Zuid-Sinaï
Wat te doen in Sharm el-Sheikh, op de zuidpunt van het Egyptische schiereiland Sinaï, valt netjes uiteen in twee lijsten. Wat onder water ligt, is werkelijk wereldklasse: Ras Mohammed en de Straat van Tiran horen bij de beste riffen van de Rode Zee, en beide liggen ongeveer een uur varen van de jachthaven. Wat op het land te doen is, is magerder dan de excursiebalie toegeeft. Deze pagina zet beide lijsten op volgorde, noemt de tochten die wij niet zouden boeken, en legt uit wat het betekent dat Sharm op de Sinaï ligt en niet op het Egyptische vasteland.
Eén uitje staat boven alles: een dagtocht met de boot naar het Nationaal Park Ras Mohammed, zo'n 20 km ten zuiden van de plaats. Daarna komt de Straat van Tiran, maar alleen voor ervaren duikers, en daarna het huisrif van uw eigen hotel, dat op deze kust verrassend veel te bieden heeft aan snorkelaars. Dat zijn de drie dingen waar Sharm el-Sheikh om draait, en ze liggen alle drie in het water.
Op het land is er één tocht die zich daarmee kan meten: de berg Sinaï en het Sint-Catharinaklooster, ongeveer drie uur landinwaarts. Verder is er een dag in Dahab, anderhalf uur noordelijker langs de kust, en zijn er de avonden in Naama Bay. Daarmee is de lijst wel zo ongeveer af. Wie hem langer maakt, vult hem met quadtochten en gespeelde bedoeïenenavonden die u weinig over de Sinaï vertellen.
Eén ding moet bovendien geregeld zijn vóórdat u boekt: het inreisstempel. Veel nationaliteiten krijgen op de luchthaven van Sharm el-Sheikh gratis een Sinaï-vergunning in plaats van een volledig Egyptisch toeristenvisum, en van die vergunning wordt breed gemeld dat zij Ras Mohammed en duiktochten niet dekt. Verderop op deze pagina leest u waarom dat de duurste vergissing van de hele reis kan zijn.
Het Nationaal Park Ras Mohammed ligt ongeveer 20 km ten zuiden van de plaats, op de landtong waar de Golf van Suez en de Golf van Akaba samenkomen. Het werd in 1983 tot nationaal park verklaard, toen Sharm nauwelijks meer was dan een duikkamp, en juist die timing verklaart waarom de riffen de bouwgolf erna hebben overleefd. Het land binnen het park is droog, vlak en bruin. Alles wat het park beroemd maakt, ligt onder de oppervlakte.
De reden is de topografie. De meeste riffen in de Rode Zee lopen geleidelijk af; hier eindigt het rif regelmatig in een verticale wand die voorbij de sportduikdiepte doorloopt, met stroming erlangs. Wanden plus stroming concentreren het leven, zodat u niet twintig minuten hoeft te zwemmen voordat u iets ziet. De plek waar mensen voor komen, is Shark en Yolanda: twee naast elkaar gelegen pinakels op de punt, die doorgaans samen als één drift worden gedoken. Lees vooral niets in die eerste naam. Sommige duikers zien er rifhaaien, de meesten niet.
Yolanda is genoemd naar een vrachtschip dat in 1980 aan de grond liep. De romp is later het diepe in gegleden en ligt buiten het bereik van de sportduiker, maar de lading bleef op het rif liggen: kratten, containers, een BMW en, beroemd, een partij sanitair, zodat u de duik afsluit boven wc-potten en wastafels waar koraal op groeit. Dat is een vreemd en oprecht vermakelijk einde van een duik. Het is inmiddels ook meer een foto die mensen verzamelen dan een wrak dat zij verkennen, en het eerlijke oordeel is dat de wand de betere helft van deze plek is.
Eén waarschuwing telt hier zwaarder dan alle verkooppraat. Als de stroming staat, is dit geen plek voor beginners. Wees eerlijk tegen uw gids over wat u werkelijk gelogd hebt, en wees bereid genoegen te nemen met een andere duikstek als de omstandigheden u niet liggen. Gidsen die het park kennen, maken die afweging voor u, en juist de gidsen die zich laten overhalen om u tóch mee te nemen, zijn de reden dat mensen hier in de problemen komen.
De tweede grote duikdag vanuit Sharm gaat juist naar het noordoosten, naar de monding van de Golf van Akaba, waar vier riffen in een zeestraat liggen: Gordon, Thomas, Woodhouse en Jackson. De stroming door die straat is geen detail, er wordt in drift gedoken, en het is nadrukkelijk niet de plek om een vers behaald open water-brevet uit te proberen. Ervaren duikers waarderen het net zo hoog als Ras Mohammed, en sommigen hoger.
Hebt u twee duikdagen, doe er dan van elk één in plaats van er een te herhalen. Het verschil tussen een wand op de plek waar twee golven samenkomen en een zeestraat met vier riffen in bewegend water is interessanter dan een tweede rondje langs dezelfde wand. Hebt u maar één dag, neem dan Ras Mohammed: de boten naar Tiran zijn de eerste die bij wind worden stilgelegd, soms twee of drie dagen achter elkaar, en het park geeft u de wand, de vis en de lading van de Yolanda in één tocht.
