Hurghada of Sharm el-Sheikh: welke badplaats bij uw reis past

Wat de twee met elkaar gemeen hebben

Voordat de verschillen aan bod komen, is het nuttig te weten hoeveel de twee plaatsen delen, want dat scheelt een hoop vergelijkend zoekwerk. Geen van beide is een gegroeide stad met een verleden. Allebei zijn ze in de laatste decennia voor het toerisme neergezet, en dat is aan alles te zien: hotelketens aan de kustweg, een winkelstraat voor bezoekers, geen oude binnenstad. Antieks vindt u aan geen van beide kusten. Wie naar de Rode Zee reist voor tempels, heeft de verkeerde helft van Egypte geboekt.

Het water is aan beide kanten van de zee uitzonderlijk helder. Een zicht van twintig tot dertig meter is hier de norm en niet de uitschieter, en dat is beter dan de gemiddelde warmwaterbestemming elders ter wereld. Het water blijft het hele jaar zwembaar, en juist die betrouwbaarheid verkoopt deze kust. Ook de organisatie is vergelijkbaar: een eigen internationale luchthaven, transfers over bewaakte wegen met controleposten, en hotels waar alcohol geschonken wordt terwijl gewone winkels die niet verkopen.

Ten slotte werkt het geld in beide plaatsen op dezelfde manier. All-inclusive is het dominante model, duikscholen rekenen per duik of per pakket, parkbijdragen worden op de boot contant geïnd en fooien horen erbij. Egypte is een van de goedkopere duikbestemmingen ter wereld, en dat geldt aan de Sinaï net zo goed als aan de vastelandskust. De keuze tussen Hurghada en Sharm el-Sheikh gaat dus niet over een ander soort vakantie, maar over ligging, waterkwaliteit en sfeer.

De riffen en het duiken

Sharm el-Sheikh heeft het betere duiken, en het verschil is groot. Het nationaal park Ras Mohammed ligt op de zuidpunt van het Sinaï-schiereiland, waar de Golf van Suez en de Golf van Akaba samenkomen met de open Rode Zee en stromingen voedingsstoffen langs verticale wanden stuwen. Het resultaat: grote vissen, dichtbegroeid koraal en steilwanden die op enkele meters van de oever beginnen. De Straat van Tiran ten noordoosten van de plaats, aan de monding van de Golf van Akaba, vormt een tweede rifgebied. Duikers reizen precies voor deze plekken naar Sharm.

De riffen voor de kust van Hurghada zijn degelijk, maar niet opmerkelijk. De eilanden voor de kust, met Giftun voorop, hebben gezond koraal en goed zicht, maar de duikplekken zijn ondieper en de zeedieren kleiner. Decennia van intensief toerisme hebben delen van de riffen dicht bij de oever aangetast. De boottochten naar de betere plekken duren langer dan de vergelijkbare vaart in Sharm. Duikt u twee keer per jaar en wilt u iets memorabels in uw logboek schrijven, dan is Sharm de eerlijke aanbeveling. Snorkelt u af en toe op vakantie, dan zult u het verschil niet merken.

De namen die u bij een duikschool in Hurghada hoort, zijn Umm Gamar, Careless Reef, Fanadir, Abu Ramada en Shaab El Erg: koraaltorens, wanden en tuinen op één tot twee uur varen van de marina. Het zijn goede plekken. Ze lopen alleen vol, want deze kust brengt veel duikers op weinig riffen bij elkaar, en op de rifdaken vlak bij de stad is dat af te lezen aan de schade. Vraag een duikschool welke plekken zij werkelijk aandoet en met hoeveel duikers tegelijk zij te water gaat, want dat antwoord voorspelt uw week beter dan welke rifnaam ook.

Aan de Sinaï-kant is het aanbod geconcentreerder. Ras Mohammed en Tiran zijn allebei een dagboot vanaf dezelfde jachthavens, tegen ongeveer dezelfde prijs en op ongeveer hetzelfde schema. Heeft u twee duikdagen, doe dan van elk één in plaats van dezelfde wand twee keer af te dalen; het contrast is interessanter. Heeft u er één, neem dan Ras Mohammed, want de boten naar Tiran gaan als eerste uit de vaart zodra de wind aantrekt. Verwacht overigens geen gegarandeerd spektakel: op een dag zonder stroming is ook hier een duik gewoon een duik.

