Zuid-Sinaï
Taba in Egypte ligt helemaal bovenaan de Golf van Akaba, direct aan de Israëlische grens, en het is twee dingen tegelijk: een drukke landovergang en een rij resorts. Een zelfstandige bestemming is het niet. Het werkt als weg naar binnen, als weg naar buiten, of als een paar rustige dagen aan het water — als u weet waar u aan begint.
Taba is een kleine plaats aan de noordpunt van de Golf van Akaba, in het uiterste oosten van de Sinaï. Als u op een heldere dag op het strand staat, ziet u vier landen: Egypte onder uw voeten, Israël aan de rand van de plaats, Jordanië met Akaba aan de overkant van het water en Saoedi-Arabië daarachter. Die geografie is het hele verhaal van deze plek. Taba bestaat vanwege de grens, en de grens is de reden dat een nederzetting die anders een vissersgehucht zou zijn, hotels heeft, een luchthaven verder landinwaarts en een douaneterminal.
De plaats zelf is dun. Er is de overgang, een handvol winkels en cafés, een kleine haven, en dan de kustweg naar het zuiden richting Nuweiba en Dahab. Het meeste van wat mensen Taba noemen, ligt helemaal niet in Taba. Het is Taba Heights, een speciaal gebouwd resortgebied zo'n twintig kilometer de kust af, of een van de verspreide hotels langs de weg daartussen. Kom niet aan met de verwachting van een dorpskern. Die is er niet.
Wat de plek wel heeft, en wat niemand in een brochure zet, is het landschap. De golf is hier smal, dus het water is hard blauw met bergen aan weerszijden, en de Sinaï-keten loopt in kaal rood en bruin gesteente bijna tot aan de weg door. De zonsopkomst boven de Jordaanse en Saoedische oever is het beste uur van de dag. Het is een werkelijk mooi stuk kust, vastgeplakt aan een plaats waar vrijwel niets te vinden is, en beide helften van die zin eerlijk benoemen is de enige verstandige manier om hier een reis te plannen.
Deze hoek van de kaart heeft een geschiedenis die de vorm van de plaats verklaart. Israël bezette de Sinaï vanaf 1967 en trok zich terug onder het vredesverdrag met Egypte; de overdracht was in 1982 afgerond. Taba was de uitzondering. Beide partijen waren het oneens over het precieze verloop van de grens aan de kop van de golf, en de betwiste strook bevatte hotelbouw uit de Israëlische periode. Zo bleef een klein maar waardevol stuk kust buiten Egyptische handen.
De kwestie ging naar internationale arbitrage in plaats van ter plaatse te worden beslecht. Het scheidsgerecht stelde Egypte in 1988 in het gelijk, en het jaar daarop werd de strook overgedragen. Die volgorde verklaart waarom een nederzetting van dit formaat een douaneterminal heeft, een resortindustrie die ouder is dan het Egyptische bestuur erover, en een grenspaal waar mensen nog altijd vanaf een veilige afstand een foto van maken.
Voor een bezoeker telt die geschiedenis op twee praktische manieren. Ten eerste verklaart zij waarom de resorts geïmporteerd aanvoelen in plaats van gegroeid: ze zijn gebouwd voor een grens, niet voor een dorp. Ten tweede is het een herinnering dat dit een werkende internationale grens is waarover binnen een mensenleven is geruzied. Het fotograferen van de terminal, het hek of militaire posities wordt niet gewaardeerd en kan u echte problemen opleveren. Richt de camera op het water en de bergen.
Taba is de belangrijkste landovergang van Egypte naar Israël en de gebruikelijke route over land vanuit het noorden de Sinaï in. Eilat ligt zo dichtbij dat mensen te voet oversteken, doorlopen en aan de andere kant vervoer nemen. Die nabijheid tekent hier alles: de hotels, de daggasten, de manier waarop prijzen in meerdere valuta worden genoemd, en het feit dat de plaats leegloopt en volstroomt met hoe het de regio als geheel vergaat.
Het betekent ook dat Taba reageert op gebeurtenissen ver buiten de plaats. Overgangen sluiten. Openingstijden veranderen. Tarieven worden aan beide kanten aangepast. Niets op deze pagina moet u in dat opzicht als actueel behandelen, en geen enkele reiswebsite hoort daarvoor uw bron te zijn. Raadpleeg het actuele reisadvies van uw regering voor de Sinaï — voor Nederlandse reizigers het ministerie van Buitenlandse Zaken, voor Belgische reizigers Buitenlandse Zaken in Brussel — voordat u zich vastlegt, en laat de status van de overgang enkele dagen voor de reis bevestigen door uw reisorganisatie of de grensautoriteit. De situatie in deze hoek van de kaart is al eerder snel en herhaaldelijk veranderd.