Dat is een vuistregel en geen wet. De bemanning die 's ochtends naar het water kijkt, weet meer dan welke pagina ook, en een aanbieder die zegt dat de punt eruit ligt en dat u vandaag beschut duikt, geeft u het antwoord dat u wilt horen, ook als het tegenvalt.
Het verloop van zo'n dag is langs deze hele kust hetzelfde, en het is goed dat te weten voordat u ervoor betaalt. U wordt vroeg opgehaald, meestal nog voordat het ontbijt goed en wel op gang is, en naar een jachthaven in Sharm gebracht. De oversteek naar de duikstekken duurt ongeveer een uur, afhankelijk van de boot. U duikt twee of drie keer met lange oppervlaktepauzes ertussen, eet aan boord, en bent halverwege of aan het eind van de middag terug. Tussen de duiken door is er niets anders te doen dan in de zon op het dek zitten, wat het eerste uur prettig is en het derde aanzienlijk minder.
Twee dingen worden op de dag zelf geregeld en niet vooraf. Het eerste is geld: parkgelden worden aan deze kust gewoonlijk op de boot geïnd en zitten niet in wat u bij het boekingskantoor betaalde. Neem dus kleine coupures Egyptische ponden mee en betaal zonder discussie, want juist dat bedrag houdt het rif de vliegreis waard. Fooi voor de bemanning is gebruikelijk en reëel. Het tweede is de duikstek, die een goede schipper kiest door naar het water te kijken en niet door een vorige week gedrukt programma te volgen.
De factor die bepaalt of u de dag leuk vindt, is hoeveel mensen er met u aan boord zijn. Twintig duikers die achter elkaar één wand in gaan, is iets heel anders dan acht, en de rij voor de ladder eet uw ochtend op. Vraag hoeveel duikers de boot meeneemt, hoeveel duikers elke gids onder water begeleidt, of er zuurstof aan boord is en of er ook snorkelaars meegaan. Dat zijn doodgewone vragen, en elke fatsoenlijke aanbieder verwacht ze. Wat u ook boekt: neem de vroegst mogelijke boot. De stekken op de punt lopen in de loop van de ochtend vol, en het zicht is om acht uur meetbaar beter dan wanneer tientallen vinnen het zand van de ondiepten hebben opgewerveld.
U hebt geen brevet nodig om het meeste uit deze kust te halen, en Sharm beloont snorkelaars beter dan de meeste duikbestemmingen. Doordat de wanden vlak onder de oppervlakte beginnen, zit een groot deel van het koraal en veel van het visleven in de bovenste paar meter, en is de val naar het diepe blauw van boven af te zien. Dat uitzicht langs de wand omlaag is wat de meeste snorkelaars zich naderhand herinneren.
In de plaats zelf hebben veel hotels een huisrif dat u via een steiger bereikt. Die steiger is geen gemakzucht van het hotel: de koraalbank begint in zeer ondiep water, eroverheen lopen beschadigt het rif en snijdt uw voeten open, en de loopbrug brengt u tot voorbij de bank, waar u meteen het water in kunt. Rifschoenen en een shirt met lange mouwen verdienen hun plek in de koffer, en zo'n shirt doet over een hele dag meer voor u dan telkens opnieuw zonnebrand smeren.
Twee kanttekeningen. De stroming die het duiken hier zo goed maakt, maakt snorkelen lastiger dan in een beschutte baai, dus u moet een zekere zwemmer zijn en het prettig vinden om los van de boot te zijn; zegt dat bij het boeken als dat niet zo is. En vraag vóór u een snorkeltocht betaalt wat de stops precies zijn. Sommige boten zijn gebouwd rond diepe duikstekken, waar de snorkelaar boven blauw niets dobbert terwijl de duikers zich veertig meter lager vermaken. Een beschutte baai met koraal dicht onder de oppervlakte is beter dan een beroemde naam die u niet kunt zien.
Sharm is een redelijke plek om te leren duiken. Warm, helder en meestal rustig water haalt het grootste deel weg van wat een eerste cursus elders zwaar maakt. Een instapbrevet loopt gewoonlijk over drie tot vier dagen: theorie, vaardigheden in ondiep water en daarna een handvol duiken in open water. Dat is een flink deel van een vakantieweek, dus beslis vóór vertrek of u het brevet wilt of alleen een proefduik. Wie een jaar of langer niet gedoken heeft, boekt beter een korte opfriscursus dan dat hij het probleem op vijfentwintig meter langs een wand ontdekt.
Het duikcentrum telt veel zwaarder dan het logo van de opleidingsorganisatie op de deur. Vraag hoeveel duikers elke gids onder water meeneemt. Vraag of ze een checkduik doen voordat er iets veeleisends op het programma staat, en of ze uw logboek willen zien, want de centra die daar nooit naar vragen, vertellen u daarmee hoe ze de rest van hun duiken regelen. Kijk naar de staat van het huurmateriaal. Niets daarvan is onbeleefd om te vragen, en een goede aanbieder geeft gewoon antwoord.