Wrakduiken: waar de noordkust in uitblinkt

Op één punt neemt Hurghada de duidelijke voorsprong, en dat is staal op de bodem. Abu Nuhas is een rif in de aanloop naar de Golf van Suez en vangt daar al meer dan honderdvijftig jaar schepen. Vier wrakken liggen aan de noordkant, de meeste op sportduikdiepte tussen ongeveer vijf en dertig meter. De Giannis D, in drie stukken gebroken en met een nog leesbaar achterschip, en de Carnatic, een in 1869 gezonken stoomschip van P&O dat inmiddels zo is overgroeid en zo open ligt dat u erdoorheen kunt duiken, zijn de twee die bijblijven. Vanuit Hurghada is het een lange dag, ongeveer twee uur per richting, en het is de eerste tocht die vervalt zodra de wind aantrekt.

Het beroemdste wrak van de Rode Zee ligt precies tussen beide plaatsen in. De Thistlegorm, een vrachtschip uit de Tweede Wereldoorlog bij Sha'ab Ali in de Straat van Gubal, wordt vanuit Sharm el-Sheikh en vanaf de kant van Hurghada per dagboot bereikt. Het is in beide gevallen een lange oversteek, een zeer vroege start en een diepere duik dan de riffen bij de stad, vaak met stroming over het dek. Wie het wrak als reden voor de reis noemt, boekt beter een duiksafari dan een dagtocht, want dan ligt u er 's ochtends vroeg als enige boot.

Vergelijkt u de twee plaatsen puur op wrakken, dan wint de vastelandskust. De Straat van Gubal is de scheepvaartflessenhals van de noordelijke Rode Zee, en daar liggen de ongelukken van anderhalve eeuw. Sharm heeft de Yolanda-lading bij Ras Mohammed, genoemd naar een vrachtschip dat hier in 1980 aan de grond liep: de romp gleed later voorbij de sportduikgrens de diepte in, maar de lading bleef achter op het rif, met kisten, een BMW en een beroemd geworden vracht sanitair in het zand. Vermakelijk, alleen is dat een curiositeit en geen wrakduik.

Hoe een duikdag eruitziet, en waar u leert duiken

Het ritme van een duikdag is aan beide kusten gelijk en het is goed dat vooraf te weten. U wordt vroeg opgehaald, meestal voordat het ontbijt op gang komt, en naar een jachthaven gebracht. De oversteek duurt ongeveer een uur, u duikt twee of drie keer met lange oppervlaktepauzes, eet aan boord en bent halverwege tot laat in de middag terug. Tussen de duiken is er niets anders te doen dan in de zon op het dek zitten, wat het eerste uur aangenaam is en bij het derde een stuk minder.

Wat de dag maakt of breekt, is het aantal mensen dat met u meevaart. Twintig duikers die na elkaar aan één wand te water gaan, is een andere ochtend dan acht, en de rij voor het laddertje vreet de tijd op. Vraag hoeveel duikers de boot meeneemt, hoeveel er per gids onder water gaan, of er zuurstof aan boord is en of snorkelaars op dezelfde tocht mee komen. Het zijn gewone vragen, en een fatsoenlijke organisator verwacht ze. Neem daarnaast kleine coupures Egyptische ponden mee voor de parkbijdrage, die op deze kust doorgaans op de boot wordt geïnd en niet in uw boeking zit.

Wilt u hier leren duiken, dan is Hurghada de logische keuze. Het is een van de goedkoopste plekken ter wereld voor een beginnerscursus, het aanbod is groot, de concurrentie houdt de prijzen laag en de omstandigheden dicht bij de kust zijn beschut en vergevingsgezind. Reken op drie tot vier dagen voor een eerste brevet, en besef dat die dagen een echt gat in een korte vakantie slaan. Sharm leidt net zo goed op, maar de plekken waarvoor u daarheen gaat, passen juist niet bij een verse duiker: Tiran is driftduiken in bewegend water, en de wand bij Shark en Yolanda is bij stroming geen plek voor een eerste tien duiken.

Voor gevorderden draait de redenering om. Wie stroming kan lezen, zijn diepte houdt en aan een wand rustig blijft, haalt uit Sharm binnen een week meer dan uit Hurghada in twee. Wees bij het boeken eerlijk over uw ervaring en uw laatste duiken, en accepteer dat een gids u naar een andere plek brengt als de omstandigheden niet bij u passen. Wie een gids onder druk zet, wordt misschien toch meegenomen, en zo komen mensen hier in de problemen.

Snorkelen vanaf het strand: het verschil dat brochures verzwijgen

Dit is het praktische verschil waarop de meeste gezinnen zich verkijken, en het gaat niet over de plaatsnaam maar over het hotel. Grote delen van deze kust zijn zoomrif en geen zand. Een hotelstrand eindigt dan in een ondiepe rifplaat met een steile rand erachter, bereikbaar via een steiger die over het koraal voert. Voor snorkelaars is dat uitstekend: u stapt in dieper water en drijft over de rifrand. Met kleine kinderen is het onhandig, en over de plaat lopen is zowel schadelijk voor het rif als pijnlijk voor uw voeten.

