Zuid-Sinai
Dahab in Egypte ligt aan de Golf van Akaba, ongeveer anderhalf uur ten noorden van Sharm el-Sheikh, en is gegroeid rond het duiken, niet rond resorts. Uit een bedoeïenenvissersdorp ontstond een backpackers- en duikersplaats, en zo voelt het tot vandaag: lage huizen, een boulevard om te voet te doen, kussens op de grond. Wie een strandvakantie met poolbar zoekt, zit hier verkeerd.
De twee liggen ongeveer anderhalf uur van elkaar aan dezelfde kust en hebben vrijwel niets gemeen. Sharm is een resortstad: afgesloten hotelcomplexen, all-inclusive, duiken per boot, vliegveld op een paar minuten. Dahab is een rij kleine hotels, duikscholen en kampen langs een ondiepe baai, met een voetgangersboulevard en een bedoeïenenbevolking die nooit is weggegaan. De meeste gasten eten waar de bewoners en de langverblijvende duikers eten: op straat, niet in een complex.
Het praktische verschil zit in wat u met een dag doet. In Sharm gaat u om acht uur aan boord en bent u om vier uur terug. In Dahab loopt u op teenslippers naar het water, duikt, eet en duikt nog een keer. Dat past bij mensen die dagelijks duiken, en bij mensen die weinig van plan zijn. Het past niet bij iemand die een verzorgd entertainmentprogramma verwacht.
De keuze is eenvoudig zodra u weet wat u wilt. Sharm als een hotel uw dag moet organiseren, voor boottochten naar Ras Mohammed en een korte transfer vanaf het vliegveld. Dahab als duiken, freediven of windsurfen de reden voor de reis is en u zich liever een week in een klein dorp installeert. Dahab loopt bovendien trager: het eten komt wanneer het komt, wat de een rustgevend vindt en de ander slopend.
Er is nog een verschil dat pas na een paar dagen opvalt. In Sharm blijft u gast van een hotel; in Dahab wordt u binnen een week een bekend gezicht in twee of drie zaken. Dat is precies de reden waarom zoveel bezoekers hun vertrek uitstellen, en tegelijk de reden waarom mensen die graag anoniem op een ligbed liggen, zich hier ongemakkelijk voelen.
Vrijwel iedereen komt binnen via Sharm el-Sheikh. U landt daar en rijdt vervolgens ongeveer anderhalf uur over de kustweg naar het noorden, door lege woestijn en langs een of twee controleposten. Een privétransfer is de gebruikelijke regeling, en over dezelfde weg rijden ook lijnbussen. Het alternatief is de rit vanuit Caïro, die bijna een hele dag kost en via het Suezkanaal de Sinaï in gaat. Dahab heeft geen eigen luchthaven met lijnvluchten, dus vrijwel alle bezoekers nemen de route via Sharm.
De inreisstempel is het onderdeel waarop reizigers zich het vaakst verkijken. Wie op de luchthaven van Sharm el-Sheikh aankomt, krijgt afhankelijk van zijn nationaliteit soms een gratis vergunning die alleen voor de Sinaï geldt, in plaats van een volwaardig Egyptisch visum. Die loopt ongeveer twee weken en dekt de oostelijke Sinaïkust met Sharm, Dahab, Nuweiba en Taba, plus de weg landinwaarts naar Sint-Catharina. De rest van het land valt erbuiten, Caïro, Luxor en Aswan dus ook, en breed wordt gemeld dat zij evenmin het nationale park Ras Mohammed dekt.
Is duiken de reden van uw reis, of vliegt u door naar Caïro, neem dan het volledige toeristenvisum en denk er verder niet aan. Vooraf online aanvragen is de eenvoudigste weg. De regels rond de Sinaï-vergunning zijn in de loop der jaren meer dan eens gewijzigd, dus behandel alles wat u erover leest, deze pagina inbegrepen, als vertrekpunt en laat de actuele stand bevestigen door uw luchtvaartmaatschappij of een consulaat voordat u een niet-restitueerbare vlucht boekt.
