Sharm el Sheikh: een eerlijke blik op duiken en de zuidelijke Sinaï

Waar de plaats ligt en waarom dat alles bepaalt

De Sinaï is een schiereiland ten oosten van het Suezkanaal, een driehoek tussen twee golven, en hoort geografisch bij Azië. Sharm el Sheikh ligt op de zuidpunt daarvan, op het punt waar de Golf van Suez en de Golf van Akaba samenkomen met de open Rode Zee. Die ligging is niet toevallig de reden dat er gedoken wordt: stromingen stuwen er voedselrijk water langs steile rifwanden, en het rif begint dicht bij de oever in plaats van kilometers uit de kust.

Praktisch betekent het ook dat u aan de verkeerde kant van de Golf van Suez zit voor de Nijlvallei. Alles op deze pagina volgt uit die twee gegevens: het water is uitzonderlijk, de rest van Egypte ligt ver weg. Wie beide wil, plant twee reisdelen en geen uitstapje.

De plaats heeft een eigen internationale luchthaven, en vanaf daar bent u binnen enkele minuten bij Naama Bay en in ongeveer anderhalf uur in Dahab. Vraag bij het boeken of uw transfer privé of gedeeld is. Dat ene antwoord bepaalt of u na de landing nog een half uur onderweg bent of als laatste uit een busje stapt dat vijf hotels afgaat.

Is het duiken hier beter dan in Hurghada?

Het nationale park Ras Mohammed ligt zo'n 20 km ten zuiden van de plaats, waar de Golf van Akaba de Golf van Suez ontmoet. Shark and Yolanda Reef is de stek waarvoor de meesten komen: een wand die in het open blauw wegvalt, met daaronder in het zand de verspreide lading van een gestrand vrachtschip — uitgerekend badkamerkranen. Dagboten varen het hele jaar, zolang het weer meewerkt.

In de Straat van Tiran liggen vier riffen — Gordon, Thomas, Woodhouse en Jackson — in een kanaal met echte stroming. Het driftduiken daar is zeer goed en niets voor de eerste open-waterduik. Afgezet tegen Hurghada: de beste stekken van Sharm liggen dichter bij de kust en de wanden vallen steiler af; Hurghada is goedkoper en heeft meer wrakken binnen bereik. Wie snorkelt in plaats van duikt, merkt tussen beide nauwelijks nog verschil.

Het park werd in 1983 beschermd, toen Sharm el Sheikh nauwelijks meer was dan een duikkamp, en die beslissing kwam net op tijd om de riffen te behoeden voor de bebouwing die erna kwam. Dat is het hele verschil met riffen aan deze kust die te laat werden beschermd, en het verschil is niet subtiel. Het verklaart meteen waarom er op de boot parkentree wordt geïnd en waarom een gids u vraagt uw handen thuis te houden.

Verwacht geen gegarandeerd spektakel. Op een dag zonder stroming en met matig zicht is een duik hier gewoon een duik, en duikers die iets anders verwachtten, vertrekken teleurgesteld. Boek daarom meer dan één duikdag als het duiken de reden van uw reis is; met één boeking krijgt het weer precies één kans om uw week te bederven.

Ras Mohammed of Tiran: waartussen kiest u eigenlijk?

Dit zijn de twee dagtochten waar duikers in Sharm over kibbelen, en het is niet hetzelfde soort duiken. Ras Mohammed zijn de wanden op de punt waar twee golven samenkomen, plus de curiositeit van de Yolanda-lading. Tiran is een zeestraat met vier riffen in bewegend water, waar driftend wordt gedoken en de stroming geen detail is.

Beide varen als dagboot vanaf dezelfde jachthavens, tegen ongeveer dezelfde prijs en op ongeveer hetzelfde schema, en beide hangen even sterk van het weer af. Heeft u twee duikdagen, doe er dan van elk één in plaats van dezelfde wand twee keer af te dalen. Het contrast is interessanter dan een herhaling.

Heeft u maar één dag, neem dan Ras Mohammed. Het is bij wind de betrouwbaarste van de twee, want de boten naar Tiran gaan als eerste een paar dagen uit de vaart zodra het waait, en het park levert u de wand, de vis en de Yolanda in één uitje. Dat is een vuistregel en geen wet: de bemanning die die ochtend naar het water staat te kijken, weet meer dan welke pagina dan ook.