In Sharm el-Sheikh liggen relatief veel hotels aan zo'n huisrif, en daar begint het koraal werkelijk dicht bij de oever. In Hurghada is het gemengder: de oudere strook heeft stukken rif, de opgespoten stranden in de nieuwere baaien ten zuiden van de stad hebben zand en vrijwel geen koraal, en behoorlijk snorkelen betekent daar een boottocht. El Gouna is in dit opzicht het zwakst van allemaal, hoe aangenaam de plaats verder ook is: de bodem voor de stranden is zand, een huisrif van betekenis ontbreekt, en alles wat u er snorkelt of duikt komt per boot van een half uur tot een uur.

De les is eenvoudig en bespaart u teleurstelling: controleer per hotel wat er voor de deur ligt, en niet per badplaats. De duikschool op het terrein beantwoordt die vraag meestal gewoon per e-mail, en één eerlijk antwoord weegt zwaarder dan een pagina met beoordelingen en foto's van turkoois water. Vraag ook of een geboekte boottocht bij ondiep rif stopt: sommige tochten zijn opgebouwd rond diepe duikplekken, waar een snorkelaar boven het blauwe niets drijft terwijl de duikers zich veertig meter lager vermaken.

De weg naar de tempels aan de Nijl

Hier wint Hurghada overtuigend. Luxor ligt ongeveer vier uur rijden van Hurghada, dwars door de Oostelijke Woestijn. Daarmee is een dagexcursie naar Karnak, de Luxor-tempel en de Vallei der Koningen daadwerkelijk mogelijk, zij het als lange dag met een vroege start. Beter nog: een verlenging met een of twee nachten is eenvoudig te regelen, zodat u de westoever in alle rust ziet in plaats van in looppas.

De route zelf is weinig spannend en juist daarom betrouwbaar: zo'n 300 kilometer via de havenstad Safaga en Qena, en dan zuidwaarts door de Nijlvallei. De weg is goed, de rit saai, en hij bepaalt een groot deel van alle Egypte-routes die door reisorganisaties worden verkocht. U kunt een nijlcruise in Luxor beëindigen, in één ochtend naar de kust verhuizen en de vakantie aan zee laten uitlopen, zonder extra binnenlandse vlucht en zonder een tweede luchthavendag.

Vanuit Sharm el-Sheikh zijn de tempels een ander verhaal. Ze liggen aan de verkeerde kant van de Golf van Suez, en de wegverbinding voert zeer ver naar het noorden en weer omlaag. In de praktijk zou u vliegen, meestal via Caïro, wat van een uitstapje een eigen reisetappe maakt met eigen logistiek en eigen kosten. Sharm laat zich met de Nijl combineren, maar dan is het geen strandvakantie meer met een excursie eraan vast, maar twee aan elkaar geplakte reizen.

Als uw reis zowel de oude monumenten als een strandgedeelte moet omvatten, haalt Hurghada het grootste deel van de wrijving eruit. Het praktische verschil: een binnenlandse vlucht in plaats van twee, een chauffeur in plaats van een tweede luchthaventransfer, en geen verloren reisdag. De Sharm-variant werkt, en mensen doen het, maar het is een langere en duurdere weg naar dezelfde tempels.

Ook Caïro laat zich vanaf beide kusten bezoeken, maar opnieuw niet op dezelfde manier. Vanaf Sharm el-Sheikh duurt de vlucht ongeveer een uur en gaat dagelijks; over land is het zo'n 500 kilometer en bijna een hele dag, dus vliegen is er vrijwel altijd de betere keuze. Vanaf Hurghada bestaat naast de vlucht ook de rit over de weg, en dat is precies de reden dat een dagtocht naar de piramides vanaf die kust een reële optie is en vanaf de Sinaï een zeer lange dag voor twee gejaagde uren in Gizeh.

Excursies aan land: wat elke kant wel heeft

De Sinaï heeft één uitstapje dat aan de vastelandskust geen tegenhanger kent: het Sint-Catharinaklooster en de berg Sinaï, ruim drie uur landinwaarts door lege woestijn. De gebruikelijke opzet is zwaar. De bus vertrekt rond middernacht, de klim duurt twee tot drie uur in het donker, het laatste stuk is een lange trap van ruwe steen, en de top ligt boven de tweeduizend meter en is voor zonsopgang koud, ook in augustus. Wanneer het klooster opengaat, bent u meestal te moe om er iets van mee te krijgen. Gaat het u niet om de klim, rijd dan bij daglicht en sla de berg over. Het klooster is maar enkele ochtenduren voor bezoekers open en normaal gesproken gesloten op vrijdag en zondag en rond orthodoxe feestdagen, dus controleer de datum vooraf.