De verzekering is uw zaak en niet die van het duikcentrum. Gewone reisverzekeringen sluiten duiken vaak helemaal uit, of dekken het alleen tot een beperkte diepte, en de behandeling van ernstige decompressieziekte is duur. Sluit een specifieke duikdekking af en lees de dieptebepaling. Sharm is een van de langst bestaande plaatsen aan deze kust en is voor spoedeisende zorg beter bediend dan het afgelegen uiterste zuiden, maar vraag uw aanbieder toch waar de dichtstbijzijnde decompressiekamer is, en duik behoudend in plaats van ervan uit te gaan dat er een in de buurt ligt.
Sharm is in de eerste plaats een bestemming van wanden en riffen, maar er is één beroemd wrak binnen bereik. Dagboten varen naar het westen, de Straat van Gubal over, naar de Thistlegorm: een vrachtschip uit de Tweede Wereldoorlog dat bij Sha'ab Ali ligt. Het is vroeg op, een lange oversteek, een diepere duik dan de riffen bij de plaats, en stroming over het wrak is normaal. Betrouwbare aanbieders vragen eerst wat u gelogd hebt voordat ze u meenemen, en juist de aanbieders die dat níét vragen, zijn degene bij wie u wegloopt.
Doordat het wrak in de Straat van Gubal ligt en niet voor de kust van de Sinaï, kost de tocht een hele dag en beslist de zeegang of hij überhaupt doorgaat. Dat is het eerlijke verschil tussen de twee Egyptische kusten: Sharm ligt dichter bij de beste wanden, Hurghada dichter bij de wrakkenvelden. Abu Nuhas, het rif dat al meer dan 150 jaar schepen vangt in de aanloop naar de Golf van Suez, telt vier wrakken op ongeveer vijf tot dertig meter, waaronder de Giannis D en de Carnatic, een P&O-stoomschip dat in 1869 verging. Vanuit Hurghada is dat zo'n twee uur varen elke kant op. Vanuit Sharm is het simpelweg geen dagtocht.
Zijn wrakken de voornaamste reden dat u naar de Rode Zee komt, dan hebt u de verkeerde kant van de Golf van Suez gekozen en zou een week Hurghada u beter bedienen. Duikers die beide willen, houden meestal op met het kiezen van een badplaats en nemen een noordelijke liveaboardroute, die de wrakken bij Gubal in één week aan de riffen van de Sinaï koppelt en het dagelijkse heen-en-weer met de boot wegneemt, tegen de prijs van een kleine hut en een week met vreemden.
Dit is de excursie die u het binnenland van het schiereiland laat zien, en het enige op de landlijst dat het tegen het water opneemt. Het Sint-Catharinaklooster staat aan de voet van de berg Sinaï, ongeveer drie uur landinwaarts vanuit Sharm door lege woestijn. De joodse, christelijke en islamitische traditie wijzen alle drie deze berg aan als de berg waar Mozes de wet ontving, en de Arabische naam, Jebel Musa, betekent berg van Mozes. Het klooster eronder werd in de zesde eeuw gebouwd en is sindsdien onafgebroken bewoond, en dát bedoelen mensen als zij het een van de oudste nog bewoonde kloosters ter wereld noemen.
De gebruikelijke excursie vertrekt rond middernacht, zodat u in het donker klimt en de top bij zonsopgang haalt. De klim duurt twee tot drie uur over het kamelenpad, de brede weg die in bochten tegen de flank omhoog loopt, en het laatste stuk bestaat uit een lange trap van ruwe steen waar niemand u voor waarschuwt. De top ligt boven de 2.000 meter en is voor zonsopgang koud, in elke maand van het jaar, augustus inbegrepen. Hij is klein: een kapel, een moskeetje en een rotsig stuk waar enkele honderden mensen die allemaal binnen hetzelfde halfuur aankwamen op hetzelfde uitzicht naar het oosten wachten.
Het is een zware nacht, en wij doen niet alsof dat meevalt. U verliest een nacht slaap, de top is druk, het uitzicht is in een minuut of twintig voorbij, en tegen de tijd dat het klooster opengaat bent u meestal te moe om het nog in u op te nemen. De beloning is echt, kale bergen die grijs worden, dan roze, dan hard bruin, met niets groens in welke richting dan ook, maar u betaalt er duur voor. Neem een werkelijk warme laag mee en iets winddichts, een hoofdlamp in plaats van een telefoon, een lange broek voor de kou en voor de kledingregels van het klooster, en kleine coupures contant geld.
Is het lopen voor u niet het punt, ga dan overdag voor het klooster alleen en sla de klim over. Die versie past meer mensen dan toegeven. Controleer hoe dan ook eerst de datum: het klooster is maar een paar ochtenduren per dag voor bezoekers open, is doorgaans gesloten op vrijdag en zondag en rond orthodoxe feestdagen, en een excursie die u wordt verkocht voor een dag waarop het dicht is, is geen zeldzaamheid. Duikers houden dit bovendien van een duikdag af, want een nacht op ruim 2.000 meter hoort niet naast een dag op diepte.