Houd ten slotte rekening met de weg zelf. Transfers op deze kuststrook worden eerder bepaald door controleposten en verkeer dan door een dienstregeling, en laat in de avond aankomen in een klein dorp waar een deel van de strook al gesloten is, is een matig begin van een week. Land dus bij daglicht waar dat kan. Lukt alleen een late vlucht, meld dat dan vooraf aan wie u ophaalt en aan uw accommodatie, zodat de chauffeur op u wacht en niet andersom.
Het Blue Hole is een onderwaterdoline vlak ten noorden van het dorp, ongeveer 100 meter diep, van de open zee gescheiden door een ondiep rif. Het heeft de reputatie een van de dodelijkste duikplekken ter wereld te zijn, en die reputatie is verdiend, maar wordt vaak verkeerd begrepen. Het gevaar komt niet van het gat zelf. Het komt van de Arch: een tunnel door de rifwand op ongeveer 55 meter diepte, die het gat met het open water verbindt.
De Arch is een technische duik. Hij ligt voorbij de grenzen van het sportduiken, de dieptedronkenschap is op die diepte aanzienlijk, en duikers die het met een normale opleiding en normaal ademgas hebben geprobeerd, zijn er omgekomen. Op de rotsen erboven staan gedenkplaten. Bent u sportduiker, dan luidt het eerlijke antwoord: de Arch is niets voor u, en geen serieuze duikschool neemt u erdoorheen.
Het Blue Hole als sportduik is iets anders, iets veel tammers. De meesten stappen in bij een nabijgelegen plek genaamd Bells, laten zich door een korte schoorsteen in het rif zakken en zwemmen dan langs de wand op veilige diepte terug het gat in. Dat is een goede duik langs een indrukwekkende wand. Het is niet de duik die de plek beroemd heeft gemaakt, en precies dat is het punt.
Waarom het juist hier misgaat, is het begrijpen waard, ook als u nooit dieper dan dertig meter komt. Drie dingen vallen bij het Blue Hole ongelukkig samen. De plek is vanaf de kant vrij toegankelijk, dus niemand vraagt aan een loopplank naar uw brevet. Het water is beschut en stromingsvrij, waardoor de schacht er onschuldiger uitziet dan vrijwel elke boottocht die u ooit hebt gemaakt. En boven een open schacht ontbreekt de bodem als maatstaf: zonder rif onder u wordt diepte iets wat u afleest in plaats van voelt.
Daar komt de stikstofnarcose overheen, en die tast niet eerst het lichaam aan maar het oordeel — precies het vermogen dat u op diepte nodig hebt om te besluiten dat u omkeert. Voeg daar de plaatselijke cultuur bij, met duikers die diepte opzoeken en freedivers die serieus trainen, en u ziet hoe een vakantieduiker ongemerkt voorbij zijn eigen grens kan worden getrokken. Uw opleiding, uw ademgas en uw eigen gevoel bepalen het plafond, niet wat de groep gisteren deed. Een gids die dat bevestigt in plaats van met de ogen te rollen, is de gids waarmee u wilt duiken.
Vanwege het duiken vanaf de kant. Het rif ligt langs vrijwel de hele kust dicht bij het land, u loopt dus vanaf het strand of over een lage rand het water in en duikt zonder boot, zonder tijdschema en zonder overtocht. Dat verandert de kosten en het ritme van een duikreis. Twee of drie duiken per dag zijn normaal, flessen zijn voor de regio goedkoop, en niemand wordt zeeziek.
De bekende plekken liggen ten noorden en ten zuiden van het dorp en worden met korte ritjes in een pick-up bereikt: de Canyon met zijn smalle rotsspleet, de Islands met een labyrint van koraal, de Eel Garden met zijn veld tuinpalingen, het Lighthouse midden in het dorp, waar de meeste opleidingsduiken plaatsvinden. Het zicht is het hele jaar door meestal goed, en het water is in de zomer warm genoeg voor een shorty en in de winter voor een 5mm-pak.
Dahab behoort bovendien tot de goedkoopste plekken ter wereld om een brevet te halen, en tot de belangrijkste freedivecentra überhaupt. Het diepe, beschutte, stromingsvrije water van het Blue Hole is voor dieptetraining vrijwel ideaal, en freedivers blijven er wekenlang. Snorkelt u alleen, dan geven de rifranden bij de Eel Garden en het Lighthouse ook vanaf de oppervlakte volop te zien.