Hoe een duikdag er in de praktijk uitziet

Het ritme ligt langs deze hele kust vast en is de moeite waard om vooraf te kennen. U wordt vroeg opgehaald, meestal voordat het ontbijt goed en wel op gang is, en naar een jachthaven gebracht. De oversteek duurt ongeveer een uur, u duikt twee of drie keer met lange oppervlaktepauzes ertussen, eet aan boord en bent halverwege tot laat in de middag terug. Tussen de duiken door is er niets anders te doen dan in de zon op het dek zitten, wat het eerste uur aangenaam is en bij het derde een stuk minder.

Wat de dag maakt of breekt, is het aantal mensen dat met u meevaart. Twintig duikers die na elkaar aan één wand te water gaan, is een andere ochtend dan acht, en de rij voor het laddertje vreet de tijd op. Vraag hoeveel duikers de boot meeneemt, hoeveel er per gids onder water gaan, of er zuurstof aan boord is en of snorkelaars op dezelfde tocht mee komen. Het zijn gewone vragen en elke fatsoenlijke organisator verwacht ze.

Neem kleine coupures Egyptische ponden mee. De parkbijdrage wordt op deze kust doorgaans op de boot geïnd en niet verrekend met wat u bij het boekingsbureau betaalde, en een fooi voor de bemanning is gebruikelijk en reëel. Buiten de hotelbalies wordt betalen met kaart snel lastig, dus ga er niet van uit dat u het aan boord met een pas oplost.

Neem ten slotte de vroegst beschikbare boot. De plekken bij de punt lopen in de loop van de ochtend vol, en het verschil tussen een duik in de eerste golf en een aan het einde van de ochtend, met meerdere boten aan dezelfde boei en tientallen vinnen die zand opwervelen, is zowel in zicht als in rust aanzienlijk.

Een duikcentrum kiezen, en de verzekering die de meesten overslaan

Het duikcentrum bepaalt uw week hier sterker dan het rif dat doet, en het logo van de opleidingsorganisatie op de deur zegt bijna niets. Vraag hoeveel duikers een gids onder water meeneemt. Vraag of ze voor iets veeleisends een checkduik doen en of ze uw logboek willen zien, want een centrum dat daar nooit naar vraagt, verklapt meteen hoe het de rest van zijn duiken regelt. Kijk naar de staat van het huurmateriaal en naar de zuurstof aan boord.

De vraag die specifiek bij deze kust hoort, is hoe de duikplek op de dag zelf wordt gekozen. Wie op omstandigheden kiest, zal u soms vertellen dat de punt afvalt en dat u beschut duikt. Dat is precies het antwoord dat u wilt horen, ook als het teleurstelt. Wie hetzelfde gedrukte programma afwerkt wat de zee ook doet, neemt een gemengde groep mee langs een wand met stroming omdat het zo in de brochure stond.

Verzekering is uw eigen zaak en niet die van het centrum. Gewone reisverzekeringen sluiten duiken vaak uit of dekken het alleen tot een beperkte diepte, en de behandeling van ernstige decompressieziekte is duur. Sluit een specifieke duikdekking af en lees de dieptebepaling voordat u vliegt. Vraag uw organisator waar de dichtstbijzijnde decompressietank staat; Sharm is als een van de oudste duikplaatsen aan deze kust beter bedeeld dan het afgelegen verre zuiden, maar de verstandige conclusie blijft dezelfde: duik conservatief.

De Thistlegorm en het wrakduiken vanuit Sharm

Het beroemdste wrak van de Rode Zee ligt tussen de twee kusten in. De Thistlegorm, een vrachtschip uit de Tweede Wereldoorlog bij Sha'ab Ali in de Straat van Gubal, wordt vanuit Sharm el Sheikh per dagboot bereikt. Het is een lange oversteek westwaarts, een zeer vroege start en een diepere duik dan de riffen bij de stad, vaak met stroming over het dek. Wie het wrak als reden voor de reis noemt, boekt beter een duiksafari dan een dagtocht, want dan ligt u er 's ochtends vroeg als enige boot.

Wat Sharm verder aan staal te bieden heeft, is de Yolanda-lading bij Ras Mohammed, genoemd naar een vrachtschip dat hier in 1980 aan de grond liep. De romp gleed later voorbij de sportduikgrens de diepte in, maar de lading bleef achter op het rif: kisten, een BMW en een beroemd geworden vracht sanitair in het zand. Het is een vermakelijk slot van een duik en een goede foto, maar een wrakduik is het niet.