Elke excursiebalie in Sharm verkoopt een woestijnavond: een colonne quads of jeeps de vlakte achter de plaats in, een in scène gezet bedoeïenenkamp, eten en een show. Ze worden hard verkocht omdat ze makkelijk te organiseren zijn, en ze zijn stoffig, kort en vertellen u bijzonder weinig over de Sinaï. Spreekt het idee om in een rij op een quad te rijden u op zichzelf aan, boek het dan en geniet ervan. Boekt u het om de woestijn te zien, dan betaalt u voor het verkeerde.
Het echte werk ligt veel verder landinwaarts, en het is hetzelfde land als de weg naar het Catharinaklooster doorkruist: hoog graniet, lege wadi's, geen plaats van enige omvang tussen de kust en de bergen. De Sinaï heeft ook faraonische resten, vooral de turkooismijnen en de tempel van Hathor bij Serabit el-Khadim, maar die liggen uren landinwaarts richting de westkust en maken vrijwel nooit deel uit van een strandweek. Is dat waarvoor u komt, dan moet het als een echte tocht geregeld worden en niet als aanhangsel aan een hotelvakantie.
Eén opmerking over het weer die voor elke woestijntocht hier geldt. Zeldzame zware buien kunnen plotselinge overstromingen door wadi's sturen, en daarom worden tochten landinwaarts in de winter af en toe op het laatste moment omgeleid of uitgesteld. Het komt weinig voor, en het is een reden om een afzegging voor wat zij is aan te nemen in plaats van aan te dringen dat de tocht doorgaat.
Niets in Sharm is oud. De plaats werd vanaf de jaren tachtig voor toerisme gebouwd en dat is te zien: hotelcomplexen op een rij langs de kust, Naama Bay als zwaartepunt met zijn boulevard vol bars, restaurants en winkels, en landinwaarts een Old Market die een markt voor bezoekers is en geen historische wijk. Die markt is goed voor een uurtje snuffelen langs lampen, specerijen en nepparfum, en u wordt in beide straten over de hele lengte winkels en restaurants in geroepen. Dat is aanhoudend eerder dan agressief, en een duidelijk nee werkt.
Alcohol is verkrijgbaar in hotels, in vergunde bars en in restaurants in de toeristische gebieden, maar niet in gewone winkels. Geïmporteerde merken zijn duur en de goedkope lokale sterkedrankmerken laat u beter staan. Tijdens de ramadan, die elk jaar door de kalender schuift, is de bediening buiten de hotels beperkter en drinkt men overdag niet in het openbaar, al gaan de resorts zelf grotendeels hun gewone gang.
De eerlijke samenvatting is dat de avonden hier aangenaam en gemakkelijk zijn, eerder dan memorabel. Naama Bay is beloopbaar op een manier die een groot deel van de Rode Zeekust niet is, en dat is een echt pluspunt, en de plaats is netter en overzichtelijker dan Hurghada. Ze is ook kunstmatiger, en er is langs de randen minder Egypte te zien. Staat een beloopbare oude wijk of een echt avondje uit hoog op uw lijst, weeg dat dan mee voordat u een week boekt in plaats van een paar nachten.
Dahab ligt ongeveer anderhalf uur noordelijker aan de Golf van Akaba en is de gebruikelijke keuze voor een dag weg uit het resort. Het groeide van een bedoeïenennederzetting van vissers uit tot een duikersplaats en voelt nog steeds zo aan: strandtenten met kussens op de grond, kleine hotels, goedkoop eten en kustduiken die u te voet bereikt in plaats van per boot. Als dagtocht is het een verademing. Als uitvalsbasis is het een heel andere vakantie, goedkoper en trager, beter geschikt voor individuele reizigers en duikers die lang blijven, met minder grote gezinshotels en heel weinig georganiseerd vermaak.
Het Blue Hole is de naam die iedereen kent en die duidelijk benoemd moet worden. Het gat dat op sportduikdiepte wordt gedoken vanaf het instappunt dat de Bells heet, is een goede duik en een veilige. De Arch, een tunnel door de rifwand op ongeveer 55 meter, is een technische duik die herhaaldelijk mensen het leven heeft gekost, en geen serieuze aanbieder neemt een sportduiker daar doorheen. De reputatie van deze plek berust niet alleen op schoonheid, en zij verdient respect in plaats van bravoure.
Nog verder naar het noorden ligt Taba, op de grens aan de kop van de Golf van Akaba, en dat is een stiller en schraler verhaal dan beide andere. Het is goed te weten dat het bestaat als u de Sinaïkust zonder hotelstrook wilt, en het is geen dagtocht vanuit Sharm waard.
Dit is het nuttigste aardrijkskundige feit op deze pagina, en de meeste mensen die een week Rode Zee boeken, staan er pas bij stil als ze aan dagtochten beginnen te denken. De Sinaï is een schiereiland ten oosten van de Golf van Suez, bestuurlijk en praktisch gescheiden van het Nijldal. Sharm ligt op de zuidpunt. De tempels, de piramides en de rivier liggen allemaal aan de andere kant van het water.
