Zuid-Sinaï
Ras Mohammed ligt op de zuidpunt van het schiereiland Sinaï, waar de Golf van Suez en de Golf van Akaba samenkomen. Het was het eerste nationale park van Egypte, en de reden om hierheen te komen ligt onder water: koraalwanden die op enkele meters van de oever in het blauw wegvallen. Boven water is het droog, vlak en overwegend bruin; daaronder ligt een van de beste riffen van de Rode Zee.
Ras Mohammed is een beschermd gebied dat de landtong aan het zuidelijke uiteinde van de Sinaï omvat, plus de omliggende wateren en een handvol eilanden voor de kust. In 1983 werd het tot nationaal park verklaard, toen Sharm el-Sheikh nauwelijks meer was dan een duikkamp, en die bescherming kwam op tijd om de riffen te behoeden voor de bebouwing die volgde. Op het land is het woestijn: zoutvlakten, fossiele koraalterrassen boven de zeespiegel, een paar mangroven en vrijwel geen schaduw.
Het park telt vanwege zijn ligging. Op de punt komen twee golven samen, en de stromingen die daar samenvloeien duwen voedselrijk water langs steile rifwanden. Die combinatie levert veel vis op een klein oppervlak. U zwemt geen twintig minuten om iets te vinden. Het rif begint dicht bij de oever, en de wand begint vrijwel meteen.
In de praktijk ligt het zo'n 20 kilometer ten zuiden van Sharm el-Sheikh, en dat ene gegeven bepaalt elke afweging op deze pagina. Het park ligt dicht genoeg bij een plaats met een internationale luchthaven om er een dagtocht van te maken, en juist dat gemak zorgt ervoor dat deze riffen meer bezoekers dragen dan riffen van vergelijkbare kwaliteit verder naar het zuiden. Alles wat goed is aan Ras Mohammed en alles wat er druk is, volgt uit dat ene stukje geografie.
Het korte antwoord is topografie en stroming. De meeste riffen in de Rode Zee lopen schuin af. In Ras Mohammed eindigt het rif vaak in een loodrechte wand die ver voorbij de sportduikdiepte doorloopt, en de stroming loopt daarlangs. Wanden plus stroming betekent geconcentreerd leven: in de zomer scholen snappers en barracuda's, daarnaast makrelen, neusdoktersvissen en af en toe grotere vissen uit open water die in het blauw voorbijtrekken. De koraalbedekking op het bovenste deel van de wand is dicht en verkeert, vergeleken met riffen dichter bij de stad, in goede staat.
Eerlijkheidshalve hoort bij de reputatie ook de geschiedenis. Ras Mohammed was een van de eerste plekken waar Europese duikers voor warmwaterriffen naartoe kwamen, en de naam draagt daardoor gewicht. Het duiken is werkelijk heel goed. Uniek in de Rode Zee is het niet, en plekken verder naar het zuiden in Egypte zien minder boten. Wat Ras Mohammed biedt, is deze kwaliteit op ongeveer een uur van een plaats met een internationale luchthaven, en dat is een echt voordeel als uw tijd krap is.
De omstandigheden wisselen. Op een dag zonder stroming en met slecht zicht is een gemiddelde duik hier gewoon een gemiddelde duik. Duikers die een gegarandeerd spektakel verwachten, vertrekken soms teleurgesteld. Boek meer dan een dag als het duiken het doel van uw reis is, want met één boeking krijgt het weer precies één kans om uw duik te bederven.
Shark en Yolanda zijn twee naast elkaar gelegen rifpunten aan de landtong, en ze worden gewoonlijk samen gedoken als een driftduik. Het standaardverloop begint bij Shark Reef, volgt de wand met de stroming mee, steekt het zandzadel tussen beide over en eindigt bij de Yolanda. Hecht niet te veel waarde aan de namen. Shark Reef dankt zijn naam aan de vroege duikjaren, het is geen belofte: sommigen zien hier rifhaaien, de meesten niet.
De Yolanda is genoemd naar een vrachtschip dat hier in 1980 aan de grond liep. De romp gleed later de diepte in en ligt voorbij de grenzen van het sportduiken, maar de lading bleef achter, verspreid over het rif: kisten, containers, een BMW en, beroemd, een lading sanitair. Toiletten en wastafels staan in het zand, overgroeid met koraal. Het is een merkwaardig gezicht en een werkelijk vermakelijk slot van een duik, ook al is het eerder een foto om te verzamelen geworden dan een wrak om te verkennen.