Het voordeel heeft een keerzijde die u vooraf hoort te kennen. Er is geen bemanning die uw fles draagt, geen vertrektijd die de dag structureert en niemand die uw duikprofiel achteraf naast dat van de rest legt. Aan boord van een dagboot houdt het schema u eerlijk; hier doet u dat zelf. Voor de een is dat de vrijheid waarvoor hij komt, voor de ander een last, en het is verstandig om voor vertrek te weten tot welke groep u hoort.
U bouwt uw uitrusting bovendien op bij de plek zelf, loopt ermee over koraal en steen naar het water en komt er op dezelfde manier weer uit. Dat is de praktische reden waarom waterschoenen hier geen luxe zijn, en waarom een gids die de instapplek kent meer waard is dan een gids die de plek alleen van een kaartje kent.
Er staan er veel op één korte strook, en het logo van de duikorganisatie op de deur zegt weinig. De vragen die een goede school van een slordige scheiden, zijn overal dezelfde: hoeveel duikers neemt een gids onder water mee, wordt er voor veeleisende duiken een checkduik gedaan, en wil men uw logboek zien. De scholen die daar nooit naar vragen, zijn de scholen om voorbij te lopen. Bekijk meteen de staat van de huuruitrusting, en vraag welke zuurstof er naar de duikplek meegaat.
Duiken vanaf de kant brengt een eigen rijtje vragen mee, omdat de logistiek anders ligt dan op een dagboot. Hoe komt u bij de plek, en zit die rit in de prijs? Hoeveel duiken dekt het genoemde bedrag? Wie draagt de flessen naar het water? Zitten de toegangskosten voor de plek erbij, of komen die er los bij? En wat is het plan als de omstandigheden op een blootgestelde plek die dag slecht zijn: het verstandige antwoord is verplaatsen naar beschut water, niet toch maar te water gaan.
De verzekering is uw eigen zaak, en het is het onderdeel dat de meeste mensen overslaan. Gewone reisverzekeringen sluiten duiken vaak helemaal uit of dekken het maar tot een geringe diepte, en de behandeling van een ernstig decompressieongeval is overal duur. Sluit een eigen duikverzekering af, lees tot welke diepte zij loopt, en vraag de school waar de dichtstbijzijnde decompressiekamer ligt en hoe u daar vanaf uw duikplek werkelijk zou komen. Wie daarop zonder aarzelen antwoordt, heeft erover nagedacht voordat u het vroeg.
Ga ten slotte na wat een school met een nee doet. Zegt u dat u een duik overslaat, ondieper wilt blijven of na twee duiken genoeg hebt, dan hoort daar geen discussie op te volgen. In een dorp waar het duiken de economie is, bestaat een stille druk om door te gaan, en een goede school zet zich daar bewust tegen af. Merkt u het tegenovergestelde, dan loopt u naar de volgende deur: op deze strook staan ze naast elkaar.
Alle drie, en daarvoor hoeft u niet eerder in het water te hebben gelegen. Een groot deel van het rif ligt enkele meters onder het oppervlak, dus snorkelaars zien aan de rifrand bij de Eel Garden en het Lighthouse vrijwel hetzelfde koraal als de duikers eronder, met de meeste vissen juist in het ondiepe water. Voor gezelschappen waarin de een duikt en de ander niet, is dat de eenvoudigste oplossing: u gaat naar dezelfde plek en vult hem verschillend in.
Leren duiken kost hier normaal drie tot vier dagen, met theorie, oefeningen in ondiep water en een handvol buitenwaterduiken in het beschutte water in het dorp. Warme, heldere, rustige omstandigheden nemen het meeste weg van wat een cursus elders zwaar maakt, en Dahab is een van de goedkopere en rustigere plekken voor een beginnerscursus. Wie het brevet vooral als opstap naar een duikvakantie ziet, zit hier goed: u kunt de dagen erna meteen vanaf de kant blijven duiken.
Freediven is de tweede opleiding waarvoor mensen speciaal komen, en cursussen zijn er even gewoon als cursussen met fles. De reden is het water: diep, beschut en zonder stroming, dus een dieptelijn hangt er stil. Freedivers blijven er weken achtereen, en dat drukt zijn stempel op het dorp — op de boulevard hoort u het gesprek net zo vaak over ademhaling gaan als over flessen. Wilt u alleen een kennismaking, dan kan dat ook, maar reken op ademtechniek en ontspanning en niet op prestatiedrang.