Vergelijkt u de kusten puur op wrakken, dan wint het vasteland. Abu Nuhas, een rif in de aanloop naar de Golf van Suez dat al meer dan honderdvijftig jaar schepen vangt, draagt vier wrakken aan zijn noordzijde, de meeste op sportduikdiepte; de Giannis D en de Carnatic zijn de twee die bijblijven. Dat is een dagtocht vanaf de kant van Hurghada en niet vanaf de Sinaï. Kom voor de wanden, niet voor het staal.

Leren duiken in Sharm el Sheikh: verstandig of niet?

Sharm leidt net zo goed op als de vastelandskust, maar de plekken waarvoor u hierheen komt, passen juist niet bij een verse duiker. Tiran is driftduiken in bewegend water en de wand bij Shark en Yolanda is bij stroming geen plek voor uw eerste tien duiken. U betaalt dan voor een cursus in een plaats waarvan u de hoofdreden een week lang niet kunt gebruiken.

Hurghada is voor een eerste brevet de logische keuze: het aanbod is groter, de concurrentie houdt de prijzen laag en de omstandigheden dicht bij de kust zijn beschut en vergevingsgezind. Reken op drie tot vier dagen, en besef dat die dagen een echt gat in een korte vakantie slaan. Voor gevorderden draait de redenering om: wie stroming kan lezen, zijn diepte houdt en aan een wand rustig blijft, haalt uit Sharm binnen een week meer dan uit Hurghada in twee.

Bent u lang niet in het water geweest, doe dan eerst een checkduik op een makkelijke plek. Slechte trim betekent hier niet alleen aangeraakt koraal en opgewerveld zand, maar aan een wand met stroming ook een veiligheidskwestie. Geen redelijk mens denkt slechter over u om die extra duik, en uw gids zal er stilletjes dankbaar voor zijn.

Het huisrif voor uw hotel telt zwaarder dan de plaatsnaam

Dit is het praktische punt waarop de meeste gezinnen zich verkijken, en het gaat niet over de badplaats maar over het hotel. Grote delen van deze kust zijn zoomrif en geen zand. Een hotelstrand eindigt dan in een ondiepe rifplaat met een steile rand erachter, bereikbaar via een steiger die over het koraal voert. Voor snorkelaars is dat uitstekend: u stapt in dieper water en drijft over de rifrand. Met een peuter die wil pootjebaden is het onhandig, en over de plaat lopen is zowel schadelijk voor het rif als pijnlijk voor uw voeten.

In Sharm el Sheikh liggen naar verhouding veel hotels aan zo'n huisrif, en dat is een van de weinige onbetwiste voordelen van de plaats. Het betekent dat behoorlijk snorkelen hier geen boottocht vereist en dat u uw beste kwartier van de dag voor het ontbijt kunt hebben. Controleer het wel per hotel en niet per plaatsnaam, want ook binnen Sharm verschilt het.

De duikschool op het terrein beantwoordt die vraag meestal gewoon per e-mail, en één eerlijk antwoord weegt zwaarder dan een pagina met beoordelingen en foto's van turkoois water. Vraag ook of een geboekte boottocht bij ondiep rif stopt. Sommige tochten zijn opgebouwd rond diepe duikplekken, waar een snorkelaar boven blauw niets drijft terwijl de duikers zich veertig meter lager vermaken.

Heeft u een volledig Egyptisch visum nodig of volstaat de Sinaï-stempel?

Bij aankomst op de luchthaven van Sharm el Sheikh krijgen reizigers van veel nationaliteiten in plaats van een volledig visum een gratis Sinaï-inreisstempel. Die geldt ongeveer twee weken en dekt de oostkust van de Sinaï — Sharm, Dahab, Nuweiba en Taba — plus de weg naar het Catharinaklooster. De rest van Egypte dekt hij niet, en er wordt vaak gemeld dat hij niet geldt voor het nationale park Ras Mohammed en evenmin voor duikexcursies.

Dat laatste is het belangrijkste punt. Wilt u duiken of doorvliegen naar Caïro of Luxor, neem dan het volledige toeristenvisum; online vooraf regelen is het eenvoudigst. De regels voor de stempel zijn meer dan eens veranderd; beschouw daarom alles wat u erover leest — ook dit — als vertrekpunt en laat het vóór vertrek bevestigen.