Bij lopende stroming is dit geen plek voor beginners. Wees voor de duik eerlijk tegen uw gids over uw ervaring, en wees bereid een andere plek te accepteren als de omstandigheden niet bij u passen. Gidsen die het gebied kennen, nemen die beslissing. Wie hen onder druk zet, wordt misschien toch meegenomen, en precies zo komen mensen hier in de problemen.
De punt eist alle aandacht op, maar het park beslaat een flink stuk kust met het water eromheen, en het duiken binnen de parkgrenzen is gevarieerder dan die twee beroemde rifpunten doen vermoeden. Langs de landtong loopt het rif als een reeks wanden en koraalschouders, deels in dezelfde stroming die de punt maakt tot wat hij is, deels er juist buiten. Waar de kust overgaat in baaien, vlakt het profiel af tot koraaltuinen boven zand, op dieptes waar een net gebrevetteerde duiker prima uit de voeten kan.
Die bandbreedte is het praktische argument om het park meer dan één dag te geven. Een boot met een gemengd gezelschap begint doorgaans op een beschutte plek, deels als opwarmer en deels als ongeschreven toets van wie zijn diepte kan houden, en bewaart de driftduik langs de wand voor later op de ochtend. Duikt u het park twee keer, dan krijgt u beide helften. Duikt u het één keer, dan krijgt u de helft die de omstandigheden en de groep toelaten.
Het geeft een goede organisator bovendien een uitwijkmogelijkheid. Wind of stroming bij de landtong kan de punt onmogelijk maken op een ochtend waarop de beschutte plekken binnen het park uitstekend bevallen, en een boot met een plan verkast simpelweg. Vraag bij het boeken naar welke plekken de bemanning kan uitwijken als de punt niet werkt. Wie daar geen antwoord op heeft, is van plan uw dag af te zeggen of u mee te nemen naar water waar u niet hoort te zijn.
Dit zijn de twee dagtochten waar duikers in Sharm over kibbelen, en het is niet hetzelfde soort duiken. Tiran ligt ten noordoosten van de stad, in de monding van de Golf van Akaba, en de trekpleister daar is een rij van vier riffen in een zeestraat: Gordon, Thomas, Woodhouse en Jackson. De stroming door die straat is geen detail, er wordt driftend gedoken, en het is uitdrukkelijk niet de plek om een vers Open Water-brevet op te maken.
Ras Mohammed zijn de wanden op het punt waar twee golven samenkomen, plus de curiositeit van de Yolanda-lading. Tiran is een zeestraat met vier riffen in bewegend water. Beide varen als dagboot vanaf dezelfde jachthavens, tegen ongeveer dezelfde prijs en op ongeveer hetzelfde schema, en beide hangen even sterk van het weer af. Heeft u twee duikdagen, doe er dan van elk één in plaats van een van beide te herhalen. Het contrast is interessanter dan een tweede afdaling langs dezelfde wand.
Heeft u maar één dag, kies dan Ras Mohammed. Het is de betrouwbaarste van de twee bij wind, want de boten naar Tiran gaan als eerste een paar dagen uit de vaart zodra het waait, en het park levert u de wand, de vis en de Yolanda in één uitje. Dat is een vuistregel, geen wet. De bemanning die die ochtend naar het water staat te kijken, weet meer dan welke pagina dan ook.
Het zicht langs deze kust loopt routineus op tot twintig à dertig meter, beter dan de meeste duikers thuis gewend zijn en beter dan op de gemiddelde warmwaterbestemming. Constant is het niet. Een drukke plek laat in de ochtend, met meerdere boten aan de boei en tientallen vinnen die zand van de ondiepte opwervelen, is meetbaar slechter dan dezelfde plek om acht uur. Vroege boten gaan dus niet alleen over het vóór zijn van de rij.
De stroming bij de punt is het karakter van de plek en geen mankement, en het duiken wordt eromheen gepland: u gaat te water waar de bemanning het zegt, drijft met de stroming langs de wand mee en eindigt waar de boot u verwacht. De fout is ertegenin vechten. De tweede fout is aankomen met een jaar roest in de armen en dat op vijfentwintig meter aan een wand ontdekken.
Wat mensen werkelijk een dag kost, is wind. Een noordelijke bries hoort hier bij het klimaat en is in het voorjaar het hardnekkigst; steekt hij op, dan vervallen de onbeschutte plekken, soms twee of drie dagen achtereen, en blijven de boten binnen of gaan ze helemaal niet uit. Reken een duikweek op vier of vijf duikdagen in plaats van zeven, dan is een verloren ochtend een ongemak en niet het einde van de reis. De landzijde van het park is op een verwaaide dag de logische uitwijk, want de weg trekt zich van de zeegang niets aan.