Nog iets over de praktijk van de overgang, want wie alleen tussen landen heeft gevlogen, wordt erdoor verrast. U steekt te voet over, met uw eigen bagage. Toeristische voertuigen gaan normaal gesproken niet met u mee: een chauffeur zet u aan de ene kant af en een andere chauffeur haalt u aan de andere kant op, dus elke geboekte transfer bestaat uit twee losse delen. Vragen aan Israëlische zijde zijn routine en geen teken dat er iets mis is. Houd de gegevens van uw volgende hotel en het telefoonnummer van uw reisorganisatie binnen handbereik.
Reken op een dag en niet op een formaliteit. Het kan binnen een uur klaar zijn en het kan uren duren, zonder dat vooraf te voorspellen valt, en een plan met 's ochtends een grens en 's middags een vlucht gaat een keer mis. Bouw die marge bewust in en neem uw boeking en verzekeringsbewijs op papier mee: papier beslecht een vraag aan de balie sneller dan een telefoon die leeg is.
Egypte hanteert in Taba en in Sharm el-Sheikh al lang een vereenvoudigde toegang voor bezoekers die binnen een afgebakend deel van de oostelijke Sinaï blijven: grofweg de kust van Taba via Nuweiba en Dahab tot Sharm, plus het Catharinaklooster. De stempel wordt aan de grens gratis afgegeven, is kort geldig en is geen volwaardig Egyptisch visum. Hij is bedoeld voor mensen die voor een paar dagen aan de Rode Zee vanuit Eilat oversteken.
Het addertje zit in wat hij niet toestaat. Met de Sinaï-toestemming mag u niet naar Caïro, niet naar Luxor en niet naar het vasteland, en u mag niet met de veerboot van Nuweiba naar Jordanië oversteken. Daarvoor heeft u een regulier Egyptisch visum nodig, vooraf aangevraagd of, waar mogelijk, bij aankomst. Elk jaar komen er mensen in Taba aan die aannemen dat ze een gratis stempel kunnen halen en dan naar de piramides kunnen rijden. Dat gaat niet. Bepaal vóór het loket welke van de twee u nodig heeft, en laat de actuele voorwaarden ter plaatse bevestigen, want ze worden aangepast.
De beperking wordt op de weg gehandhaafd en niet aan het loket, en daarom komt de vergissing laat aan het licht. Bij de controleposten op de wegen van de Sinaï wordt de toestemming pas werkelijk bekeken, dus wie aan de grens is doorgewuifd, kan uren later alsnog worden teruggestuurd zodra hij het toegestane gebied verlaat. Ook wordt breed gemeld dat de toestemming niet geldt voor het nationaal park Ras Mohammed, wat duikers op weg naar het zuiden verrast. Raakt enig deel van uw reis het vasteland, of is duiken voor u belangrijk, neem dan het volledige toeristenvisum, vraag het online aan voordat u vliegt, en denk er verder niet meer aan.
Er is een tweede visumval op routes via Taba, los van de gratis stempel. Verlaat uw route Egypte en keert zij daarna terug — wat gebeurt als u naar Israël oversteekt en vervolgens vanuit Caïro naar huis vliegt — dan dekt een visum voor eenmalige binnenkomst die terugkeer niet. U heeft een meervoudig visum nodig of een tweede aanvraag, geregeld voor vertrek in plaats van geïmproviseerd bij een grenspost aan het eind van een lange dag.
De meesten komen over land vanuit Eilat, en dat is de makkelijke route. De Israëlische stad ligt pal naast de overgang, dus een korte taxirit zet u bij de terminal af en u loopt door. Aan Egyptische zijde liggen de resorts een transfer van een minuut of twintig verderop langs de kustweg, en hotels regelen het ophalen als u doorgeeft wanneer u er doorheen denkt te zijn. Omdat niemand de rij kan voorspellen, geeft u beter een tijdvak op dan een tijdstip.
Over de weg binnen Egypte loopt de gebruikelijke route langs de kust omhoog vanuit Sharm el-Sheikh via Dahab en Nuweiba. Dat is een lange rit en geen sprongetje: een goede maar trage weg met routinecontroles, en in het gunstigste geval bent u er een ochtend mee kwijt. Vanuit Caïro is het een volle dag, over het Suezkanaal de Sinaï in en dan een lange tocht door leeg land. Geen van beide ritten moet u op dezelfde dag als een vlucht ondernemen.
Taba heeft landinwaarts een internationale luchthaven, maar het lijnverkeer is beperkt en seizoensgebonden, met lange stille periodes. Sharm el-Sheikh is de betrouwbare luchtpoort voor de oostelijke Sinaï en de luchthaven die vrijwel elke bezoeker ook werkelijk gebruikt. Vindt u toch vluchten op Taba voor uw data, controleer dan of ze daadwerkelijk worden uitgevoerd voordat u er een reis omheen bouwt, en houd een plan over de weg achter de hand.