Een waarschuwing die duikers aangaat: de top van de berg ligt hoog genoeg om als hoogteblootstelling te tellen. Die klim hoort dus niet op dezelfde dag als een duik, en de meeste duikscholen adviseren er een dag tussen te laten. Plan de berg daarom aan het begin of in het midden van de week, want aan het einde botst hij met de wachttijd voor het vliegen en verliest u twee dagen in plaats van één.

Faraonische sporen heeft de Sinaï wel degelijk, maar niet binnen handbereik van een strandweek. De turkooismijnen en de Hathor-tempel van Serabit el-Khadim liggen uren landinwaarts richting de westkust en komen in een gewone vakantie vrijwel nooit voor. Rekent u op tempels en graven om de hoek, dan levert deze kust ze niet.

Achter Hurghada ligt woestijn met een heel ander soort bezoek. De standaardexcursie is een quadkonvooi de vlakte in, een geënsceneerd bedoeïenenkamp en een show: stoffig, kort en nauwelijks leerzaam. Het echte werk ligt dieper landinwaarts, in de bergen aan de Rode Zee, waar de Romeinse steengroeven Mons Porphyrites en Mons Claudianus liggen. Daar werd paars porfier en grijs graniet gebroken, over land naar de Nijl bij Qena gesleept en naar Rome verscheept. Vervallen werkplaatsen, onvoltooide zuilen, vrijwel niemand aanwezig. Beide vragen een terreinwagen, een hele dag en voorbereiding vooraf.

Daarnaast heeft Hurghada de standaardbootdag die bijna iedereen doet: vroeg ophalen, een uur varen naar de Giftun-eilanden, twee of drie snorkelstops, lunch aan boord en een paar uur op een strand. De eilanden zijn beschermd gebied en de parkbijdrage wordt per persoon op de boot geïnd. Het snorkelen is het goede deel, ondiep en licht en ook haalbaar voor wie nog nooit een masker op had. Bij het stranddeel schommelt de kwaliteit: het geconcessioneerde terrein op het grotere eiland kost extra en is comfortabel, de vrije aanlandingsplekken raken vol en hebben nauwelijks schaduw.

Hoe de twee plaatsen werkelijk zijn

Geen van beide is charmant in de zin van een oude binnenstad. Het zijn allebei moderne vakantiestroken, gebouwd voor massatoerisme, en wie historisch karakter verwacht, komt bedrogen uit. Daarbuiten voelen ze verschillend aan. Hurghada is groter, uitgestrekter en chaotischer. Achter de hotelzone ligt een werkende Egyptische stad, met verkeer, winkels en heel gewoon dagelijks leven. Sommigen bevalt dat. Anderen vinden het aanklampen door ronselaars langs de hoofdstrook vermoeiend, en de volgebouwde waterkant is niet mooi.

Sharm el-Sheikh is opgeruimder en meer besloten. Naama Bay en de omliggende resorts zijn als zelfstandig vakantiegebied gebouwd, en zo voelen ze ook: verzorgd, rustiger, met minder Egypte aan de rand. Het laat zich prettiger te voet verkennen. Het is ook kunstmatiger, en wie enig gevoel voor het land buiten de hotelpoorten wil, moet langer zoeken dan in Hurghada. De Old Market is een markt voor bezoekers en geen historische wijk, hoe de naam ook klinkt.

Dat verschil in karakter komt voort uit de manier waarop beide plaatsen zijn ontstaan. Sharm werd vanaf de jaren tachtig in één beweging voor het toerisme neergezet, op een punt waar vrijwel niemand woonde. Hurghada groeide rond een bestaande plaats met een haven, een soek en een bevolking die er ook zonder toerisme zou zijn geweest. De ene plaats is daarom consequenter en de andere levendiger, en welke van die twee eigenschappen u zwaarder laat wegen, beslist deze vergelijking vaker dan de riffen dat doen.

Waar u binnen de plaats verblijft, telt zwaarder dan de plaatsnaam

Hurghada is geen resort maar een stad die zich over zo'n veertig kilometer langs de kustweg uitstrekt, en de delen verschillen sterk. Dahar, de oude wijk in het noorden, heeft de soek, het busstation en de goedkope visrestaurants. Sakkala ten zuiden daarvan heeft de marina en het meeste lawaai. Daarna wordt de kust een keten van afgesloten resorts, sommige twintig kilometer verwijderd van alles waar u naartoe zou kunnen lopen. Twee hotels die allebei als Hurghada worden verkocht, kunnen dus een uur rijden uit elkaar liggen.