Los van de riffen heeft de landzijde van het park twee punten die de rit waard zijn. Het mangrovekanaal is een smalle, ondiepe baai, omzoomd door een van de weinige mangrovebestanden in dit deel van de Sinaï. Mangroven overleven hier door zout via de bladeren af te geven, en het kanaal dient als kraamkamer voor jonge vis. Het is stil, een beetje unheimelijk en laat zich slecht fotograferen. Boeiend als u wilt weten hoe een plek werkt, saai als u voor het landschap bent gekomen.
Het zoutmeer en de omliggende vlakten zijn even ingetogen. Water sijpelt door fossiel koraal en vormt poelen die in de hitte verdampen en een korst achterlaten. Langs de parkweg liggen gemarkeerde uitzichtpunten, waaronder Shark Observatory, waar het land als klif boven diep water eindigt. Alles bij elkaar duurt het misschien een uur als u het serieus bekijkt, en de rit tussen de punten duurt langer dan het kijken.
Wees eerlijk tegen uzelf over de vraag of dit deel u aanspreekt. Nogal wat bezoekers rijden de ronde, kijken in felle zon naar bruine vlakten en hadden liever op de boot gezeten. Anderen vinden het contrast tussen woestijn en zee het meest memorabele van de hele dag, en de stilte een verademing na een drukke ankerplaats.
Het betrouwbare deel is de hoeveelheid rifvis, niet één bepaalde soort. Wolken kleine vis staan boven het koraal op de bovenste wand, grotere jagers patrouilleren langs de rand waar het rif wegvalt, en in de zomer verzamelen scholen zich bij de punt in aantallen die de reis op zichzelf waard zijn. Zeldzaam of exotisch is dat allemaal niet. Het is simpelweg dicht, en dichtheid op een klein oppervlak maakt een duik memorabel.
Haaien zijn de vraag die iedereen stelt, en het eerlijke antwoord is een getemperde verwachting. De naam op het rif is een overblijfsel uit de vroege duikjaren, geen voorspelling. Rifhaaien worden hier door sommige duikers gezien en door de meeste niet, en de oceanische soorten uit de bekende verhalen over de Rode Zee horen bij de onbeschutte plekken ver naar het zuiden, in het najaar, bij organisatoren die een minimum aan ervaring eisen voordat ze u meenemen. Boek Ras Mohammed om de wanden en de vis, en beschouw alles wat groter is als meevaller.
Zeeschildpadden worden langs deze kust gezien waar zeegras in ondiep water staat, en het mangrovekanaal doet het stille, onaanzienlijke werk van kraamkamer voor jonge vis. Dat is de belangrijkste reden waarom het park een schrale inham beschermt die slecht op de foto komt. De landzijde herbergt zowat de enige staande begroeiing op dit stuk kust, en de Sinaï ligt op de trekroute tussen Afrika en Eurazië, dus er komen vogels langs. Interesseert u dat, neem dan een verrekijker mee, want geen enkele boottocht laat u hier iets van zien.
De meesten komen per boot vanuit Sharm el-Sheikh, en voor duiken en snorkelen is dat de juiste keuze. Dagboten varen naar de riffen, maken vast bij de duikplekken en laten u twee of drie keer te water, met lunch aan boord. U bereikt water waar u anders niet komt, en de plekken aan de landtong zijn feitelijk alleen per boot bereikbaar.
De wegvariant betekent een terreinwagen of minibus de kust af en door de toegangspoort het park in. U betaalt parkentree, rijdt de binnenwegen en bereikt de punten aan de oever, de mangroven en de uitzichtpunten. Op enkele gemarkeerde plekken is snorkelen vanaf de kant mogelijk. Alleen via de weg ziet u de landzijde van het park, en alleen zo bent u daar zonder dat een bootschema uw dag bepaalt.
Wilt u beide, doe het dan op aparte dagen in plaats van het in één dag te proppen. Een gejaagde halve dag van allebei maakt niemand blij. Voor buitenlandse bezoekers golden bij binnenkomst over de weg tijdelijk beperkingen, afhankelijk van nationaliteit en papieren, dus verifieer de actuele regels bij uw organisator voordat u een landdag plant.
Het verloop van zo'n dag is langs deze kust standaard en de moeite waard om te kennen voordat u boekt. U wordt vroeg opgehaald, meestal voordat het ontbijt goed en wel op gang is, en naar een jachthaven in Sharm gebracht. De oversteek naar de plekken bij de landtong duurt ongeveer een uur, afhankelijk van het schip. U duikt twee of drie keer met lange oppervlaktepauzes ertussen, eet aan boord en bent halverwege tot laat in de middag terug. Tussen de duiken door is er niets anders te doen dan in de zon op het dek zitten, wat het eerste uur aangenaam is en bij het derde een stuk minder.