Assalah is het oude dorpseinde en het centrum van het dorpsleven: één rij restaurants aan zee, de meeste met lage zitplaatsen en tafels vrijwel op het water. De menukaarten lijken overal op elkaar, vis, Egyptische mezze en pizza, en de eerlijke inschatting is dat de ligging zwaarder telt dan de keuken. De prijzen zijn laag, de kwaliteit is gemiddeld.
Reken op aansprekers. Restaurantpersoneel staat buiten en roept u naar binnen, winkels met zilver, dekens en kruiden doen hetzelfde. Het is vasthoudend maar niet agressief, en een duidelijk nee werkt. Op de boulevard lopen katten en straathonden, er ligt stof, en de kademuur is niet onderhouden. Wie glans wil, wordt teleurgesteld; wie een plek zoekt om drie uur te blijven zitten, niet.
Ten noorden van Assalah dunt het dorp uit naar rustigere kampen en kleine hotels. Ten zuiden, richting Mashraba, liggen meer hotels en de lagune. Het geheel is van het ene eind naar het andere te voet te doen, wat aan deze kust ongebruikelijk is en een groot deel van de reden waarom mensen langer blijven dan gepland.
Denk aan Dahab als drie einden van dezelfde strook, want welk einde u kiest, bepaalt uw week meer dan de kamer doet. De boulevard van Assalah is het midden: alles op twee minuten lopen, de restaurants en duikscholen voor de deur, en het rumoer en de aansprekers erbij. Dat past bij een eerste bezoek en bij een kort verblijf, wanneer de deur uit lopen en midden in de drukte staan meer waard is dan stilte.
Ten noorden van Assalah dunnen de gebouwen uit tot kampen en kleine hotels, en het tempo zakt merkbaar. Dit einde past bij duikers, bij langblijvers en bij iedereen die in de schaduw wil lezen zonder door een ober te worden aangeroepen. U betaalt ervoor met lopen, of met een kort ritje het dorp in voor de avond. Ten zuiden, richting Mashraba, staan meer hotels en ligt de lagune: het einde dat logisch is als windsurfen het doel van de reis is, of als u een wat conventioneler hotel wilt.
Wees verder nuchter over wat er te krijgen is. Het aanbod bestaat uit kampen, pensions en kleine hotels in plaats van de grote resorts van Sharm, en all-inclusive bestaat hier nauwelijks. De kwaliteit verschilt sterk tussen zaken die op foto's op elkaar lijken, dus stel de concrete vragen voordat u boekt: warm water, airconditioning, of het wifi bruikbaar is om te werken, en of de kamer aan de weg of aan zee ligt. Stroomstoringen komen voor en halfafgebouwde panden staan naast functionerende hotels; dat is hier normaal en geen waarschuwingssignaal over één bepaald adres.
De strook is van het ene eind naar het andere ruim binnen een uur te belopen, dus echt afgesneden zit u nergens. Dat is de praktische reden waarom de keuze weinig risico draagt: zit u aan het verkeerde einde, dan loopt u naar het goede. Het is ook de reden waarom heel wat mensen drie nachten boeken en uiteindelijk hun vlucht verzetten.
Ja, en de lagune aan het zuidelijke einde van het dorp is daar werkelijk goed voor. Zij is ondiep, vlak en breed, met betrouwbare thermische wind in de warmere maanden, en daarmee een van de betere leerplekken van de regio. Omdat u op een groot deel kunt staan, besteden beginners minder tijd aan gered worden en meer aan het board.
Sterkere surfers gaan vanuit de lagune het choppy open water op. Aan de oever van de lagune werken meerdere stations met materiaalverhuur en les, dus uitrusting is er, zonder dat u eigen spullen hoeft te verschepen. De wind is seizoensgebonden en het sterkst ongeveer van het voorjaar tot de vroege herfst; in de winter zijn er dagen zonder iets.