Er zit nog een venijnig detail in. De handhaving vindt niet bij aankomst plaats maar onderweg, bij de controleposten langs de weg wanneer u het toegestane gebied verlaat, of aan de parkpoort. De vergissing blijkt dus midden in een excursie en niet op de luchthaven, waar hij nog te repareren was geweest. De besparing van een visum stelt niets voor naast de prijs van aan de kant staan terwijl de rest het water in gaat.

Voor Nederlandse reizigers is het reisadvies van het ministerie van Buitenlandse Zaken op Nederlandwereldwijd.nl de bron die telt, voor Belgische reizigers dat van de FOD Buitenlandse Zaken. Raadpleeg ze kort voor vertrek, samen met uw luchtvaartmaatschappij of een consulaat, voordat u iets onherroepelijks boekt.

Zijn de Mozesberg en het Catharinaklooster de moeite waard?

Het Catharinaklooster ligt ruim drie uur landinwaarts, door lege woestijn. De meeste excursies vertrekken rond middernacht, zodat u de Mozesberg in het donker beklimt en bij zonsopgang boven bent. De klim duurt twee tot drie uur, en het laatste stuk is een lange trap van ruwe steen. De top ligt boven de 2.000 m en is vóór zonsopgang koud, ook in augustus.

Het is een zware nacht. U levert een nacht slaap in, de top is vol, en wanneer het klooster opengaat bent u meestal te moe om het in u op te nemen. Gaat het u niet om de klim zelf, rijd dan bij daglicht alleen naar het klooster en sla de klim over. Het is maar enkele ochtenduren voor bezoekers geopend en op vrijdag en zondag en rond orthodoxe feestdagen normaal gesproken gesloten — de datum moet dus vooraf gecontroleerd worden.

Voor duikers zit er een tweede haak aan. De top ligt hoog genoeg om als hoogteblootstelling te tellen, dus die klim hoort niet op dezelfde dag als een duik, en de meeste duikscholen adviseren er een dag tussen te laten. Plan de berg daarom aan het begin of in het midden van uw week. Aan het einde botst hij met de wachttijd voor het vliegen, en dan kost hij u twee dagen in plaats van één.

Neem het ook mee in wat u de dag erna nog wilt. U bent bij terugkomst ongeveer zes uur op de been geweest, in een busje heen en terug en met een nacht zonder slaap ertussen. Vrijwel iedereen slaapt de resterende dag door, en dat is de eerlijkste manier om de kosten van deze excursie te begroten: niet in geld, maar in twee vakantiedagen.

Wanneer kunt u het best gaan?

De zomer is aan land meedogenloos, in juli en augustus rond de 40 °C en soms meer, terwijl de zee rond de 28 °C ligt en het duiken op zijn makkelijkst is. De winterdagen zijn mild, rond de 20 °C, maar 's avonds heeft u een jas nodig, en wind kan de boten naar Tiran voor een dag of twee stilleggen.

Maart tot mei en oktober tot november zijn de verstandige maanden: warm, rustiger water en hotelprijzen onder de pieken van kerst en Pasen. De watertemperatuur bereikt in februari met zo'n 21 °C haar laagste punt, wat voor de meesten een 5mm-wetsuit en een cap betekent. De ramadan verschuift elk jaar en verandert de openingstijden in de stad; de hotelresorts draaien gewoon door.

Voor duikers is het najaar het interessantst. Het water is dan op zijn warmst, de reeks bruikbare dagen is het rustigst en de zomerse hitte aan dek is voorbij. Reist u in de winter, bouw dan een reservedag in, want koeler water en een grotere kans op een verwaaide ochtend komen daar samen.

Wind, zicht en de dagen die vervallen

Het zicht langs deze kust loopt routineus op tot twintig à dertig meter, beter dan de meeste duikers thuis gewend zijn en beter dan op de gemiddelde warmwaterbestemming. Constant is het niet. Een drukke plek laat in de ochtend, met meerdere boten aan de boei, is meetbaar slechter dan dezelfde plek om acht uur. Vroege boten gaan dus niet alleen over het vóór zijn van de rij.