Ten zuiden van de stad gaat het niet meer om plaatsen maar om baaien. Sahl Hasheesh is een wijde baai met promenade en huisrif, rustig en eerlijk gezegd saai als resortleven u niet ligt. Makadi is vergelijkbaar. Soma Bay ligt verder naar het zuiden naast de havenstad Safaga, ongeveer een uur van Hurghada, en Safaga zelf is een werkhaven met betrouwbare wind en enkele van de beste riffen aan dat stuk kust. Wie vanaf het strand het koraal op wil zwemmen zonder de prijzen van El Gouna te betalen, kijkt hier het eerst.

In Sharm el-Sheikh zijn de afstanden korter en is de keuze overzichtelijker: Naama Bay voor bars, winkels en loopafstand, en de baaien eromheen voor rust en huisriffen. Dat is precies de reden dat Sharm met kleine kinderen makkelijker uitpakt dan delen van Hurghada, waar een avondwandeling naar een restaurant simpelweg niet bestaat.

De vraag die u vóór het boeken schriftelijk beantwoord wilt hebben, is telkens dezelfde. Aan welk water ligt dit hotel: zoomrif, opgespoten zand of een baai zonder koraal? Hoe lang duurt de rit vanaf de luchthaven, en is de transfer privé of gedeeld? Is er iets binnen loopafstand, of bent u voor elke maaltijd van een taxi afhankelijk? Drie antwoorden bepalen uw week meer dan het aantal sterren.

El Gouna en Dahab: de betere versies van beide

Beide plaatsen hebben een beter alternatief op korte rijafstand. El Gouna ligt ongeveer een half uur ten noorden van Hurghada. Het is een op de tekentafel ontstane stad van lagunes en laagbouw, schoner en rustiger dan Hurghada zelf, met goede restaurants en een sterke kitesurfscene. Het kost meer. En het behoudt de vier uur weg naar Luxor, de hoofdreden om aan deze kust te zijn.

Wat El Gouna anders maakt, is het eigendom: de plaats is grotendeels gebouwd en beheerd door één bedrijf, met een eigen marina, een eigen ziekenhuis, scholen en een bewakingsdienst. Daarom werkt de straatverlichting en worden de straten geveegd, en daarom is het ook opvallend eenvormig. Het is geen Egyptische stad in de gewone zin, en dat stoort de ene bezoeker meer dan de andere. Onder water is het bovendien de zwakste keuze van dit rijtje, want zonder huisrif is elk duik- of snorkeluitje een boottocht.

Dahab ligt ongeveer anderhalf uur langs de kust omhoog vanaf Sharm el-Sheikh. Het is gegroeid uit een bedoeïenendorp en voelt tot op de dag van vandaag ontspannen: cafés aan het water met kussens op de grond, goedkope logies naast een paar goede adressen, en het Blue Hole voor duikers en vrijduikers. Het is de meest relaxte plaats op deze lijst en de minst pakketachtige. De prijs daarvoor: minder grote gezinshotels en minder programma, mocht liggen op kussens niet uw idee van vakantie zijn.

Over dat Blue Hole hoort één ding gezegd, want de reputatie wordt stelselmatig verkeerd begrepen. Het is een onderwaterdoline van ongeveer honderd meter diep, door een ondiep rif van de open zee gescheiden. Het gevaar zit niet in het gat, maar in de Arch: een tunnel door de rifwand op ongeveer vijfenvijftig meter, ver voorbij de grenzen van het sportduiken, waar duikers met een normale opleiding en normaal ademgas zijn omgekomen. Op de rotsen erboven staan de gedenkplaten. Als sportduik stapt u meestal bij de nabijgelegen plek Bells in en zwemt u op veilige diepte langs de wand terug het gat in. Dat is een goede duik. De boog laat u met rust.

Praktisch verschil tussen die twee alternatieven: Dahab kost u anderhalf uur transfer vanaf de luchthaven van Sharm, El Gouna een half uur vanaf die van Hurghada. Bij een week vakantie is dat te overzien; bij vier nachten telt het mee. In Dahab duikt u vanaf de kant en loopt u op teenslippers naar het water; in El Gouna vaart u uit. Dat is misschien wel het eerlijkste onderscheid tussen de twee kusten in het klein.

En Marsa Alam dan?