De wind heeft twee kanten. Dezelfde middagbries die de lagune laat werken, maakt de boulevard vanaf de vroege middag koel en vlagerig, en zij kan op blootgestelde plekken de omstandigheden voor duikers opwoelen. Een plek om 's middags stil in het zand te liggen is dit niet.
Minder dan u misschien hoopt, en dat is de eerlijke stand van zaken. Dahab heeft nauwelijks klassieke bezienswaardigheden. Wat er wel is, is landschap: de bergen van de Sinaï liggen direct achter het dorp, de Golf van Akaba ervoor, en op een heldere dag ziet u de Saudische kust aan de overkant. Tochten het binnenland in met een jeep of op een kameel, begeleid door bedoeïenen, zijn de gebruikelijke invulling van een dag zonder duiken, en de aantrekkingskracht zit in het landschap en de stilte, niet in een bepaald ding dat u wordt getoond.
De kustweg naar het noorden, richting Nuweiba en Taba, is een tweede eenvoudige dagtocht, en de weg landinwaarts naar Sint-Catharina is de grote, verderop besproken. Dichter bij huis doet het rif het meeste werk: snorkelen bij de Eel Garden of het Lighthouse kost niets meer dan een masker en vult een ochtend, en veel mensen die als duiker aankomen, brengen minstens één dag drijvend aan het oppervlak door.
De rest is de eigenlijke bezigheid van het dorp, namelijk met opzet weinig doen. Langblijvers vullen hun weken met cursussen in plaats van excursies, freediven voorop, en de wisselende gemeenschap van duikers en mensen die op afstand werken zorgt ervoor dat er altijd wel iets door iemand wordt georganiseerd. Wie een lijst met bezienswaardigheden nodig heeft om af te vinken, leest Dahab als leeg. Die leegte is het product.
Het Sint-Catharinaklooster ligt landinwaarts in de bergen, ongeveer twee tot drie uur rijden. Het is een actief orthodox klooster, een van de oudste onafgebroken bewoonde ter wereld, met een belangrijke bibliotheek en iconencollectie. De bezoektijden zijn beperkt, en op sommige dagen en op religieuze feestdagen is het voor bezoekers gesloten — dat moet gecontroleerd worden voordat u er een dag voor inruimt.
De berg Sinaï wordt 's nachts beklommen: laat uit Dahab vertrekken, twee tot drie uur omhoog over het kamelenpad, dan een laatste trap van grove, steile treden naar de top voor de zonsopgang. Boven is het zelfs in de zomer koud, en de afdaling is voor de knieën zwaarder dan de klim. De menigte op de top kan groot en luidruchtig zijn. Sommigen vinden het ontroerend, anderen een oncomfortabele nacht voor een uitzicht.
De eerlijke houding: ga voor de geschiedenis en het woestijnlandschap, niet voor een stil spiritueel moment. Is nachtelijk wandelen niets voor u, dan is een dagtocht naar alleen het klooster een verstandige halve dag en aanzienlijk minder inspannend. In elk geval is dit een berg- en woestijnstreek, geen stranduitje. Neem laagjes mee.
Voor duikers hangt er een planningsregel aan vast die geregeld wordt vergeten. De top ligt hoog genoeg om de klim als hoogteblootstelling te behandelen, dus die hoort niet op dezelfde dag als een duik, en de meeste scholen adviseren er een vrije dag tussen te laten. Zet de berg daarom aan het begin of in het midden van de week en niet aan het einde, want daar eet de wachttijd voor het vliegen uw laatste dag al op.
Voorjaar en najaar zijn het verstandige antwoord, zoals bijna overal in Egypte. Grofweg maart tot en met mei en oktober tot en met november geven warm water, luchttemperaturen waarin u kunt rondlopen, en genoeg wind op de lagune zonder de uitersten van de zomer. Dat zijn de maanden om op te mikken als u in één reis wilt duiken, surfen en klimmen in plaats van te moeten kiezen.
De zomer is heet, en de Sinaï landinwaarts is in juli en augustus werkelijk zwaar, ver boven wat de meeste bezoekers prettig vinden om in te lopen. Aan de kust halen de zee en de middagwind de scherpte eraf en is het water op zijn warmst, dus veel duikers komen toch en duiken in een shorty. Het is het verkeerde seizoen voor een lange woestijndag of een wandeling naar het klooster halverwege de ochtend.