Twee dingen worden op de dag zelf geregeld in plaats van vooraf. Het eerste is geld: parkentree wordt langs deze kust doorgaans op de boot geïnd en niet verrekend met wat u bij het boekingsbureau betaalde, dus neem kleine coupures Egyptische ponden mee en geef ze zonder discussie af. Die entree is precies het mechanisme dat het rif de moeite van een vliegreis waard houdt. Een fooi voor de bemanning is gebruikelijk en reëel. Het tweede is de duikplek, en een goede schipper kiest die door naar het water te kijken, niet door een vorige week gedrukt programma te lezen.
De variabele die bepaalt of u de dag leuk vindt, is het aantal mensen dat met u meevaart. Twintig duikers die na elkaar aan één wand te water gaan, is iets anders dan acht, en de rij voor het laddertje vreet de ochtend op. Vraag naar het aantal duikers, hoeveel er per gids onder water gaan, of de boot zuurstof aan boord heeft en of snorkelaars op dezelfde tocht meegaan. Het zijn gewone vragen en elke fatsoenlijke organisator verwacht ze.
Dit is de duurste vergissing op deze pagina, en hij wordt op de luchthaven gemaakt, voordat iemand ook maar in de buurt van het water komt. Veel nationaliteiten krijgen bij aankomst in Sharm el-Sheikh een gratis inreisstempel die alleen voor de Sinaï geldt, in plaats van een volledig Egyptisch toeristenvisum. Die loopt ongeveer twee weken en dekt de oostkust van de Sinaï met Sharm, Dahab, Nuweiba en Taba, plus de weg landinwaarts naar het Sint-Catharinaklooster. De rest van het land valt erbuiten, dus Caïro, Luxor en Aswan zijn uitgesloten.
Ook wordt breed gemeld dat die stempel het Ras Mohammed Nationaal Park en duiktochten niet dekt. Is het park een reden voor uw reis, neem dan niet de gratis stempel om de prijs van een visum uit te sparen. Vraag vooraf online het volledige toeristenvisum aan. De besparing stelt niets voor naast de prijs van bij de parkpoort of op de boot staan terwijl de rest het water in gaat.
De regels zijn hier door de jaren heen meer dan eens veranderd en worden niet altijd op dezelfde manier toegepast, dus gebruik deze pagina als vertrekpunt en niet als uitspraak. Het reisadvies van het ministerie van Buitenlandse Zaken op Nederlandwereldwijd.nl is voor Nederlandse reizigers de bron die telt, en voor Belgische reizigers dat van de FOD Buitenlandse Zaken. Raadpleeg ze kort voor vertrek, samen met uw luchtvaartmaatschappij of een consulaat, voordat u iets onherroepelijks boekt. Hetzelfde voorbehoud geldt voor binnenkomst over de weg, waar de eisen aan buitenlandse bezoekers per nationaliteit en per soort inreisstempel hebben verschild.
Ja, meer dan op de meeste duikbestemmingen. Omdat de rifwanden dicht bij het oppervlak beginnen, bevatten de bovenste meters een groot deel van het koraal en veel van het visleven. Wie behoorlijk snorkelt en over de rifrand drijft, ziet veel. De val in het diepe blauw direct daaronder is vanaf het oppervlak zichtbaar, en dat is het deel dat de meeste snorkelaars zich achteraf herinneren.
Het voorbehoud is de stroming. Dezelfde waterbeweging die het duiken goed maakt, maakt het snorkelen hier zwaarder dan in een beschutte baai. De boten zetten u verstandig af, maar u moet goed kunnen zwemmen en u op open water buiten de boot op uw gemak voelen. Bent u nerveus in zee, zeg dat dan bij het boeken en niet op het moment dat u te water gaat.
Neem uw eigen masker mee als u er een heeft. Huurmateriaal wisselt van kwaliteit, en een lekkend masker bederft de dag. Een lycrashirt of een shirt met lange mouwen is nuttiger dan zonnebrandcrème: u ligt lang met uw gezicht naar beneden in felle zon, en de achterkant van uw benen verbrandt voordat u het merkt.
Eén vraag om te stellen voordat u voor een snorkeltocht betaalt: waar de boot daadwerkelijk stopt. Sommige tochten zijn opgebouwd rond diepe duikplekken, waar een snorkelaar boven blauw niets drijft terwijl de duikers zich veertig meter lager vermaken. Een tocht met ondiep rif tussen de stops is voor u meer waard dan een tocht naar een beroemde naam die u toch niet kunt zien.