Wat mensen werkelijk een dag kost, is niet de temperatuur maar de wind. De overheersende noordenwind hoort bij dit klimaat en is in het voorjaar het hardnekkigst. Steekt hij op, dan vervallen de onbeschutte plekken, soms twee of drie dagen achtereen, en de boten naar Tiran gaan als eerste binnen. Reken een duikweek daarom op vier of vijf duikdagen in plaats van zeven; dan is een verwaaide ochtend een ongemak en niet het einde van de reis.

Op zo'n dag is het huisrif voor uw hotel meer waard dan welke boeking ook, en anders de weg landinwaarts: die trekt zich van de zeegang niets aan. Een goede organisator heeft bovendien een uitwijkplan. Vraag bij het boeken naar welke beschutte plekken de bemanning kan verkassen als de punt niet werkt. Wie daar geen antwoord op heeft, is van plan uw dag af te zeggen of u mee te nemen naar water waar u niet hoort te zijn.

Hoe is Sharm el Sheikh werkelijk?

Niets hier is oud. De plaats werd vanaf de jaren tachtig voor het toerisme gebouwd, en dat is te zien: resorts langs de kust, Naama Bay voor bars en winkels, en een Old Market die een markt voor bezoekers is en geen historische wijk. De Sinaï heeft wel degelijk faraonische sporen, vooral de turkooismijnen en de Hathor-tempel van Serabit el-Khadim, maar die liggen uren landinwaarts richting de westkust en komen in een strandvakantie vrijwel nooit voor.

Dat is minder kritiek dan waarschuwing. Wie tempels en graven voor de deur wil, krijgt ze aan deze kust niet, en het dagtochtje naar de piramides per vliegtuig is een zeer lange dag voor twee gejaagde uren in Gizeh. Kom voor de riffen, de woestijn en een week waarin weinig gebeurt — dan klopt de rekensom.

Tegenover die kunstmatigheid staat gemak. Sharm is opgeruimder en compacter dan de vastelandsbadplaatsen: Naama Bay voor bars, winkels en loopafstand, de baaien eromheen voor rust en huisriffen. Een avondwandeling naar een restaurant bestaat hier werkelijk, wat in delen van Hurghada simpelweg niet het geval is. Daar staat tegenover dat u van het land buiten de hotelpoorten weinig meekrijgt; wie daarnaar op zoek is, moet langer zoeken dan op het vasteland.

De woestijn achter de kust, en wat daar wel en niet ligt

Die turkooismijnen verdienen nog een zin, want ze worden vaak genoemd en vrijwel nooit bezocht. Ze liggen aan de westzijde van het schiereiland, uren landinwaarts, en een bezoek vraagt een terreinwagen, een hele dag en voorbereiding vooraf. Bij de excursiebalie in uw hotel schrijft u zich er niet voor in, en dat is precies het punt: het is een eigen onderneming en geen middag.

De bekendste landexcursie van de Sinaï-kust is de Coloured Canyon, landinwaarts vanaf Nuweiba: een smalle zandsteenkloof die u te voet doorloopt, met banden van roest, crème en paars in het gesteente. Vanaf de noordelijke kustplaatsen is het een halve tot hele dag; vanaf Sharm el Sheikh wordt het een lange dag met een vroege start, en dat is een eerlijker voorstelling van zaken dan de excursiebalie geeft.

Verder is het landschap zelf het uitstapje. Het zuiden van de Sinaï is graniet, niet duin: kale bergen tot aan de horizon, wadi's die in de schaduw blijven terwijl de toppen eerst licht vangen. Controles op de wegen van de Sinaï zijn routine en kosten tijd die zich niet laat voorspellen. Houd uw paspoort bij u en bouw marge in elk plan dat later op een vlucht eindigt.

Sharm el Sheikh met kinderen

Voor gezinnen werkt de plaats beter dan haar reputatie doet vermoeden, en om praktische redenen. De grote all-inclusivehotels zijn ingesteld op Europese kinderen, met zwembaden, kinderclubs en een ondiepe strandingang, de onderlinge afstanden zijn kort, en de ondiepe huisriffen geven snorkelende tieners een echte bezigheid in plaats van een troostprijs.

De grenzen zijn hitte en de vorm van het strand. Een steiger over een rifplaat is prachtig voor wie snorkelt en onpraktisch met een peuter, dus kies in deze volgorde: eerst het soort water, dan de plaats, dan het hotel. Een dagboot is bovendien een lange dag, grotendeels in felle zon op een open dek met weinig schaduw. Dek u af in plaats van te vertrouwen op steeds opnieuw insmeren, en neem meer water mee dan verstandig lijkt.