In de praktijk betekent dat het volgende. De weg van Caïro naar Sharm is ongeveer 500 km, kost het grootste deel van een dag en loopt langs controleposten, dus vrijwel iedereen vliegt: het binnenlandse sprongetje duurt ongeveer een uur en gaat dagelijks. Het betekent ook dat de plekken aan de Nijl in geen enkele zinnige zin dagtochten zijn. Vanuit Hurghada, aan de kust van het vasteland, is Luxor ongeveer vier uur over de weg, zo'n 300 km landinwaarts naar Safaga en Qena en dan zuidwaarts door het dal, waardoor een dagtocht mogelijk is en een overnachting eenvoudig. Vanuit Sharm is het equivalent een vlucht, meestal via Caïro, en daarmee wordt een uitstapje een apart deel van de reis met een eigen logistiek en eigen kosten.
Niets daarvan is een argument tegen Sharm. Het is een argument om te bepalen wat voor vakantie u wilt. Is dit een duikreis, dan heeft de Sinaïkant de betere riffen en doet de aardrijkskunde er niet toe. Wilt u tempels én strand in dezelfde veertien dagen, dan haalt Hurghada het grootste deel van de wrijving weg, en de gebruikelijke volgorde is eerst de tempels en daarna de kust, zodat de vermoeiende helft valt terwijl u nog energie hebt voor vroege ochtenden.
Deze vraag komt vaak, en het antwoord is kort: niet doen. Luxor ligt aan de Nijl, en tussen u en de Nijl ligt de Golf van Suez. Er is geen weg vanuit Sharm die u er op een dag heen en terug brengt, dus komt het in de praktijk neer op vliegen, meestal via Caïro, en dan hebt u een dag van uw vakantie aan luchthavens besteed om een handvol uren in de Vallei der Koningen over te houden.
Luxor verdient beter dan dat. De westoever alleen al, met de Vallei der Koningen, de tempel van Hatsjepsoet en de Memnonkolossen, is een ochtend die eigenlijk te kort is, en Karnak op de oostoever vraagt een dagdeel voor zichzelf. Dat is geen programma dat u tussen twee vluchten door perst.
De verstandige oplossing is de Nijl een eigen deel van de reis te geven, of de badplaats te kiezen die er dichtbij ligt. Vanuit Hurghada is Luxor ongeveer vier uur over de weg, en daarom komen onze eigen reizen aan de Rode Zee uit in Hurghada en niet in Sharm. Wilt u de Sinaï én de tempels, reken dan op twee reizen of op één reis met een binnenlandse vlucht erin, niet op een dagtocht.
Hij wordt in heel Sharm verkocht, en hij kan. 's Ochtends naar Caïro vliegen, Gizeh bekijken, 's avonds terugvliegen. De vraag is niet of het mogelijk is, maar wat u ervoor terugkrijgt in ruil voor een dag van uw vakantie, en het antwoord is een gehaast paar uur op het plateau, met de vluchten en de tijd op de luchthaven die de rest opslokken.
Gizeh verdient beter, en het Groot Egyptisch Museum een paar kilometer verderop ook: dat toont de volledige Toetanchamon-collectie op één plek en vraagt een vrij dagdeel voor zichzelf. Die twee in één middag combineren is de fout die de meeste Caïro-programma's al maken; ze allebei doen vanaf de verkeerde kant van de Golf van Suez maakt het erger.
Ons advies is eenvoudig. Doen Caïro en de oudheden er werkelijk toe voor u, bouw ze dan in als een eigen deel van de reis in plaats van Gizeh aan een strandvakantie te plakken. Doen ze dat niet, sla de dagtocht dan zonder schuldgevoel over en besteed het geld aan een tweede dag op de boot.
Dit is de duurste vergissing op deze pagina, en zij vindt plaats op de luchthaven, voordat iemand ook maar bij het water is geweest. Veel nationaliteiten die op Sharm el-Sheikh aankomen, kunnen een gratis Sinaï-inreisvergunning krijgen in plaats van een volledig Egyptisch toeristenvisum. Die loopt ongeveer twee weken en dekt de oostelijke Sinaïkust, Sharm, Dahab, Nuweiba en Taba, plus de weg landinwaarts naar het Catharinaklooster. De rest van het land dekt zij niet, dus Caïro, Luxor en Aswan vallen af.
Er wordt bovendien breed gemeld dat zij het Nationaal Park Ras Mohammed en duiktochten niet dekt. Aangezien het park de beste reden is om hier te zijn, haalt een gratis stempel dat het park uitsluit de bodem onder de keuze voor Sharm vandaan. Bent u van plan te duiken, of in enig stadium door te vliegen naar Caïro of de Nijl, neem dan het volledige toeristenvisum, en vooraf online aanvragen is de eenvoudigste weg.