Winterdagen zijn mild en aangenaam, winternachten zijn werkelijk koud, vooral landinwaarts en op de berg. De watertemperatuur in de noordelijke Rode Zee zakt rond februari en maart naar iets boven de twintig graden, wat voor de meesten neerkomt op een 5mm-pak en voor wie het snel koud krijgt op een kap erbij. Wind is in de winter onbetrouwbaar in plaats van afwezig: sommige dagen leveren voor de lagune helemaal niets op.
Twee data op de kalender zijn het narekenen waard voordat u boekt. De ramadan schuift door het jaar en verandert de openingstijden en het dagritme van een klein dorp sterker dan die van een resort. En kerst, oud en nieuw en Pasen vullen de plaats; in een dorp van deze omvang merkt u dat op de boulevard en bij de duikscholen, niet in een hotellobby.
Dahab draait grotendeels op contant geld, en dat is het nuttigste praktische gegeven van deze pagina. Kleinere restaurants, kampen en duikscholen nemen lang niet allemaal kaarten; de grotere hotels doen dat het eerst. Neem op wat u nodig hebt waar de automaten betrouwbaar zijn, in plaats van erop te rekenen dat de volgende automaat langs de strook werkt op het moment dat het uitkomt. Klein geld telt zwaarder dan het totaal: vroeg in de ochtend heeft niemand wisselgeld voor een groot biljet.
Waar het geld heen gaat, valt netjes uiteen. Kamers, flessen, eten op de boulevard en cursussen zijn goedkoop naar de maatstaven van vrijwel elke duikbestemming, en precies daarom blijven mensen hier weken. De werkelijke kosten van een week Dahab zitten in transfers, excursies landinwaarts en alles waar een voertuig en een chauffeur aan te pas komen, want de afstanden in de Sinaï zijn lang en brandstof en iemands dag worden niet goedkoper. Begroot dus op de dagen uit, niet op de dagen in.
Alcohol wordt geschonken in vergunde restaurants en hotels en niet in gewone winkels verkocht, en op ingevoerde drank rust in Egypte zware accijns, dus die kost ongeveer wat hij thuis kost en niet wat de rest van de kaart doet vermoeden. Kraanwater is niet om te drinken; een hervulbare fles met een bijvulafspraak bij uw accommodatie scheelt geld en een stapel plastic. Een lokale simkaart of eSIM regelt u op de dag van aankomst, want kaarten, een bericht aan de duikschool en een telefoontje naar een chauffeur lopen allemaal via uw telefoon.
Bouw hem op rond vier of vijf duikdagen in plaats van zes of zeven, dan klopt de week. Twee duiken in de ochtend vanaf de kant, lunch, een middag met een derde duik of met helemaal niets, en een avond op de boulevard is de standaardvorm, en die gaat niet vervelen omdat de plekken ten noorden en ten zuiden van het dorp werkelijk van elkaar verschillen. Duikers die elk gaatje volplannen, brengen de week door met een oog op de klok.
Zet de dag landinwaarts in het midden. Sint-Catharina, met of zonder nachtelijke klim, is de ene excursie die een hele dag en een lange rit rechtvaardigt, en die staat beter op een rustdag dan vastgeplakt aan een duikdag. Staat windsurfen ook op de lijst, houd dan een middag of twee vrij voor de lagune, want daar bepaalt de wind het tijdstip en niet u.
De laatste dag is geen duikdag, en dat is de regel die het vaakst wordt genegeerd. De opleidingsorganisaties adviseren een wachttijd aan de oppervlakte voor het vliegen, gewoonlijk minstens twaalf uur na een enkele duik en langer, vaak rond de achttien uur, na meerdere duikdagen; houd de richtlijn van uw eigen organisatie aan. Een binnenlandse vlucht naar Caïro telt als vliegen, en de terugvlucht vanuit Sharm ook. Die laatste dag is dus voor snorkelen, de boulevard en het inpakken.
Drie of vier nachten zijn het eerlijke minimum om de transfer te rechtvaardigen. Een week is de lengte waarin een cursus, een rustdag en een tocht landinwaarts passen zonder haast. Duikers blijven geregeld twee weken en freedivers langer, en het dorp is daar helemaal op ingericht: maandtarieven, bekende gezichten in dezelfde restaurants, en niemand die verbaasd is dat u er nog bent.