Ras Mohammed gaat beter om met gemengde gezelschappen dan de meeste duikbestemmingen, en wel om dezelfde structurele reden die het snorkelen goed maakt: het koraal begint dicht bij het oppervlak, dus wie zonder fles meegaat, ziet een echte versie van wat de duikers zien en geen troostprijs. Een bootdag waarop de ene ouder 's ochtends duikt terwijl de andere met de kinderen snorkelt, en iedereen aan dek samen luncht, werkt prima. Bevestig bij het boeken dat de boot snorkelaars meeneemt, want dat doen ze niet allemaal.
De grenzen zijn hitte en duur. Een dagboot is een lange dag, grotendeels in felle zon op een open dek met weinig schaduw, en dat is zwaar voor jonge kinderen en voor iedereen die slecht tegen warmte kan. De landzijde is erger: schaduw is er in het park praktisch niet, en een middag op de vlakten in hoogzomer is werkelijk onaangenaam in plaats van alleen maar warm. Dek u af in plaats van te vertrouwen op steeds opnieuw insmeren, en neem meer water mee dan verstandig lijkt.
Zwemt iemand in het gezelschap niet, wees dan realistisch. Een niet-zwemmer op een duikboot heeft een lange, hete wachttijd met uitzicht op anderen die plezier hebben. De wegroute, het mangrovekanaal en de uitzichtpunten geven hem tenminste iets te doen, en een ochtendtocht is veel beter dan een hele dag. De groep over twee losse dagen verdelen pakt meestal beter uit dan iedereen één compromisdag opdringen.
De watertemperaturen zijn naar Europese maatstaven het hele jaar warm, maar de bandbreedte is reëel. De zomermaanden zijn het heetst, met het rustigste water en de beste kans op grote scholen vis die zich bij de punt verzamelen. Ze zijn ook bruut heet aan dek en op het land, en de landdelen van het park zijn op een hoogzomermiddag werkelijk onaangenaam.
Voorjaar en najaar zijn de betrouwbare keuze: aangename luchttemperaturen, goed zicht, water warm genoeg dat de meesten uitkomen met een dun wetsuit. De winter is rustiger en goedkoper, het water merkbaar koeler, en wind kan bootdagen laten vervallen. Wie in de winter reist, bouwt een reservedag in, zodat een verwaaide dag niet de reis kost.
De cijfers erachter, om mee te plannen: de luchttemperatuur rond Sharm loopt in juli en augustus op tot ongeveer 40 graden en ligt in het hartje van de winter rond de 20, met avonden waarop u een jas wilt. De zeetemperatuur zakt in februari tot ongeveer 21 graden, wat neerkomt op een wetsuit van 5 millimeter en, voor wie snel koud krijgt, een kap. Tegen het einde van de zomer is de zee rond de 28 graden en duiken velen in een shorty. Het najaar heeft het warmste water en de rustigste reeks dagen, en daarom kiezen ervaren duikers dat seizoen als hun data vrij zijn.
Wanneer u ook gaat, neem de vroegste beschikbare boot. De plekken bij de punt lopen in de loop van de ochtend vol, en het verschil tussen een duik in de eerste golf en een aan het einde van de ochtend, met meerdere boten ernaast, is aanzienlijk. Hetzelfde geldt op het land, waar licht en hitte allebei vroeg beter zijn.
Neem de spullen mee die slecht passen als u ze huurt en weinig bagageruimte kosten: een masker waarvan u weet dat het afsluit, en uw eigen duikcomputer als u er een heeft. Welke thermische bescherming u nodig heeft, hangt volledig van uw reisdata af, dus reken terug vanaf de watertemperatuur in plaats van hoopvol te pakken. Vraag uw duikcentrum wat het verhuurbestand werkelijk voert voordat u ervan uitgaat dat er in februari een kap beschikbaar is, want dat is geen vraag die u op de boot beantwoord wilt krijgen.
Boven water is het lijstje kort en weinig sprankelend. Een lycrashirt of shirt met lange mouwen doet over een hele dag meer voor u dan hoe vaak u zonnebrandcrème ook opnieuw aanbrengt, en het is beter voor het water waarin u drijft; rifvriendelijke zonnebrandcrème is de moeite waard voor wat er nog bloot ligt. Verder een pet, een zonnebril en veel meer drinkwater dan u denkt nodig te hebben. In het park is geen betrouwbare plek om eten of drinken te kopen en het mobiele bereik is gebrekkig, dus behandel een landdag als een tocht de woestijn in zonder voorzieningen.
Dan de papieren en het contante geld. Neem uw brevetpas mee en een logboek dat u wilt laten zien, want de organisatoren waar u mee wilt duiken willen allebei inzien. Neem kleine coupures Egyptische ponden mee voor parkentree en fooien, want buiten de hotelbalies wordt betalen met kaart snel lastig. Bent u gevoelig voor zeeziekte, neem er dan iets voor in voordat u de jachthaven uit vaart, en niet nadat u heeft gemerkt dat u het nodig had.