Ter plaatse is er geen noemenswaardig vervoer. De resorts rijden shuttles over hun eigen terrein, en al het overige is een vooraf geregelde auto of een taxi die u per rit of per dag afspreekt. Spreek de prijs af voordat u instapt, en boek voor de rit zuidwaarts naar Nuweiba of Dahab de chauffeur vooraf via uw hotel of reisorganisatie in plaats van langs de weg af te wachten. Er rijden bussen over de kustweg, maar dun gezaaid, en een gemiste bus betekent hier lang wachten in de zon.
Taba Heights is een in zichzelf gekeerd resortcomplex, gebouwd tegen de bergen boven een baai ten zuiden van de plaats, met meerdere grote hotels, een jachthaven, een golfbaan en een shuttle ertussen. Het is goed gedaan en comfortabel. Het is ook volledig afgesloten. Er hoort geen dorp bij, geen restaurantaanbod buiten de hotels en niets waar u naartoe kunt lopen. Wat u krijgt, is een goed strand, op sommige plekken riftoegang direct vanaf de oever, en een sterk bergdecor.
Wees eerlijk tegen uzelf over wat dat betekent. Wilt u een rustige week met zwemmen, snorkelen en lezen, met excursies geregeld via de receptie, dan doet het zijn werk — en met veel minder mensen dan Sharm of Hurghada. Wilt u 's avonds een dorp in wandelen, zelf uitkiezen waar u eet, of het gevoel hebben in Egypte te zijn in plaats van in een resort dat toevallig in Egypte ligt, dan verveelt u zich binnen twee dagen. Dahab, een paar uur zuidelijker, geeft u precies dat.
De vraag of u all-inclusive neemt, kunt u beter vóór het boeken beslechten dan erna. In een resort zonder alternatief op loopafstand laat halfpension u toch in hetzelfde complex eten, maar betaalt u twee keer, dus vol pension of all-inclusive is hier logischer dan op een plek met een dorp ernaast. Vraag precies na wat de formule dekt: welke restaurants, of de à-la-carterestaurants gereserveerd moeten worden en een toeslag kennen, en hoe het met drankjes zit. Juist die details bepalen of de geoffreerde prijs ook de prijs is.
De bezettingsgraad is het tweede om naar te vragen. De bezoekersaantallen aan deze kust schommelen hard mee met gebeurtenissen in de regio, en een groot resort met weinig gasten sluit restaurants, schrapt het entertainmentprogramma en wordt bijzonder stil. Voor sommigen is dat juist de aantrekkingskracht. Voor een gezin dat op een kinderclub en een levendig zwembad rekent, is het een tegenvaller die u met één directe vraag aan het hotel over wat er op uw data daadwerkelijk open is, kunt voorkomen.
Tussen Taba en Nuweiba passeert de weg een reeks verspreide hotels en eenvoudige strandkampen, en dat is iets heel anders dan een resort. Een kamp bestaat doorgaans uit een rij hutjes of sobere kamers op het zand, gedeelde of simpele sanitaire voorzieningen, eten dat op bestelling wordt gekookt in plaats van uit een buffet, en kussens onder een rieten dak met zicht op het water. De goedkoopste hebben geen airconditioning en een wisselvallige stroomvoorziening. De aantrekkingskracht zit in de ligging en de stilte, en voor de juiste reiziger is dit het beste wat deze kust te bieden heeft.
De bekendste plek op dit stuk is een smalle inham een eindje ten zuiden van de plaats, de Fjord, waar de heuvels openbreken op een beschut bassin met rif rond de monding. Het is een fijne zwemplek en een makkelijke snorkel, en er zijn gelegenheden om te overnachten en te eten boven de baai. Een geheim is het niet: vanuit de hotels komen er dagbezoekers, dus een ochtend is er rustiger dan een middag.
De verschillen tussen kampen die op de foto identiek lijken, zijn enorm, dus stel de concrete vragen voordat u er meerdere nachten vastlegt: warm water, airconditioning, of de stroom de hele nacht doorloopt, hoe ver de dichtstbijzijnde winkel is, en of maaltijden zijn inbegrepen. Veel kampen zijn in de praktijk half of vol pension omdat er nergens anders te eten valt, en dat is prima zolang u het vooraf weet.
De afweging is uw bewegingsvrijheid. Een kamp aan de kustweg is mooi en afgelegen, en zonder auto bent u afhankelijk van het vervoer dat de eigenaren kunnen regelen. Wilt u vanuit zo'n basis de Coloured Canyon, het Farao-eiland en het Catharinaklooster zien, spreek de excursies dan af bij het boeken in plaats van erop te rekenen dat het ter plekke wel lukt.
De enige echte historische plek hier is het Farao-eiland, een rotseilandje een paar honderd meter uit de kust, een stukje ten zuiden van Taba. Het fort erop wordt doorgaans toegeschreven aan Saladin, die het eiland in 1170 innam en liet versterken om de punt van de golf te beheersen. Vóór hem hadden kruisvaarders er een vesting, en archeologen twisten tot op vandaag over hoeveel van de staande muren, torens en cisternen kruisvaarderswerk is en hoeveel Ajjoebidische verbouwing. Er staat genoeg overeind om rond te lopen.