Zwemt iemand in het gezelschap niet, wees dan realistisch. Een niet-zwemmer op een duikboot heeft een lange, hete wachttijd met uitzicht op anderen die plezier hebben. Een ochtendtocht is dan veel beter dan een hele dag, en het gezelschap over twee losse dagen verdelen pakt meestal beter uit dan iedereen één compromisdag opdringen. Voor oudere tieners biedt de kust weinig meer dan watersport, en dat kunt u beter vooraf weten.

All-inclusive, kosten en geld

De meeste hotels verkopen all-inclusive, en het model houdt wat het belooft: na aankomst geeft u vrijwel niets meer uit. Voor gezinnen en voor iedereen die vaste kosten wil, is dat echte waarde. Weet wel wat erin zit. Als drank krijgt u doorgaans lokale sterkedrank en lokaal bier tenzij u voor een upgrade betaalt, goedkope buffetten beginnen zich vanaf de vierde dag te herhalen, en à-la-carterestaurants op het terrein moeten meestal gereserveerd worden en kosten soms extra.

De verborgen prijs is dat het model u achter het hek houdt. Een resort met eigen strand, eigen bar en eigen winkel geeft u geen enkele reden om naar buiten te gaan, en mensen vliegen naar huis nadat ze één complex en één boot hebben gezien. Na een week tempels kan precies dat het juiste zijn. Wilt u iets van de plaats meekrijgen, verblijf dan binnen loopafstand van Naama Bay en eet de helft van de tijd buiten de deur.

Wat buiten de hotelprijs valt, loopt sneller op dan verwacht: boottochten, parkbijdragen, duikpakketten, taxi's en fooien zijn allemaal los. Egypte blijft een van de goedkopere duikbestemmingen ter wereld, en Sharm ligt gemiddeld iets boven Hurghada en duidelijk boven Dahab. Begroot voor de plaats en niet alleen voor het bed; dat is hier de misrekening die het vaakst wordt gemaakt.

Over geld nog dit: houd kleine coupures Egyptische ponden bij de hand voor parkbijdragen, fooien en kleine zaken. Buiten de hotelbalies en de grotere winkels wordt betalen met kaart snel lastig, en de parkbijdrage is nu net het mechanisme dat het rif de moeite van een vliegreis waard houdt.

Hoe past de plaats in een grotere Egyptereis?

De gebruikelijke vorm is Caïro en de Nijl eerst, Sharm als laatste: geschiedenis zolang u energie heeft, daarna de zee. Vluchten tussen Caïro en Sharm duren ongeveer een uur en gaan dagelijks. Over land is het zo'n 500 km en bijna een hele dag; vliegen is dus vrijwel altijd de betere keuze.

Reken minstens vier nachten als u serieus wilt duiken. Twee tot drie duikdagen met een rustdag vóór de terugvlucht zijn het bruikbare minimum, want na meerdere duiken is het gangbare advies om zo'n 18 uur te wachten voordat u het vliegtuig in gaat. Transfers, duikschool en het Sinaï-deel als één plan boeken in plaats van in losse onderdelen zorgt er vooral voor dat die rustdag het schema overleeft.

Die volgorde is geen kwestie van smaak. Caïro en het Nijldal zijn inspannend, met vroege ochtenden, hitte en veel lopen, en dat na een week duiken doen voelt als straf. Andersom wordt de kust het deel waarin u bijkomt, en kinderen die verzadigd zijn van tempels halen uit het strand precies wat zij nodig hebben.

Wilt u tempels én strand zonder omweg, dan is de vastelandskust eerlijk gezegd de soepelste keuze: Luxor ligt ongeveer vier uur rijden van Hurghada, en dat maakt een gecombineerde reis mogelijk zonder extra binnenlandse vluchten. Kiest u toch voor Sharm, behandel de Sinaï dan als een eigen etappe met eigen logistiek, en reken op Caïro als draaipunt. Zet nooit een strakke internationale aansluiting achter een Egyptische binnenlandse vlucht, en let op de lagere bagagelimieten van binnenlandse tickets — dat raakt vooral duikers met eigen uitrusting.