Sla het over als u een all-inclusiveresort wilt, betrouwbaar avondentertainment, een breed zandstrand om te zwemmen of verfijnde keuken. De kustlijn in het dorp bestaat overwegend uit koraal en steen in plaats van zand — de reden waarom het rif zo goed is, en waarom blootsvoets de zee in lopen een slecht idee is. Waterschoenen zijn hier met reden de standaard.
Sla het over als u niet tegen ruwe randjes kunt. Er staan onafgebouwde panden, er zijn stroomstoringen, en de toeristische economie is nooit helemaal hersteld van jaren met weinig gasten, waardoor sommige dingen er moe uitzien. Sla het ook over als uw vakantie een vast programma van bezienswaardigheden is; in Dahab zelf zijn er heel weinig, en precies dat is de charme.
Het past bij duikers, freedivers, windsurfers, wandelaars die woestijn en bergen willen, bij mensen die op afstand werken en bij reizigers die een week of langer op één plek blijven. Het past bij gezinnen met oudere kinderen die veilig vanaf een rotsachtige oever zwemmen. Het beloont traagheid en bestraft haast.
Het best aan het einde. Caïro en de Nijl — Luxor, Aswan en een cruise daartussen — zijn veeleisend: vroege starts, hitte, grote complexen, veel informatie. Dahab is de plek waar mensen tot stilstand komen. Drie of vier nachten zijn het minimum dat de transfer waard is; een week is beter, en duikers blijven geregeld twee.
De aanreis loopt via het vliegveld van Sharm el-Sheikh en dan ongeveer anderhalf uur door de woestijn naar het noorden, of met de auto vanuit Caïro, wat bijna een hele dag duurt. Dahab heeft geen eigen vliegveld met lijnvluchten, vrijwel iedereen neemt dus de route via Sharm, en die is zonder omwegen te combineren met een Caïro- of Nijldeel.
Eén planningspunt dat duidelijk gezegd moet worden: de Sinaï is bestuurlijk en praktisch gescheiden van de Nijlvallei, met controleposten op de wegen en een eigen ritme. Dat is normaal en routine, maar het betekent dat Dahab geen plek is waar u voor één enkele nacht langsgaat tussen twee andere etappes. Behandel het als een op zichzelf staande bestemming of laat het weg.
Twijfelt u tussen de kustplaatsen voor het strandgedeelte, dan is de vergelijking overzichtelijk. Sharm el-Sheikh geeft de kortste transfer en boottochten naar Ras Mohammed en de Straat van Tiran. Marsa Alam, ver naar het zuiden aan de vastelandskust, geeft rustiger en gezonder riffen tegen de prijs van een lange rit. Dahab geeft duiken vanaf de kant waar u naartoe kunt lopen, en een dorp waarin u veertien dagen kunt wonen. Kies op hoe u de dagen wilt doorbrengen, niet op de vliegtijd.
Voorjaar en herfst zijn het aangenaamst, met warm water en draaglijke luchttemperaturen. De zomer is landinwaarts en op het land in het algemeen zeer heet, al halen de zee en de middagwind de scherpte eraf. De winter is overdag mild en 's nachts werkelijk koud, en de watertemperatuur zakt zo ver dat duikers een dikker pak willen. Op de berg Sinaï is het bij dageraad het hele jaar koud.
Nee. Snorkelen vanaf de kant is uitstekend, omdat het rif dicht bij het land ligt, en verschillende van de bekendste plekken werken ook vanaf de oppervlakte. U kunt hier ook leren duiken; Dahab is een van de goedkopere en rustigere plekken voor een Open Water-cursus, met opleidingsduiken in het ondiepe, beschutte water in het dorp. Freedivecursussen zijn net zo wijdverbreid en populair.
Drie of vier nachten zijn het minimum waarvoor de transfer vanuit Sharm de moeite loont. Een week past bij de plek: ruimte voor een cursus of vier tot vijf duikdagen, één tocht landinwaarts en een rustige dag voor de terugvlucht. Duikers blijven geregeld twee weken en freedivers langer, en de accommodatie is op lange verblijven ingericht in plaats van op korte.
