan, en degene tegenover u heeft geen reden u op uw woord te geloven.

Wanneer u moet aanvragen

Het praktische advies dat een bedrag vervangt: vraag de toestemming aan wanneer u de vluchten boekt, en niet op de avond voor het pakken. Dan blijft er tijd over als er een vraag terugkomt of een foto wordt afgekeurd, en betaalt u niet met zenuwen wat u aan voorbereidingstijd heeft bespaard.

Vul het formulier in met de naam precies zoals die in het paspoort staat: geen afgekorte voornaam, geen weggelaten tweede voornaam, geen gokken bij een onduidelijk teken in het paspoortnummer. Een naam die niet exact met het paspoort overeenkomt, is een van de terugkerende redenen voor problemen. Net als een tussen aanvraag en vertrek vernieuwd paspoort, want de goedkeuring hangt dan aan een oud nummer, en er is een nieuwe aanvraag nodig.

Druk de goedkeuring af. Telefoons raken leeg, de wifi op de luchthaven is onbetrouwbaar, en personeel van uw luchtvaartmaatschappij vraagt er soms naar voordat u ook maar een Egyptische beambte ziet. Het kost niets en neemt u op het slechtste moment een hele categorie problemen uit handen.

Hoeveel tijd u precies nodig heeft, noemen wij niet, om dezelfde reden dat wij geen tarief noemen: doorlooptijden veranderen en hangen af van de nationaliteit. Het portaal is daarover de enige bron die telt. Wat wel vaststaat, is dat vroeg aanvragen gratis is en laat aanvragen alleen maar duurder kan uitpakken.

Wat er gebeurt als de reis verandert of niet doorgaat

Een verschoven datum is meestal onschuldig. De goedkeuring geldt voor een inreis binnen een periode en niet op één genoemde dag. Lees die periode na op uw eigen goedkeuring in plaats van haar aan te nemen, want het is precies het soort detail waarvan iedereen denkt het te weten.

Een andere aankomstluchthaven weegt zwaarder, om de reden die hierboven staat: Sinaï en vasteland zijn niet hetzelfde geval. Een vernieuwd paspoort betekent een nieuwe aanvraag op het nieuwe nummer, tegen het volle tarief. En gaat de reis helemaal niet door, dan vervalt een ongebruikte goedkeuring eenvoudigweg; er valt niets terug te vragen.

Dat laatste heeft één gevolg dat de moeite van het benoemen waard is. Het visumtarief is verloren geld zodra u het betaalt, ongeacht wat er daarna gebeurt, en het is daarmee precies het soort bedrag dat in een annuleringsverzekering nooit wordt gedekt. Het is klein genoeg om dat te accepteren. Het is ook klein genoeg om er de aanvraag niet voor uit te stellen tot de reis honderd procent zeker is — dat uitstel kost u vaker meer dan het tarief zelf.

De volgorde die de meeste kosten wegneemt

De volgorde telt zwaarder dan welke afzonderlijke stap ook. Eerst: controleer op visa2egypt.gov.eg en bij het ministerie van Buitenlandse Zaken of uw nationaliteit deze wegen überhaupt kan gebruiken, voordat u iets boekt dat niet te annuleren is. Ten tweede: controleer elk paspoort in het gezelschap op geldigheid, lege pagina's en beschadiging, en vernieuw nu wat krap is en niet later.

Ten derde: boek de vluchten en leg definitief vast op welke luchthaven u aankomt. Ten vierde: vraag het e-visum aan op het moment dat u boekt en niet in de week van vertrek, zodat een afgekeurde foto of een vraag nog weken speelruimte heeft. Ten vijfde: druk de goedkeuring af en leg haar bij het paspoort. Ten zesde: pak harde valuta in, welke weg u ook koos, want het pond is gesloten en u wilt bij aankomst hoe dan ook iets contant hebben.

En dan op de dag zelf: controleer de inreisstempel voordat u de hal verlaat, noteer de laatste toegestane datum, en geef de aankomst meer tijd dan het schema suggereert. Dat is de hele klus. Niets in deze lijst is moeilijk, en wie in de problemen komt, is bijna nooit degene die een stap lastig vond — het is degene die de stappen in de verkeerde volgorde deed, of de eerste stap ontdekte toen die er niet meer toe deed.