Dahab, Nuweiba en Taba: de rest van de Sinaï-kust

Dahab ligt ongeveer anderhalf uur langs de kust omhoog en is gegroeid uit een bedoeïenenvissersdorp in plaats van rond resorts. Cafés aan het water met kussens op de grond, eenvoudige logies naast een paar goede adressen, en het Blue Hole en de Canyon voor de deur. Het is de meest ontspannen plaats van de kust en de minst pakketachtige; de prijs daarvoor is minder keuze in grote gezinshotels.

Over dat Blue Hole hoort één ding gezegd, want de reputatie wordt stelselmatig verkeerd begrepen. Het is een onderwaterdoline van ongeveer honderd meter diep, door een ondiep rif van de open zee gescheiden. Het gevaar zit niet in het gat, maar in de Arch: een tunnel door de rifwand op ongeveer vijfenvijftig meter, ver voorbij de grenzen van het sportduiken, waar duikers met een normale opleiding en normaal ademgas zijn omgekomen. Op de rotsen erboven staan de gedenkplaten. Als sportduik stapt u meestal bij de nabijgelegen plek Bells in en zwemt u op veilige diepte langs de wand terug het gat in. Dat is een goede duik. De boog laat u met rust.

Nuweiba en Taba liggen verder noordwaarts langs de Golf van Akaba en zijn stiller nog. Vanaf daar is de Coloured Canyon een kortere excursie dan vanuit Sharm, en het Catharinaklooster blijft een serieuze dagtocht met een zeer vroege start. Alle vier de plaatsen — Sharm, Dahab, Nuweiba en Taba — vallen binnen het gebied dat de Sinaï-inreisstempel dekt, dus verhuizen langs deze kust levert geen extra papierwerk op.

De praktische afweging is transfertijd. Bij een week vakantie zijn die anderhalf tot enkele uren vanaf de luchthaven van Sharm te overzien; bij vier nachten tellen ze zwaar mee. Gezinnen die zwembad en buffet willen, zitten in Sharm beter; wie langer blijft en langzaam reist, in Dahab.

Wat de meeste bezoekers verkeerd doen

De grootste fout is Ras Mohammed behandelen als een vinkje op een vakantie in Sharm. Mensen boeken één volle dagboot, staan langer in de rij om te water te gaan dan ze in het water liggen en vertrekken met de indruk dat de reputatie opgeblazen is. Niet de duikplek heeft gefaald, maar de opzet. Minder mensen aan boord, een vroeger vertrek en een gids die op omstandigheden kiest, veranderen de dag volledig.

De tweede fout is te veel aan één naam ophangen. Shark Reef heet zo vanwege de vroege duikjaren en niet als belofte: sommigen zien hier rifhaaien, de meesten niet. Ook de toiletten van de Yolanda leveren niet meer drama dan een goede anekdote. Ga voor de wanden, de dichtheid aan rifvis en het water, want dat zijn de delen die op elke willekeurige dag hun werk doen.

De derde fout wordt op de luchthaven gemaakt, voordat iemand in de buurt van het water komt: de gratis Sinaï-stempel nemen om de prijs van een visum uit te sparen. En de vierde is de rustdag schrappen wanneer het schema knelt. Die dag staat er voor het vliegen, niet voor de gezelligheid.

Voor wie is Sharm el Sheikh, en voor wie niet?

Het werkt uitstekend voor duikers met behoorlijke trim en enige tolerantie voor stroming, voor zelfverzekerde snorkelaars die aan een huisrif genoeg hebben, en voor gezinnen die een rustige, compacte badplaats met ondiep koraal zoeken. Geen van die groepen hoeft te worden overgehaald, en geen van hen vertrekt teleurgesteld, tenzij het weer ertussen komt.

Het werkt slecht voor wie de oude monumenten als hoofdgerecht wil en het strand als toetje. Voor die reis is de vastelandskust eerlijker, met Luxor op vier uur rijden. Het werkt ook slecht voor wie een gegroeide stad met een verleden verwacht, of voor wie hier zijn eerste brevet wil halen en de beste plekken daarna een week lang moet laten liggen.

De samenvatting in één zin: Sharm el Sheikh beloont voorbereiding en straft de pakketaanpak af. Neem het volledige visum, kies uw duikcentrum zorgvuldiger dan uw hotel, ga vroeg de deur uit, geef het duiken meer dan één dag, en aanvaard dat de zee beslist welke van die dagen de goede wordt.