Het duikcentrum bepaalt uw ervaring van Ras Mohammed veel sterker dan het rif dat doet, en het logo van de opleidingsorganisatie op de deur zegt bijna niets. Vraag hoeveel duikers een gids onder water meeneemt. Vraag of ze vóór iets veeleisends een checkduik doen en of ze uw logboek willen zien, want een centrum dat daar nooit naar vraagt, vertelt u meteen hoe het de rest van zijn duiken regelt. Kijk naar de staat van het huurmateriaal en of de boot zuurstof aan boord heeft. Niets daarvan is onbeleefd; een goede organisator verwacht het en antwoordt rechtuit.
De vraag die specifiek bij dit park hoort, is hoe de duikplek op de dag zelf wordt gekozen. Wie op omstandigheden kiest, zal u soms vertellen dat de punt afvalt en dat u beschut duikt, en dat is precies het antwoord dat u wilt horen, ook als het teleurstelt. Wie hetzelfde gedrukte programma afwerkt wat de zee ook doet, neemt een gemengde groep mee langs een wand met stroming omdat het zo in de brochure stond. Het verschil tussen die twee boten is het verschil tussen een goede dag en een incidentrapport.
Verzekering is uw eigen zaak en niet die van het centrum. Gewone reisverzekeringen sluiten duiken vaak helemaal uit, of dekken het alleen tot een beperkte diepte, en de behandeling van ernstige decompressieziekte is duur. Sluit een specifieke duikdekking af en lees de dieptebepaling voordat u vliegt. Vraag uw organisator waar de dichtstbijzijnde decompressietank staat. Sharm is als een van de oudste duikplaatsen aan deze kust beter bedeeld dan het afgelegen verre zuiden, maar het verstandige gevolg van die vraag blijft hetzelfde: duik conservatief.
De grootste fout is Ras Mohammed behandelen als een vinkje op een vakantie in Sharm. Mensen boeken een enkele volle dagboot, staan langer in de rij om te water te gaan dan ze in het water liggen en vertrekken met de indruk dat de reputatie opgeblazen is. Niet de duikplek heeft gefaald, maar de opzet. Minder mensen aan boord, een vroeger vertrek en een gids die de plekken kiest op omstandigheden in plaats van op programma, veranderen de dag volledig.
De tweede fout is de trim. Duikers die een jaar niet in het water zijn geweest, raken het rif aan, trappen tegen koraal en wervelen zand op. Op wanden met stroming is slechte trim bovendien een veiligheidskwestie. Is het langer geleden, doe dan eerst een checkduik op een makkelijkere plek. Geen redelijk mens denkt daardoor slechter over u, en uw gids zal er stilletjes dankbaar voor zijn.
De derde is haaien verwachten vanwege de naam, of meer drama verwachten van de toiletten van de Yolanda. Geen van beide maakt deze plek goed. Ga voor de wanden, de vissen en het water, want dat zijn de delen die op elke willekeurige dag hun werk doen.
Dit is een nationaal park, en de regels worden gehandhaafd. Koraal niet aanraken, er niet op staan, niets afbreken. Geen schelpen, stukken koraal of wat dan ook verzamelen, ook niet op het strand. Koraal uit Egypte uitvoeren is verboden, en op de luchthaven wordt dat serieus genomen en niet als formaliteit behandeld. Vissen niet voeren, hoezeer iemand aan boord daar ook toe aanmoedigt.
Vissen met een hengel is in het park verboden. Neem al uw afval weer mee, ook wat van de boot waait. Blijf op het land op de gemarkeerde wegen en pistes, want ernaast rijden beschadigt een kwetsbare korst die jaren nodig heeft om te herstellen. Ankeren op rif is niet toegestaan, en precies daarvoor zijn er meerboeien.
Rifvriendelijke zonnebrandcrème is verstandig, al is bedekken met een lycrashirt de effectievere stap. Voor het park wordt entree geheven, geïnd bij de poort of inbegrepen in de prijs van een bootorganisator. Controleer het actuele bedrag ter plaatse, want het verandert van tijd tot tijd en wordt afhankelijk van de bron in verschillende valuta genoemd.
Dat het rif bij de punt er nog uitziet zoals het eruitziet, komt doordat iemand er in 1983 een lijn omheen trok, vóór de hotelstrook bestond, en die lijn sindsdien handhaaft. Dat is het hele verhaal van Ras Mohammed in één zin, en het is goed om dat vast te houden wanneer op de boot parkentree wordt geïnd of een gids u vraagt uw handen thuis te houden. Riffen aan deze kust die niet op tijd beschermd werden, zien er anders uit, en dat verschil is niet subtiel.