De vraag Hurghada of Sharm el-Sheikh heeft een derde antwoord dat vaak beter is dan allebei. Marsa Alam ligt meerdere uren ten zuiden van Hurghada aan dezelfde vastelandskust, heeft een eigen luchthaven en voelt duidelijk rustiger. De riffen verkeren er in betere staat dan die bij de grote badplaatsen, in de baaien groeit zeegras en schildpadden zijn er talrijk. Wie de kwaliteit van het rif zwaarder laat wegen dan het avondaanbod, komt hier verder dan in Hurghada en betaalt minder dan in Sharm.

Er zitten twee addertjes onder het gras. Het woord Marsa Alam dekt een stadje, een vliegveld ver ten noorden daarvan en een lange kuststrook aan weerszijden, dus twee hotels die in dezelfde bewoordingen worden aangeprezen, kunnen uren uit elkaar liggen. En de afstand tot Luxor is groter: vier tot vijf uur over de weg in plaats van vier. De eigen luchthaven maakt dat deels goed, mits er een charter bij uw data past.

Voor deze vergelijking is de rangorde dus eenvoudig. Telt de Nijl mee, dan is Hurghada de soepelste keuze en Marsa Alam de tweede. Telt alleen het water, dan is Sharm el-Sheikh het beste binnen een korte vaarafstand en Marsa Alam het beste als u bereid bent verder te reizen voor rustiger riffen.

De inreisstempel voor alleen de Sinaï

Sharm el-Sheikh kent een bijzonderheid bij de inreis die u moet kennen. Wie daar aankomt en in het zuiden van de Sinaï wil blijven, kan in plaats van een volledig Egyptisch visum een gratis inreisvergunning krijgen. Die dekt Sharm, Dahab, Nuweiba en Sint-Catharina, en geldt voor een beperkte periode. Voor de rest van Egypte geldt zij niet.

Dat telt zwaar als u later toch naar Caïro, Luxor of het vasteland wilt: daarvoor heeft u een regulier toeristenvisum nodig en niet de Sinaï-vergunning, en dat midden in de reis regelen is vermijdbaar gedoe. Bestaat ook maar de mogelijkheid dat u het schiereiland verlaat, neem dan meteen bij inreis het volledige visum. Regels en voorwaarden veranderen, dus controleer de actuele stand voor het boeken in het reisadvies van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken of de Belgische FOD Buitenlandse Zaken, of bij een Egyptisch consulaat. In Hurghada bestaat deze complicatie niet.

Voor duikers zit er een tweede angel in. Breed wordt gemeld dat de Sinaï-vergunning het nationaal park Ras Mohammed niet dekt en evenmin duikexcursies, en juist dat park is voor de meesten de reden om naar Sharm te komen. Is duiken het doel van uw reis, dan is dit geen post om op te besparen: vraag vooraf online het volledige toeristenvisum aan. Het bedrag stelt niets voor naast de prijs van bij de parkpoort of op de boot staan terwijl de rest het water in gaat.

Houd er ten slotte rekening mee dat de handhaving niet bij aankomst plaatsvindt maar onderweg, bij de controleposten langs de weg wanneer u het toegestane gebied verlaat. De vergissing blijkt dus midden in een excursie en niet op de luchthaven, waar hij nog te repareren was geweest. Behandel alles wat u hierover leest, deze pagina inbegrepen, als vertrekpunt en laat de actuele stand bevestigen voordat u een niet-restitueerbare vlucht boekt.

Vluchten en de heenreis

Beide plaatsen hebben een eigen internationale luchthaven, en beide worden aangevlogen door charter- en prijsvechters uit heel Europa, overwegend seizoensgebonden, met een dichter aanbod in de winter en een dunner aanbod in de heetste maanden. Hurghada heeft in de regel de grotere keuze aan directe verbindingen uit Noord-Europa en meestal meer frequenties. De dienstregelingen voor Sharm el-Sheikh zijn door de jaren heen wisselvalliger geweest, met routes die vanuit sommige markten werden opgeschort en later weer hervat.

Verder geldt: vertrouw niets wat op een site als deze staat. Luchtvaartmaatschappijen nemen deze routes voortdurend op en halen ze er weer af, en wat vorig seizoen klopte, hoeft vandaag niet meer te kloppen. Controleer de actuele dienstregelingen vanaf uw vertrekluchthaven voordat u voor een van beide plaatsen kiest, want wat vaak echt de doorslag geeft, is simpelweg welke u zonder overstap bereikt.

Wat na de landing gebeurt, verdient net zoveel aandacht als de vlucht zelf. Hurghada is de drukste luchthaven aan de kust en ligt dicht bij een groot deel van de hotels, maar de resorts ver naar het zuiden liggen een flinke rit verderop. Sharm el-Sheikh zet u binnen enkele minuten bij Naama Bay af en op anderhalf uur van Dahab. Vraag bij het boeken of uw transfer privé of gedeeld is: dat verschil bepaalt of u na de landing nog een half uur of nog veel langer onderweg bent, en met een gedeelde bus die vijf hotels afgaat, bent u de laatste.