U zult horen dat dit de plek van Salomo's haven aan de Rode Zee zou zijn. Die toeschrijving is omstreden en niet algemeen aanvaard: het onderzoek plaatst Esjon-Geber meestal aan de overkant van de golf bij Akaba, en zelfs daarover wordt gediscussieerd. De toegang gaat per boot vanaf het vasteland, en het loont om ter plaatse na te vragen of er boten varen voordat u er een dag omheen plant. Het eiland is in verschillende periodes open en dicht geweest, en een vaste dienst is niet gegarandeerd.
Verwacht geen grootsheid. Dit is een compact middeleeuws fort en geen Karnak, en een uur dekt het ruimschoots. Het rif rond het eiland is op zichzelf al een goede reden om te gaan, en de meeste boottochten bouwen snorkelen in. Is uw tijd in de Sinaï krap, dan concurreert het Farao-eiland echter niet met het Catharinaklooster of een echte dag in de woestijn. Zie het als een goede halve dag als u toch in Taba verblijft, en niet als reden om te komen.
Ga zo mogelijk in de ochtend. De overtocht is kort, maar de wind trekt in de loop van de dag aan door de golf, en een middagboot bij golfslag is een natter en minder aangenaam tochtje dan dezelfde vaart om negen uur. Draag schoenen waarop u kunt klimmen in plaats van sandalen, want het fort bereikt u over ruw gesteente en versleten treden, en neem water en een hoed mee: schaduw is er nauwelijks en de steen houdt de warmte vast.
De riffen aan de punt van de golf zijn over het algemeen gezond en rustig. Omdat het water hier versmalt, komen de steilwanden dicht bij de oever, en op meerdere plekken tussen Taba en Nuweiba bereikt u goed koraal vanaf het strand. Het zicht is meestal goed, de visstand is typisch voor de noordelijke Rode Zee, en de duikstekken zijn vergeleken met de drukte verder naar het zuiden zelden vol.
Met Dahab of Ras Mohammed kan het niet wedijveren. Er zijn geen beroemde wrakken, minder duikcentra en minder keus als op een dag de wind verkeerd staat. Duikers met weinig tijd moeten naar het zuiden. Voor snorkelaars, gezinnen, of iedereen voor wie een leeg rif meer waard is dan een bejubeld rif, is het water rond Taba echter een echte kracht en geen troostprijs. De droge rode bergen, die bijna tot aan de waterlijn afdalen, maken het tot een van de mooiere stukken van de Egyptische kust.
Duikt u hier, beoordeel het duikcentrum dan zoals u dat overal zou doen: hoeveel duikers een gids onder water meeneemt, of er een checkduik wordt gedaan voordat er iets serieus op het programma staat, en of ze om uw logboek vragen. Wie daar nooit naar vraagt, is het centrum dat u links laat liggen. Met minder aanbieders op dit stuk kust dan verder zuidelijk is er ook minder onderlinge concurrentie die de standaard eerlijk houdt, dus die vragen wegen hier zwaarder in plaats van lichter. Vraag welke zuurstof ze meenemen naar de stek en waar de dichtstbijzijnde decompressietank staat, en let op hoe vlot dat tweede antwoord komt.
Snorkelaars moeten vooral over de instap nadenken en niet over het rif. De oever bestaat op de meeste plekken uit koraal en steen in plaats van zand, dus rifschoenen zijn zo goed als onmisbaar en op blote voeten instappen is slecht voor u en slechter voor het koraal. Sommige hotelstranden hebben een steiger of een uitgegraven geul naar de steilwand; vraag waar die ligt in plaats van zelf een weg over het rifdak te zoeken. Koraal gaat kapot als u erop staat en groeit niet aan binnen een vakantie.
Eén veiligheidspunt hoort specifiek bij een smalle golf. De wind wordt erdoorheen getrechterd en kan in de middag flink aantrekken, en wat bij het ontbijt een spiegelgladde baai lijkt, heeft om drie uur golfslag en een stroming langs de kust. Zwem en snorkel bij voorkeur in de ochtend, blijf binnen het gemarkeerde gebied dat uw hotel aanhoudt, en neem de strandvlaggen serieus in plaats van ze als versiering te zien.
De bergen achter de kust zijn de andere helft van deze streek, en voor de meeste bezoekers de betere helft. Met bedoeïenengidsen gaan er jeep- en kameeltochten de wadi's achter Taba en Nuweiba in, en de aantrekkingskracht zit in het landschap en de stilte, niet in één ding dat ze u komen laten zien. Een halve dag haalt u het resort uit en echt buiten; een hele dag met een boven het vuur gekookte lunch is de versie die mensen zich herinneren.