De druk komt nu van bezoekersaantallen, niet van bouwactiviteit. Een kort stuk wand draagt een heel groot deel van het duiken in Zuid-Sinaï, omdat elke organisator dezelfde twee namen verkoopt en elke boot halverwege de ochtend bij de punt wil liggen. De schade die daaruit volgt is cumulatief en onspectaculair: hier een vinslag, daar een steunende hand, een camerahuis dat over koraal wordt gesleept door iemand die op zijn opname let, ankers waar meerboeien hadden gemoeten.
Uw eigen aandeel is klein maar echt. Kies de kleinere boot en het vroegere vertrek, accepteer het besluit van uw gids om op een minder beroemde plek te duiken, klik uw slangen en meters vast in plaats van ze te laten slepen, en betaal de entree zonder erover te steggelen. Duikers over het park spreiden in plaats van ze allemaal op één rifpunt te stapelen, is beter voor het rif en, niet toevallig, beter voor uw duik.
De Sinaï ligt aan de verkeerde kant van de Golf van Suez voor de Nijlvallei, en die ligging bepaalt de reisroute. De vlucht tussen Caïro en Sharm duurt ongeveer een uur en gaat dagelijks; over de weg is het zo'n 500 kilometer en kost het het grootste deel van een dag, met controleposten onderweg. Staan de piramides en de tempels op het programma, behandel de Sinaï dan als een aparte etappe en niet als uitstapje, en doe de geschiedenis eerst, zolang u er nog energie voor heeft. De kust is waar u uitrust, niet waar u begint.
Reken op minstens vier nachten aan deze kust als het duiken telt. Dat levert twee of drie duikdagen op plus een rustdag voor uw vlucht. Die rustdag is geen luiheid. Opleidingsorganisaties adviseren een oppervlakte-interval voordat u vliegt, gewoonlijk minstens twaalf uur na één duik en vaak zo'n achttien uur na meerdere duikdagen, en een binnenlandse vlucht naar Caïro telt gewoon mee als vliegen. Uw laatste dag in Sharm is dus geen duikdag: snorkel, rijd de landzijde van het park, of doe niets.
Twee andere tochten azen op dezelfde dagen, en het is goed te weten waartussen u kiest. De Thistlegorm, een vrachtschip uit de Tweede Wereldoorlog dat bij Sha'ab Ali in de Straat van Gubal ligt, is een lange oversteek westwaarts en een volle dag, dieper dan de riffen bij de stad en met vaak stroming over het wrak. Het Sint-Catharinaklooster en de berg Sinaï kosten een nacht en het grootste deel van de volgende ochtend. Geen van beide laat zich met een dag Ras Mohammed combineren. Kies wat u werkelijk wilt in plaats van te proberen alle drie in één week te kopen.
Duikers met behoorlijke trim en enige tolerantie voor stroming halen er het meeste uit, en het snelst ook: twee dagen in het park, een vroege boot, een kleine groep, en de reputatie klopt. Zelfverzekerde snorkelaars volgen op korte afstand, omdat het rif begint waar zij erbij kunnen. Geen van beide groepen hoeft te worden overgehaald, en geen van beide vertrekt teleurgesteld, tenzij het weer ertussen komt.
Het werkt minder goed voor wie voor het hotel naar Sharm kwam en een dagtocht koopt omdat die op het excursiebord staat. Een lange, hete dag op een volle boot, met één oversteek, een paar wachtmomenten en een korte blik op een wand, is niet vanzelfsprekend meer waard dan een ochtend op een goed huisrif. Niet-zwemmers hebben weinig aan de boot en kunnen beter de wegroute nemen of het park overslaan.
De eerlijke samenvatting is dat Ras Mohammed voorbereiding beloont en de pakketaanpak afstraft. Kies uw organisator zorgvuldig, ga vroeg, neem het volledige visum in plaats van de Sinaï-stempel, geef het twee dagen als het duiken het doel is, en aanvaard dat de zee bepaalt welke van die dagen de goede wordt. Doet u dat, dan is dit veertig jaar na het besluit om het te beschermen nog altijd een van de beste rifduiken van Egypte.
Het ligt een korte rit ten zuiden van Sharm, zo'n 20 kilometer tot de parkpoort en onder normale omstandigheden ruim binnen een uur. Per boot bereikt u de belangrijkste duikplekken aan de landtong meestal in ongeveer een uur vanaf de marina, afhankelijk van het schip. De meeste dagtochten vertrekken vroeg in de ochtend en zijn halverwege tot laat in de middag terug.