Voor binnenlandse aansluitingen geldt één regel. Het netwerk heeft zijn hub in Caïro, en zowel Sharm als Hurghada is daarmee verbonden, maar onderling of met Luxor zelden in een bruikbare frequentie. Reist u verder het land in, reken dan op Caïro als draaipunt, en zet nooit een strakke internationale aansluiting achter een Egyptische binnenlandse vlucht, want die worden geregeld verlegd. De bagagelimieten op binnenlandse tickets liggen bovendien lager dan die van het internationale ticket waarmee u aankwam, wat vooral duikers met eigen uitrusting raakt.

Het weer, en de wind die uw dagen bepaalt

De seizoenen werken aan beide kusten hetzelfde, en de aanbeveling is bij allebei dezelfde. Maart tot en met mei en oktober tot en met november zijn de verstandige maanden: warm genoeg, draaglijke lucht en hotelprijzen onder de pieken van kerst en Pasen. De hoogzomer is aan land meedogenloos, in juli en augustus rond de veertig graden en soms meer, terwijl de zee juist dan op haar warmst is en het duiken op zijn makkelijkst. De winter is mild in plaats van warm, overdag rond de twintig graden, met avonden waarop u een jas wilt.

De watertemperatuur is het cijfer waarop duikers plannen, en de bandbreedte is reëel. Bij Hurghada ligt de zee rond de tweeëntwintig graden in januari en februari, drieëntwintig in maart, vijfentwintig in april, zevenentwintig in mei, dertig of meer van juli tot en met september, achtentwintig in oktober en zesentwintig in november. In Sharm el-Sheikh zakt het dieptepunt in februari tot ongeveer eenentwintig graden, wat voor de meesten een pak van vijf millimeter en een kap betekent, en tegen het einde van de zomer duiken velen daar in een shorty.

Wat mensen werkelijk een dag kost, is niet de temperatuur maar de wind. De overheersende noordenwind hoort bij dit klimaat en waait in het voorjaar het hardst. Steekt hij op, dan vervallen de onbeschutte plekken, soms twee of drie dagen achtereen. In Sharm gaan de boten naar Tiran als eerste uit de vaart; in Hurghada is de lange dag naar Abu Nuhas de eerste die sneuvelt. Reken een duikweek daarom op vier of vijf duikdagen in plaats van zeven, dan is een verwaaide ochtend een ongemak en niet het einde van de reis.

Eén kleinere verschil in beleving: Hurghada ligt opener aan de zee en voelt daardoor winderiger en in de winter koeler aan dan de beschutte baaien rond Sharm. Voor kitesurfers is dat een voordeel, en het is een van de redenen dat El Gouna en Safaga voor die sport bekendstaan. Voor iemand die in februari rustig in zee wil liggen, is het dat niet.

Gezinnen en kosten

Voor gezinnen liggen de twee dicht bij elkaar. Beide hebben grote all-inclusivehotels met zwembaden, kinderclubs en een ondiepe strandingang, en beide zijn ingesteld op Europese kinderen. De rustigere opzet van Sharm maakt het met kleine kinderen iets makkelijker, en Naama Bay laat zich te voet verkennen op een manier die in delen van Hurghada niet kan. Hurghada heeft meer keuze in het goedkope segment en enkele grote waterparken. Voor oudere tieners biedt geen van beide veel meer dan watersport.

Qua prijs is Hurghada meestal de goedkopere van de twee, met een grotere spreiding aan hotels en meer concurrentie aan de onderkant. Sharm ligt gemiddeld iets hoger, El Gouna daar nog eens boven. Het verschil is echt, maar niet dramatisch, en vaak kleiner dan het verschil tussen twee hotels op dezelfde plek. Dahab is van de vier de goedkoopste optie, als u tevreden bent met eenvoudige logies.

Wat bij een gezin daadwerkelijk het verschil maakt, is niet de plaatsnaam maar het strand. Een hotel aan een zoomrif met een steiger is prachtig voor snorkelende tieners en onpraktisch met een peuter die wil pootjebaden. Een opgespoten zandstrand in de zuidelijke baaien van Hurghada is precies andersom. Kies in die volgorde: eerst het soort water, dan de plaats, dan het hotel.