De Coloured Canyon, landinwaarts vanaf Nuweiba, is de standaardexcursie. Het is een smalle zandsteenkloof die u te voet doorloopt, met banden van roest, crème en paars waar het gesteente is verweerd, en met stukken die zo nauw zijn dat u beide wanden tegelijk aanraakt. Vanuit Taba is het een lange halve of een makkelijke hele dag. Er komt klauteren over rotsen en een paar ongemakkelijke afdalingen bij kijken, dus het is geen tocht voor wie onvast ter been is, en midden op een zomerdag is het een kwelling.
Het Catharinaklooster is het grote uitstapje. Het is een werkend orthodox klooster, een van de oudste onafgebroken bewoonde ter wereld, met een belangrijke bibliotheek en iconenverzameling, en het ligt landinwaarts in de bergen aan de voet van de berg Sinaï. De openstelling voor bezoekers beperkt zich tot enkele ochtenduren en op vrijdag en zondag is het doorgaans gesloten, dus de tocht richt zich naar de openingstijden van het klooster en niet naar de uwe. Vanuit Taba is het een serieuze dag met een zeer vroege start.
De berg Sinaï zelf beklimt u 's nachts. De gebruikelijke tocht vertrekt rond middernacht, gaat in twee tot drie uur het kamelenpad op en eindigt over een lange trap van ruwe stenen treden bij de zonsopkomst op de top. Boven is het ook in de zomer koud, de afdaling is zwaarder voor de knieën dan de klim, en de drukte op de top kan groot zijn. Vanuit Taba kost het u een nacht en het grootste deel van de volgende dag, wat bij een kort verblijf een hoge prijs is. Duikers houden de klim bovendien van een duikdag af: de top ligt hoog genoeg dat duikcentra hem als hoogteblootstelling behandelen.
Wat u landinwaarts ook doet, kleed en pak voor een woestijn en niet voor een strand. Lange mouwen, een hoed en echte schoenen winnen het van badkleding en slippers, avonden en vroege ochtenden in de bergen zijn werkelijk koud, en zodra u van de kustweg af bent, is er nergens water te koop. Controleer voor het boeken of het actuele reisadvies de specifieke route landinwaarts die u wordt aangeboden ondersteunt, want de adviezen over de Sinaï zijn per gebied geschreven en de weg naar het Catharinaklooster wordt apart beoordeeld van andere delen van het schiereiland.
Eind oktober tot en met april is het aangename venster. De winterdagen zijn warm en droog, 's avonds heeft u een jas nodig, en de zee blijft voor de meesten zwembaar, ook al is zij koeler dan in de zomer. December en januari kunnen wind door de golf brengen die boottochten laat vervallen, en een of twee winderige dagen in een week zijn normaal genoeg om ze in te plannen in plaats van u eraan te ergeren.
De zomer, juni tot en met september, is hier werkelijk zwaar. De temperaturen in het binnenland van de Sinaï zijn extreem, en de kust is niet veel genadiger. Komt u dan, behandel het midden van de dag als tijd om binnen te blijven en leg al het actieve in de vroege ochtend. Voor- en najaar vormen de middenweg, met warm water en beheersbare hitte, en dan zijn ook tochten landinwaarts naar woestijn en bergen aangenaam in plaats van een kwelling.
Twee dingen op de kalender zijn het narekenen waard voordat u boekt. De ramadan schuift door het jaar en verandert de openingstijden en het ritme van het gewone leven meer dan het leven binnen een resort, en het is prettig om vooraf te weten waar u in terechtkomt. Kerst, Nieuwjaar en Pasen vullen de hotels aan deze kust en drijven de prijzen op, en ze vallen samen met het beste weer — precies de reden dat het dan druk is.
De watertemperatuur is het detail dat bepaalt of een winterreis voor u werkt. De noordelijke Rode Zee is in de late winter op zijn koudst, en hoewel er dan volop wordt gezwommen, wil een snorkelaar die snel afkoelt liever een shorty of een rashguard dan niets. Duikers zitten in dat seizoen in een pak van 5 mm. In de hoogzomer is de zee badwarm en is de lucht het probleem, niet het water.
Eén tot drie nachten als u de plaats als schakel gebruikt, en dat is wat de meesten zouden moeten doen. Een nacht voor of na de grensovergang haalt de druk van de wachtrijen af, en twee of drie nachten volstaan voor het rif, een boottocht naar het Farao-eiland en één dag landinwaarts. Zo ingezet is Taba efficiënt: u breekt een lange reis op een aangename plek in plaats van uitgeput ergens anders aan te komen.
Vier tot zeven nachten alleen als een rustige strandweek precies is wat u zoekt en u de eerlijke beschrijving van de resorts hierboven zonder huiveren heeft gelezen. Een week werkt hier als uw plan bestaat uit zwemmen, lezen, snorkelen vanaf het strand, één woestijndag en één lange dag landinwaarts. Hij werkt niet als u verwacht dat de week zich vanzelf met nieuwe dingen vult, want na die excursies is de lijst af en herhalen de dagen zich.