Ja, mits ze snorkelen of tevreden zijn met de landzijde. Over de rifrand snorkelen loont, omdat het koraal dicht bij het oppervlak begint. Wie niet zwemt, heeft weinig aan een bootdag en kan beter de wegroute rijden met het mangrovekanaal en de uitzichtpunten. Een hele dag op een duikboot zitten zonder het water in te gaan is een lang, heet wachten.
Deels wel, deels niet. Beschutte plekken in het park werken op een rustige dag prima voor net gebrevetteerde duikers. De wandduiken bij de punt met lopende stroming vragen behoorlijke ervaring en goede trim. Noem uw organisator eerlijk uw brevet en het aantal gelogde duiken en laat hem de plek kiezen, in plaats van er een bij naam te eisen.
Breed wordt gemeld van niet. De gratis Sinaï-vergunning die veel nationaliteiten bij aankomst op de luchthaven van Sharm el-Sheikh krijgen, loopt ongeveer twee weken en dekt de oostkust van de Sinaï met Sharm, Dahab, Nuweiba en Taba plus de weg naar het Sint-Catharinaklooster, maar niet de rest van Egypte, en doorgaans evenmin het nationale park of duiktochten. Is het park een reden voor uw reis, vraag dan vooraf online het volledige toeristenvisum aan. Controleer de actuele regels bij het ministerie van Buitenlandse Zaken via Nederlandwereldwijd.nl, voor Belgische reizigers bij de FOD Buitenlandse Zaken, of bij uw luchtvaartmaatschappij, want ze zijn meer dan eens gewijzigd.
U passeert een controlepost en betaalt bij de poort de parkentree. De eisen aan buitenlandse bezoekers bij binnenkomst over de weg hebben door de jaren heen gevarieerd en kunnen afhangen van nationaliteit en het soort Egyptische inreisstempel. Dit is niets om uit een oud forumbericht af te leiden. Laat de actuele regels door uw organisator bevestigen voordat u zich op een landdag vastlegt.
Zeer beperkt. Op enkele punten zijn eenvoudige toiletten en schaduwdaken, en er is geen betrouwbare plek om eten of drinken te kopen. Neem meer water mee dan u denkt nodig te hebben, plus zonbescherming en alles wat u wilt eten. Het mobiele bereik is gebrekkig. Behandel een landdag als een rit de woestijn in zonder voorzieningen en niet als een bezoek aan een verzorgde attractie.
Dat hangt volledig van de maand af. De zeetemperatuur zakt in februari tot ongeveer 21 graden, wat voor de meesten een pak van 5 millimeter betekent en voor koukleumen een kap erbij. Tegen het einde van de zomer is het water rond de 28 graden en volstaat een shorty. Vraag uw duikcentrum wat het verhuurbestand voor uw data werkelijk voert, in plaats van aan te nemen dat er in de winter een kap klaarligt.
Vroeg vertrekken en op een kleinere boot varen. De eerste schepen bij de punt hebben de plekken een tijdje voor zichzelf, en aan het einde van de ochtend kunnen meerdere boten op hetzelfde rif liggen. Doordeweeks is het meestal rustiger dan in het weekend. In de winter zijn er in totaal minder bezoekers, tegen de prijs van koeler water en een grotere kans dat een bootdag vervalt.
Inreisregels, openingstijden, reisadviezen en wisselkoersen veranderen. Controleer ze bij de bron, niet hier.
Geschreven en gecontroleerd door de redactie van Rondreis Egypte · Laatst gecontroleerd op . Inreisbepalingen, prijzen en openingstijden veranderen — controleer alles wat ertoe doet bij de officiële instanties waarnaar deze pagina verwijst.
8 dagen · Klassiek Egypte
De route die de meesten als eerste kiezen, in de lengte waarvoor hij bedoeld is: Gizeh en het Grote Egyptische Museum, daarna een vlucht naar Luxor en vier nachten varen tot aan Aswan.
vanaf US$2.135 / per persoon
8 dagen · Nijl & Rode Zee
Deze reis gaat zonder schip. Gizeh en het Grote Egyptische Museum, een nacht in Luxor voor beide oevers, twee nachten aan de Rode Zee en dan terug naar Caïro voor de Citadel, het koptische Caïro en de koninklijke mummies.
vanaf US$2.040 / per persoon
10 dagen · Klassiek Egypte
Vijf nachten in Caïro, aan weerszijden van een vaartocht van vier nachten van Luxor naar Aswan. De dagen in Caïro zijn privé, alleen uw gezelschap en een gids; de bezichtigingen vanaf het schip deelt u met een kleine groep.
vanaf US$2.635 / per persoon