Nog een praktisch punt: de beperking wordt gehandhaafd bij controleposten langs de weg en niet op de luchthaven, waardoor de vergissing halverwege een rit aan het licht komt in plaats van bij aankomst. De regels zijn in de loop der jaren meer dan eens veranderd en worden op verschillende momenten verschillend toegepast, dus behandel deze pagina als vertrekpunt en niet als uitspraak, en bevestig de actuele stand van zaken voordat u iets boekt dat niet terug te draaien is.
Sharm werkt goed voor gezinnen, en de rustiger, compactere opzet maakt het met kleine kinderen iets makkelijker dan de uitgestrektheid van Hurghada. Grote all-inclusivehotels met zwembaden en kinderclubs zijn de norm, en doordat de huisriffen ondiep beginnen, kunnen kinderen vlak bij de kust snorkelen en een echt rif zien in plaats van een schamele versie ervan. Een botendag waarop de ene ouder 's ochtends duikt terwijl de andere met de kinderen snorkelt, en iedereen samen op het dek luncht, werkt prima. Controleer bij het boeken wel of de boot snorkelaars meeneemt, want dat doen ze niet allemaal.
De grenzen zijn hitte en duur. Een dag op de boot is lang, grotendeels in felle zon op een open dek met weinig schaduw, en dat is zwaar voor jonge kinderen. Het landgedeelte van Ras Mohammed is erger, want in het park is praktisch nergens schaduw. Dek de huid af in plaats van te vertrouwen op telkens opnieuw smeren, neem meer water mee dan verstandig lijkt, en overweeg een halvedagtocht in plaats van een hele.
Nog een kanttekening bij de koraalbank die deze kust zo bijzonder maakt: diezelfde bank maakt het lastig met peuters, want het rif begint in zeer ondiep water en de oever bestaat vaak uit koraal en steen in plaats van zand. Daarom zijn die steigers er. Hebt u een breed zandstrand nodig om in te zwemmen, controleer dan of een specifiek hotel dat heeft in plaats van het aan te nemen, want het verschilt enorm langs de kust. Wat Sharm níét biedt, is veel voor oudere tieners buiten de watersport om, en een verveelde vijftienjarige is uw probleem en niet dat van het resort.
Maart tot en met mei en oktober tot en met november zijn de verstandige maanden: op het land warm in plaats van beulend, water warm genoeg zonder dik pak, en tarieven onder de pieken van kerst en Pasen. De herfst heeft het warmste water en de rustigste reeks dagen, en daarom kiezen ervaren duikers die vrij zijn in hun data juist dan.
De zomer is aan land meedogenloos, ruwweg 40 °C in juli en augustus en soms meer, al ligt de zee rond 28 °C en is het duiken dan op zijn makkelijkst. Winterdagen zijn mild met een graad of 20 en avonden waarvoor u een jas nodig hebt, en het water zakt in februari tot bijna 21 °C, wat een wetsuit van 5 mm betekent en, voor wie snel koud heeft, een kap. Wie zich een duik in februari in een shorty voorstelt, pakt beter opnieuw in.
De factor die mensen vergeten, is wind. Een noordelijke wind is hier normaal en het hardnekkigst in het voorjaar, en als hij opsteekt, gaan de onbeschutte stekken eruit, soms twee of drie dagen achter elkaar, met de boten naar Tiran als eerste. Plan een duikweek rond vier of vijf duikdagen in plaats van zeven, en dan is een verloren ochtend een ongemak in plaats van het einde van de reis. Het landgedeelte van Ras Mohammed is op een uitgewaaide dag de voor de hand liggende uitwijk, want de weg trekt zich van de zeegang niets aan.
De quadcolonne en het in scène gezette bedoeïenendiner, tenzij de quad zelf de attractie is. De dagtocht per vliegtuig naar de piramides, om de hierboven genoemde redenen. Boten met glazen bodem en halve onderzeeërs zijn prima voor wie werkelijk niet het water in kan, en zonde van een ochtend voor iedereen die dat wel kan: een masker en een steiger laten u meer zien.
Wij zouden ook sceptisch zijn over elke snorkeltocht die op de kracht van een beroemde naam wordt verkocht zonder een duidelijk antwoord op de vraag waar hij stopt, en over elk duikcentrum dat nooit om een logboek vraagt. Aan de landkant is de Old Market een uur waard en geen middag, en een tweede woestijnavond na de eerste is domweg dezelfde avond nog een keer.
De nachtelijke klim op de berg Sinaï is het enige punt dat wij werkelijk verdeeld zouden noemen in plaats van slecht. Voor sommigen is het de herinnering aan de reis. Voor anderen kost het een nacht slaap en een dag herstel en levert het twintig drukke minuten op. Leg de sectie hierboven eerlijk naast uw eigen tolerantie voor een koude, donkere nacht bergopwaarts, en neem het bezoek aan het klooster bij daglicht als het antwoord u meteen duidelijk is.