Een kort verblijf heeft een voor de hand liggende vorm. Aankomen, zwemmen, in het hotel eten. De volgende dag 's ochtends de boot naar het Farao-eiland en 's middags het rif. De dag daarna landinwaarts voor de canyon of de woestijn, en het Catharinaklooster bewaart u voor een dag met een vroege start en verder niets erin. Daarna reist u door, zuidwaarts naar Dahab of noordwaarts over de grens.
Het enige wat u niet moet doen, is Taba één nacht geven, ingeklemd tussen twee lange ritten. De Sinaï is groot en de wegen zijn traag, en een stop die alleen bestaat om een transfer te breken, voelt als een hotelgang met mooi uitzicht. Geef de plek twee of drie nachten en gebruik ze, of rijd erlangs naar Dahab en verblijf fatsoenlijk op een plek met een dorp eromheen.
Neem contant geld mee en beschouw kaarten als gemak. Hotels en de grotere restaurants accepteren Visa of Mastercard, en vrijwel niets anders doet dat: taxi's, kleine winkels, botenmannen, fooien en de mannen die uw tassen dragen zijn allemaal contant, en betaalautomaten liggen er uren uit zodra de verbinding wegvalt. Er staan geldautomaten bij de resorts en bij de overgang, maar behandel ze als bijvullen en niet als plan, want rond feestdagen raken ze leeg en de limiet per opname ligt lager dan u lief is.
Omdat dit een grensplaats is, worden prijzen genoemd in Egyptische ponden, dollars, euro's en shekels, soms op dezelfde kaart. Wissel naar ponden en betaal waar het kan in ponden. Een rekening die aan de balie of door een betaalautomaat wordt omgerekend, gaat tegen een koers die de houder van het apparaat kiest, en die is betrouwbaar slechter dan wat uw eigen bank ervan zou maken. Biedt een automaat aan om in euro's af te rekenen, weiger dan en kies ponden.
Kleine biljetten tellen zwaarder dan het totaal. Fooien geven is in Egypte gebruikelijk en voortdurend in plaats van incidenteel, en niemand heeft 's ochtends vroeg wisselgeld voor een groot biljet. Breek biljetten zodra u de kans krijgt en houd een werkvoorraad kleine coupures bij de hand voor de chauffeur, de gids, de bootbemanning en de bagage.
Alcohol wordt geschonken in hotels en restaurants met vergunning en niet verkocht in gewone winkels, en op ingevoerde drank rust in Egypte zware accijns, dus die kost ongeveer wat hij thuis kost en niet wat de rest van de kaart doet vermoeden. Dat is een van de redenen dat all-inclusive de rekensom van een week hier verandert. Kraanwater drinkt u niet; een hervulbare fles en een afspraak met uw hotel over bijvullen scheelt geld en een stapel plastic.
Regel vroeg een lokale simkaart of een eSIM, want kaarten, contact met een chauffeur en het controleren van de status van een grens lopen allemaal via de telefoon. Rond de resorts en de overgang is het bereik behoorlijk, op de lege stukken kustweg en landinwaarts schraler. Let er ook op dat een telefoon vlak bij een internationale grens soms een netwerk aan de overkant pakt en stilletjes op een buitenlands tarief gaat roamen. Controleer waarop uw toestel denkt te zijn ingelogd voordat u lang belt.
Het past bij mensen die de grens oversteken en aan weerszijden een nacht willen in plaats van een race naar elders. Het past bij gezinnen die een betrouwbaar, rustig resort willen met riftoegang direct vanaf het strand en geen behoefte aan uitgaan. Het past bij snorkelaars die een leeg rif verkiezen boven een beroemd rif, en bij iedereen die Egypte met Israël of Jordanië combineert en voor wie deze hoek van de golf het natuurlijke scharnierpunt in de route is.
Het past niet bij zelfstandige reizigers die een dorp willen. Er is geen echte hoofdstraat, nauwelijks onafhankelijke horeca en niets waar u vanuit een resort naartoe kunt lopen, dus de vrijheid die Dahab verslavend maakt, is hier eenvoudigweg niet te koop. Ook duikers met weinig tijd gaan beter naar het zuiden: de riffen zijn goed, maar de keus aan stekken en aanbieders is mager, en op een winderige dag blijft er weinig over.
Sla het ook over als uw Egyptereis om oude monumenten draait. Faraonisch is er in Taba niets. Het enige historische monument is een middeleeuws fort op een eiland, en het dichtstbijzijnde van echt gewicht, het Catharinaklooster, is een lange dag landinwaarts. Wie zijn vakantie als een lijst bezienswaardigheden opvat, vindt deze kust leeg, en die leegte is het product of het probleem, afhankelijk van waarvoor u kwam.