Wie op de luchthaven van Sharm el-Sheikh aankomt, krijgt afhankelijk van zijn nationaliteit soms een gratis vergunning die alleen voor de Sinaï geldt, ongeveer twee weken loopt en Sharm, Dahab, Nuweiba, Taba en de weg naar Sint-Catharina dekt. De rest van Egypte valt erbuiten, en breed wordt gemeld dat zij het nationale park Ras Mohammed evenmin dekt. Gaat u duiken, of reist u door naar Caïro, Luxor of Aswan, neem dan het volledige toeristenvisum en vraag het online aan voordat u vliegt. De regels zijn meermaals gewijzigd, dus laat uw situatie bevestigen voordat u een niet-restitueerbare vlucht boekt.
Het is een van de gemakkelijkere plekken in Egypte om alleen te reizen. Langverblijvende duikers, freedivers en mensen die op afstand werken vormen een wisselende gemeenschap, en via duikscholen en cursussen leert u zonder moeite mensen kennen. Alleenreizende vrouwen melden dat Dahab ontspannener is dan Caïro, al bespaart ingetogen kleding buiten strand en duikplekken nog altijd gedoe.
Waterschoenen, omdat de oever uit koraal en steen bestaat in plaats van zand. Een warme laag, omdat de avonden aan zee winderig zijn en woestijn en bergen na het donker afkoelen. Een hoofdlamp, mocht u de berg Sinaï beklimmen. Contant geld, omdat kleinere zaken niet overal kaarten nemen, en een hervulbare fles, want kraanwater is niet om te drinken.
Dahab is al tientallen jaren een functionerende toeristenplaats, het dagelijks leven er is rustig, en op de wegen erheen en terug staan routinematige controleposten. De reisadviezen voor de Sinaï verschillen per land en veranderen in de loop van de tijd, en sommige landen houden beperkingen voor delen van de Zuid-Sinaï in stand, wat gevolgen kan hebben voor uw verzekeringsdekking. Controleer voor het boeken en nog eens kort voor vertrek het actuele reisadvies van het ministerie van Buitenlandse Zaken op Nederlandwereldwijd.nl, voor Belgische reizigers dat van de FOD Buitenlandse Zaken op diplomatie.belgium.be, en meld uw verzekeraar waar u heen reist. Wij noemen hier bewust geen actuele beoordeling, omdat die verandert en deze pagina niet meeverandert.
Onze arrangementen voor Dahab lopen via een lokale partner met zetel in Caïro, met plaatselijke duikscholen en chauffeurs op de Sinaï. Alles wordt op aanvraag berekend in plaats van online in een winkelwagen verkocht, omdat duikniveau, cursuskeuze, transfertijden en de vraag hoe een verblijf in Dahab aansluit op een Caïro- of Nijldeel de opzet en de prijs van de reis veranderen.
Inreisregels, openingstijden, reisadviezen en wisselkoersen veranderen. Controleer ze bij de bron, niet hier.
Geschreven en gecontroleerd door de redactie van Rondreis Egypte · Laatst gecontroleerd op . Inreisbepalingen, prijzen en openingstijden veranderen — controleer alles wat ertoe doet bij de officiële instanties waarnaar deze pagina verwijst.
8 dagen · Nijl & Rode Zee
Deze reis gaat zonder schip. Gizeh en het Grote Egyptische Museum, een nacht in Luxor voor beide oevers, twee nachten aan de Rode Zee en dan terug naar Caïro voor de Citadel, het koptische Caïro en de koninklijke mummies.
vanaf US$2.040 / per persoon
10 dagen · Nijl & Rode Zee
Egypte in drie delen: twee dagen in Caïro, drie nachten varen van Aswan naar Luxor, daarna drie nachten aan de Rode Zee zonder programma. Eerst de tempels, dan de zee.
vanaf US$2.310 / per persoon
11 dagen · Nijl & Rode Zee
De route van 10 dagen langs de Nijl en de Rode Zee, met aan het eind één extra dag in Caïro voor de Citadel, Koptisch Caïro en de koninklijke mummies. Twee dagen in Caïro, drie nachten op de rivier, drie aan zee.
vanaf US$2.560 / per persoon