Voor duiken: reken op minstens vier nachten. Dan passen er twee of drie dagen met telkens twee duiken in, plus een rustdag vóór het vliegen, en die rustdag is niet optioneel: na meerdere dagen achter elkaar duiken luidt het gangbare advies ongeveer 18 uur wachten voordat u aan boord gaat, en gewoonlijk minstens twaalf uur na één enkele duik. Volg wat uw eigen opleidingsorganisatie voorschrijft, en bedenk dat het binnenlandse sprongetje naar Caïro net zo goed vliegen is als de vlucht naar huis. Voor puur strand aan het eind van een Nijlreis zijn drie of vier nachten meestal genoeg om de transfer te rechtvaardigen.
Een werkbare week ziet er ongeveer zo uit. Aankomen en niets doen. Op de eerste hele dag vroeg met de boot naar Ras Mohammed, omdat u daarvoor gekomen bent en omdat een uitgewaaide dag later u dan in elk geval dít niet meer afneemt. Daarna een dag aan de kust of op het huisrif. Op de derde dag Tiran, als de wind het toelaat. Het Catharinaklooster en de berg Sinaï midden in de week in plaats van aan een van beide uiteinden, zodat een verloren nacht slaap ergens kan worden ingehaald. Dahab als dag weg. En tot slot een laatste dag zonder ook maar één duik erin, voordat u vliegt.
Wat die opzet vermijdt, is de gebruikelijke teleurstelling hier, en dat is geen slechte duikstek maar een week die zo is ingedeeld dat het weer maar één kans krijgt om mee te werken. Wind, een gesloten klooster en een afgelaste oversteek zijn aan deze kust doodgewone gebeurtenissen. Een plan met speling vangt ze op; een plan met één geboekt hoogtepunt op de laatste dag niet.
Wij zijn daar graag eerlijk over: de Egyptereizen van onze touroperator komen aan de Rode Zee uit in Hurghada en niet in Sharm, en de reden is de aardrijkskunde die hierboven beschreven staat. Hurghada ligt op het vasteland, vier uur over de weg van Luxor, zodat de stranddagen zonder extra vlucht aan een Nijlreis vastzitten. Sharm kan dat niet, en een reis die het toch probeerde, zou een dag van uw vakantie op luchthavens doorbrengen.
De reizen waar het om gaat, alle prijzen per persoon, exclusief vluchten en in Amerikaanse dollars: Caïro, Luxor en de Rode Zee in 8 dagen vanaf US$2.040, met vier nachten in Caïro, één in Luxor en twee in Hurghada; een nijlcruise en Hurghada in 10 dagen vanaf US$2.310; Caïro, een nijlcruise en Hurghada in 11 dagen vanaf US$2.560, met drie nachten op de rivier en drie aan zee; en dezelfde route in 13 dagen vanaf US$2.945. Elke reis loopt in drie uitvoeringsniveaus, en de goedkoopste reis die wij überhaupt verkopen is een nijlcruise van vier dagen vanaf US$840.
Wilt u juist Sharm, dan is de verstandige opzet een Sinaïweek die op zichzelf om het duiken heen wordt geboekt, en niet aan de tempels vastgenaaid. Vertel ons wat u wilt zien, dan zeggen wij ronduit welke kust daarbij hoort, ook als het antwoord is dat u beter twee aparte reizen kunt maken dan één.
Sharm heeft een eigen internationale luchthaven, en die ligt dicht bij de hotelzone, zodat de transfers naar Rode Zeemaatstaven kort zijn. Directe charter- en lijnvluchten vanuit Europa duren enkele uren, en vanuit Caïro is het sprongetje ongeveer een uur, dagelijks. Directe verbindingen vanuit sommige markten zijn in de loop der jaren opgeschort en later hervat, en de capaciteit beweegt nog steeds met het seizoen mee, dus controleer wat er voor uw data werkelijk vliegt in plaats van aan te nemen dat er een directe vlucht is.
Binnen Sharm bent u aangewezen op hoteltransfers en taxi's, want de resorts liggen langs de kust uitgesmeerd in plaats van in één beloopbaar centrum bij elkaar. Naama Bay is de uitzondering en is werkelijk te belopen. Spreek een taxiprijs af voordat u instapt. Het all-inclusivemodel is zo opgezet dat u het complex zelden hoeft te verlaten, wat voor gezinnen echte waarde heeft en tegelijk, stilletjes, een beslissing is over hoe uw week eruit gaat zien.
Neem kleine coupures Egyptische ponden mee. Parkgelden, fooien, de kraampjes op het pad naar de berg Sinaï en vrijwel alles buiten een hotelbalie willen contant geld, en de acceptatie van kaarten wordt snel dunner zodra u van de strook af bent.
Een dagtocht met de boot naar het Nationaal Park Ras Mohammed, zo'n 20 km ten zuiden van de plaats. De wanden op het punt waar de Golf van Suez en de Golf van Akaba samenkomen, zijn de reden dat deze badplaats bestaat, en de drift langs Shark en Yolanda is de duik waar mensen voor komen. Neem de vroegst mogelijke boot, want de stekken lopen in de loop van de ochtend vol en het zicht is beter voordat de drukte er is.