De helderste manier om te beslissen is de vraag wat u om zes uur 's avonds wilt doen. Luidt het antwoord dat u op een terras wilt zitten met zicht op de bergen en het water en nergens heen wilt, dan is Taba een goed antwoord. Luidt het dat u naar buiten wilt lopen en zelf wilt uitzoeken waar u eet, rijd dan door naar het zuiden.
De meest gemaakte fout is Taba behandelen als bestemming. Mensen boeken een week en verwachten een Egyptevakantie, en ze vinden een resortbaai met een grenspost op twintig kilometer. Taba verdient zijn plek als schakel in een langere reis: vanuit Eilat oversteken, een of twee nachten blijven, dan door naar het zuiden naar Dahab, landinwaarts naar het Catharinaklooster of per vliegtuig verder. Zo gebruikt is het praktisch. Als hele vakantie is het dun.
De tweede fout is afstanden onderschatten. De Sinaï is groot en de wegen zijn traag. Sharm el-Sheikh is een lange rit de kust af en geen ochtenduitje. Het Catharinaklooster is vanuit Taba een serieuze dagexcursie met een vroege start. Controles zijn op de wegen van de Sinaï routine en kosten tijd die zich niet laat voorspellen — houd uw paspoort dus bij u en bouw marge in elk plan dat eindigt met een vlucht.
De derde is aannemen dat alles blijft zoals het is. Toegestane reiszones, grensprocedures en wat uw verzekering in de Sinaï dekt, veranderen, soms op korte termijn. Laat de details kort voor vertrek bevestigen door uw reisorganisatie of uw ambassade in plaats van te vertrouwen op wat vooraf is geschreven, deze pagina inbegrepen, en houd boeking en verzekeringsbewijs bij de hand voor de controles.
Een vierde, kleinere fout is kleden naar de brochure in plaats van naar de plek. Binnen een resort is badkleding normaal en stoort niemand zich eraan. Daarbuiten — in de plaats, bij de overgang, langs de kustweg en vooral op een tocht landinwaarts naar het klooster — bespaart u zich met bedekte schouders en knieën het nodige ongemak, en bij het Catharinaklooster is het de voorwaarde om binnen te komen. Pak één set kleding die buiten het zwembad werkt, en u gebruikt hem vaker dan u denkt.
De Sinaï is een eigen reisdeel en geen omweg binnen een ander, en dat ene planningspunt bepaalt al het overige. Caïro en de Nijl liggen aan de andere kant van het land en van het Suezkanaal, en geen van beide is vanuit Taba te doen als dagtocht of korte sprong. Bestaat uw reis uit Gizeh, Luxor, Aswan en een cruise, dan betekent Taba erbij een vlucht of het grootste deel van een dag rijden erbij, en het moet als een eigen hoofdstuk van de vakantie worden ingepland.
Twee vormen werken goed. De eerste is de meerlandenroute: Egypte en Israël, of Egypte, Jordanië en Israël, met Taba als het scharnier waar de landovergang plaatsvindt. De drie landen komen rond de kop van de golf samen, en precies daarom telt dit kleine plaatsje zwaarder dan zijn formaat doet vermoeden. De tweede is een kustweek in de Sinaï, met Taba als noordelijke afsluiting voor een nacht of twee en Dahab als de basis waar u werkelijk verblijft.
Wilt u naar Jordanië, wees dan helder over de routes. De veerboot naar Akaba vertrekt uit Nuweiba verderop langs de kust en vraagt een volledig Egyptisch visum in plaats van de Sinaï-stempel, en de afvaarten zijn onbetrouwbaar. Het alternatief over land is bij Taba noordwaarts Israël in en vandaar door naar Jordanië, wat neerkomt op twee grenzen en twee reeksen formaliteiten op één dag die langer duurt dan de kaart doet vermoeden. Hoe dan ook gaat er een reisdag aan op.
Welke vorm u ook kiest, zet eerst de vaste onderdelen vast. Nijlcruises vertrekken op vaste dagen, vluchten tussen deze landen zijn niet frequent, en grensdagen slokken onvoorspelbaar tijd op, dus bouw de route om die punten heen en laat de stranddagen meebewegen. Een reis die eindigt met een grensovergang en diezelfde dag een vlucht naar huis, is de versie die misgaat, en zij gaat mis om redenen waar niemand van de betrokkenen iets aan kan doen.
Ja, en velen doen het. Vanaf de Israëlische kant is de overgang te voet bereikbaar, en de resorts liggen een korte transfer verderop. Plan in beide richtingen echte tijd in voor de formaliteiten, want de wachttijden lopen zonder herkenbaar patroon uiteen van minuten tot ruim over het uur. Controleer vóór vertrek de openingstijden en de actuele status van de overgang, en houd paspoort en eventuele contante heffingen bij de hand.