Snorkelen is veruit het belangrijkste. De rifwanden beginnen vlak onder de oppervlakte, zodat de bovenste meters veel van het koraal en de vis bevatten, en veel hotels hebben een huisrif dat u via een steiger over de koraalbank bereikt. Buiten het water zijn er de berg Sinaï met het Catharinaklooster landinwaarts, een dag in Dahab langs de kust, en Naama Bay in de avond. Dat is een korte lijst, en het is eerlijk om te zeggen dat de plaats mager wordt zodra u de zee eruit haalt.
Daar verschillen mensen oprecht over. U vertrekt rond middernacht, loopt twee tot drie uur in het donker, eindigt op een lange trap van ruwe steen en deelt een kleine top boven de 2.000 meter met enkele honderden anderen voor een minuut of twintig zonsopgang. Voor sommigen is het de herinnering aan de reis, anderen verliezen er een nacht slaap en een dag herstel aan. Is het lopen voor u niet het punt, bezoek het klooster dan overdag en controleer eerst de openingsdagen.
Niet eenvoudig, want Sharm ligt op het schiereiland Sinaï en de oudheden liggen aan de overkant van de Golf van Suez. Gizeh wordt als dagtocht per vliegtuig verkocht en het kan, maar de vluchten en de tijd op de luchthaven slokken de dag op en er blijft een gehaast paar uur op het plateau over. Luxor is feitelijk een apart reisdeel via Caïro. Horen tempels en strand allebei bij het plan, dan ligt Hurghada vier uur over de weg van Luxor en verdwijnt het grootste deel van die wrijving.
Veel nationaliteiten kunnen bij aankomst een gratis Sinaï-vergunning krijgen, ongeveer twee weken geldig voor de oostelijke Sinaïkust en de weg naar het Catharinaklooster. Zij dekt de rest van Egypte niet, en er wordt breed gemeld dat zij Ras Mohammed en duiktochten evenmin dekt, en daar zit de valkuil. Gaat u duiken of reist u verder dan de Sinaï, neem dan het volledige toeristenvisum en vraag het vooraf online aan. De regels zijn hier meer dan eens veranderd, dus controleer de actuele stand vóór het boeken.
Maart tot en met mei en oktober tot en met november, waarbij de herfst het warmste water en de rustigste dagen heeft. Juli en augustus lopen aan land op tot een graad of 40, wat op het land beulend is, ook al bereikt de zee ongeveer 28 °C. De winter is mild met een graad of 20 overdag en koele avonden, en het water zakt in februari tot bijna 21 °C, dus reken op een wetsuit van 5 mm en niet op een shorty.
Minstens vier nachten als u gaat duiken, zodat er twee of drie duikdagen in passen plus een rustdag voor het vliegen; het gangbare advies is ongeveer 18 uur wachten na meerdere dagen achter elkaar duiken, en een binnenlandse vlucht naar Caïro telt mee. Drie of vier nachten volstaan voor een stranduitloop na een Nijlreis. Een hele week verdient zijn plek pas als u vrijwel elke dag duikt of werkelijk heel weinig wilt doen.
Voor duiken wel, en niet nipt: Ras Mohammed en Tiran liggen een trede boven alles wat voor Hurghada ligt. Voor een reis waarin ook de tempels zitten niet, want Hurghada ligt vier uur over de weg van Luxor en Sharm ligt aan de verkeerde kant van de Golf van Suez. Hurghada is gemiddeld ook goedkoper, bereikt de wrakken bij Abu Nuhas makkelijker en heeft meer zandstranden, wat met peuters uitmaakt.
Inreisregels, openingstijden, reisadviezen en wisselkoersen veranderen. Controleer ze bij de bron, niet hier.
Geschreven en gecontroleerd door de redactie van Rondreis Egypte · Laatst gecontroleerd op . Inreisbepalingen, prijzen en openingstijden veranderen — controleer alles wat ertoe doet bij de officiële instanties waarnaar deze pagina verwijst.
Reis plannen
Een echt programma met echte prijzen, meestal binnen 24 uur. Er is niets geboekt en er wordt niets in rekening gebracht totdat u akkoord gaat.
8 dagen · Klassiek Egypte
De route die de meesten als eerste kiezen, in de lengte waarvoor hij bedoeld is: Gizeh en het Grote Egyptische Museum, daarna een vlucht naar Luxor en vier nachten varen tot aan Aswan.
vanaf US$2.135 / per persoon
8 dagen · Nijl & Rode Zee
Deze reis gaat zonder schip. Gizeh en het Grote Egyptische Museum, een nacht in Luxor voor beide oevers, twee nachten aan de Rode Zee en dan terug naar Caïro voor de Citadel, het koptische Caïro en de koninklijke mummies.
vanaf US$2.040 / per persoon
10 dagen · Klassiek Egypte
Vijf nachten in Caïro, aan weerszijden van een vaartocht van vier nachten van Luxor naar Aswan. De dagen in Caïro zijn privé, alleen uw gezelschap en een gids; de bezichtigingen vanaf het schip deelt u met een kleine groep.
vanaf US$2.635 / per persoon