Van minder dan een uur tot enkele uren, en er is geen betrouwbare manier om vooraf te weten wat het op een bepaalde dag wordt. U steekt te voet over met uw eigen bagage, handelt de uitreis aan de ene kant af en de inreis aan de andere, en vragen aan Israëlische zijde zijn routine in plaats van een waarschuwingssignaal. Reken op een ochtend en niet op een formaliteit, en zet er nooit zonder ruime marge een vlucht achter op dezelfde dag.
Taba heeft een internationale luchthaven in het binnenland, maar het lijnverkeer is beperkt en seizoensgebonden, en er zijn lange stille periodes geweest. De meeste bezoekers komen over land vanuit Eilat of over de weg vanuit Sharm el-Sheikh, de betrouwbaardere luchthaven voor de oostelijke Sinaï. Controleer wat er daadwerkelijk vliegt voordat u een reis rond de eigen luchthaven van Taba bouwt, en houd een plan over de weg achter de hand.
Wettelijk niet, maar een vooraf geregelde chauffeur haalt het grootste deel van de wrijving weg. De wegen door de Sinaï voeren langs geregelde controleposten, openbaar vervoer is schaars en onbetrouwbaar, en een chauffeur die het traject kent, handelt de stops zonder gedoe af. Transfers vóór aankomst boeken loont, zeker als u verder zuidelijk een vlucht of een vaste afspraak moet halen.
Nuweiba is de veerhaven naar Jordanië, onopvallend en plaatselijk vervallen, met eenvoudige strandkampen. Dahab is de reizigersplek: goedkoop, informeel en de beste duikbasis van de drie. Taba is de best verzorgde en de meest karakterloze. Wilt u een resort met betrouwbare standaard, neem dan Taba. Wilt u een plek met eigen leven, rijd dan door naar het zuiden.
Voor een rustige resortvakantie met jonge kinderen werkt het goed, want de stranden zijn beschut, het rif ligt dichtbij en de hotels zijn zelfvoorzienend. Rifschoenen zijn hier belangrijk, omdat de oever op de meeste plekken uit koraal en steen bestaat in plaats van zand. Oudere kinderen en tieners die meer willen dan het zwembad, raken sneller door hun geduld heen, en de lange ritten naar de canyon of het Catharinaklooster zijn zwaar met kleintjes.
Ja, maar het is een serieuze dag en geen uitstapje. Het klooster ligt landinwaarts in de bergen, is enkele ochtenduren voor bezoekers open en op vrijdag en zondag doorgaans gesloten, dus de openingstijden bepalen uw planning. De berg Sinaï beklimt u 's nachts, met vertrek rond middernacht en de top bij zonsopkomst, wat u een nacht en het grootste deel van de volgende dag kost. Controleer het actuele reisadvies voor de route landinwaarts voordat u een van beide boekt.
De oostkust van de Sinaï wordt in de reisadviezen van de meeste regeringen anders beoordeeld dan het binnenland, en de inschattingen zijn door de jaren heen verschoven. Dit is een vraag voor het actuele reisadvies van uw ministerie van Buitenlandse Zaken en voor uw verzekeraar, niet voor een reisgids. Controleer beide vóór het boeken en nog eens kort voor vertrek, want de situatie kan snel veranderen.
Niet rechtstreeks. De veerboot naar Akaba vertrekt vanuit Nuweiba, verder naar het zuiden, en vraagt een volledig Egyptisch visum in plaats van de Sinaï-toestemming. De vertrektijden zijn onbetrouwbaar en uitval komt vaak voor. Veel reizigers steken in plaats daarvan in Taba naar het noorden over naar Israël en reizen vandaar over land door naar Jordanië — met aparte formaliteiten aan elke grens en een langere dag dan de kaart doet vermoeden.
Inreisregels, openingstijden, reisadviezen en wisselkoersen veranderen. Controleer ze bij de bron, niet hier.
Geschreven en gecontroleerd door de redactie van Rondreis Egypte · Laatst gecontroleerd op . Inreisbepalingen, prijzen en openingstijden veranderen — controleer alles wat ertoe doet bij de officiële instanties waarnaar deze pagina verwijst.
8 dagen · Klassiek Egypte
De route die de meesten als eerste kiezen, in de lengte waarvoor hij bedoeld is: Gizeh en het Grote Egyptische Museum, daarna een vlucht naar Luxor en vier nachten varen tot aan Aswan.
vanaf US$2.135 / per persoon
8 dagen · Nijl & Rode Zee
Deze reis gaat zonder schip. Gizeh en het Grote Egyptische Museum, een nacht in Luxor voor beide oevers, twee nachten aan de Rode Zee en dan terug naar Caïro voor de Citadel, het koptische Caïro en de koninklijke mummies.
vanaf US$2.040 / per persoon
10 dagen · Klassiek Egypte
Vijf nachten in Caïro, aan weerszijden van een vaartocht van vier nachten van Luxor naar Aswan. De dagen in Caïro zijn privé, alleen uw gezelschap en een gids; de bezichtigingen vanaf het schip deelt u met een kleine groep.
vanaf US$2.635 / per persoon