Kosten die buiten de hotelprijs vallen, lopen aan beide kusten op dezelfde manier op. Boottochten, parkbijdragen, duikpakketten, entree voor een strandclub en taxi's zijn allemaal los, en met een gezin telt dat sneller dan verwacht. In El Gouna komt daar nog bij dat uit eten gaan, drinken en vervoer geprijsd zijn voor een publiek dat al besloot meer te betalen voor orde. Begroot dus voor de plaats en niet alleen voor het bed; dat is hier de misrekening die het vaakst wordt gemaakt.

All-inclusive: wat het model wel en niet oplevert

De meeste hotels aan beide kusten verkopen all-inclusive, en het model houdt wat het belooft: na aankomst geeft u vrijwel niets meer uit. Voor gezinnen en voor iedereen die vaste kosten wil, is dat echte waarde. Weet wel wat erin zit. Als drank krijgt u doorgaans lokale sterkedrank en lokaal bier, tenzij u voor een upgrade betaalt, goedkope buffetten beginnen zich vanaf de vierde dag te herhalen, en à-la-carterestaurants op het terrein moeten meestal gereserveerd worden en kosten soms extra.

De verborgen prijs is dat het model u achter het hek houdt. Een resort twintig kilometer ten zuiden van Hurghada, met eigen strand, eigen bar en eigen winkel, geeft u geen enkele reden om naar buiten te gaan, en mensen vliegen naar huis nadat ze één complex en één boot hebben gezien. Na een week tempels kan precies dat het juiste zijn. Wilt u iets van het land meekrijgen, verblijf dan dichter bij Dahar of de marina en eet de helft van de tijd buiten de deur.

In El Gouna draait de rekensom om. Het hele punt van die plaats is dat er 's avonds iets is om naartoe te lopen, en een arrangement dat u binnen één hotel houdt, verspilt precies datgene waarvoor u de meerprijs betaalde. Logies met ontbijt of halfpension past daar beter, met de diners in de stad. Reist u met kleine kinderen die zich niet elke avond naar een restaurant laten voeren, dan verdient all-inclusive zich ook daar terug.

Hoe beide in een grotere Egyptereis passen

De gebruikelijke vorm is: eerst Caïro en de Nijl, daarna de kust. Dat is geen kwestie van smaak. Caïro en het Nijldal zijn inspannend, met vroege ochtenden, hitte en veel lopen, en dat na een week duiken doen voelt als straf. Andersom wordt de kust het deel waarin u bijkomt, en kinderen die verzadigd zijn van tempels halen uit het strand precies wat zij nodig hebben.

Welke kust die volgorde makkelijk maakt, bepaalt de aardrijkskunde en niet de reisorganisatie. Eindigt uw nijlcruise in Luxor, dan verhuist u in één ochtend naar Hurghada en vliegt u van daar naar huis, zonder extra binnenlandse vlucht. Een ticket met verschillende aankomst- en vertrekluchthavens maakt dat rond: Caïro in en Hurghada uit haalt een hele heen-en-terugrit uit het programma. Met Sharm el-Sheikh is dezelfde constructie mogelijk, maar dan met een vlucht via Caïro erbij.

Hoeveel nachten u aan zee plakt, hangt af van wat u er doet. Drie of vier nachten volstaan als uitloop na de tempels. Wilt u serieus duiken, reken dan op minstens vier nachten en liever een week, met twee of drie duikdagen en een rustdag voor de terugvlucht. Die rustdag is geen luxe: de opleidingsorganisaties adviseren na een enkele duik gewoonlijk minimaal twaalf uur wachten voor u vliegt en langer na meerdere duikdagen, en een binnenlandse vlucht naar Caïro telt daarbij gewoon als vliegen.

Plan uw laatste kustdag daarom als snorkeldag, als meevaarder aan boord of met helemaal niets. Een week met vier of vijf duikdagen in plaats van zes levert meer plezier op dan een week met een oog op de klok. En twee duikdagen aan een korte nijlcruise vastplakken gaat zelden goed; als het duiken telt, geef het dan zijn eigen stuk van de reis.

Veiligheid en reisadvies

Beide badplaatsen zijn zwaar bewaakte toeristengebieden, met controleposten op de toegangswegen en bewaking rond de hotelzones. Overheden beoordelen die gebieden gewoonlijk anders dan afgelegen delen van het land, en in het bijzonder anders dan de noordelijke Sinaï, die voor bezoekers is afgesloten en waarvoor landroutes doorgaans worden ontraden. De weg tussen Hurghada en Luxor wordt door reisorganisaties routinematig gebruikt, net als de weg van Sharm el-Sheikh naar het Sint-Catharinaklooster.

Wij noemen hier geen actueel advies en geen kleurcode, en elke pagina die dat wel doet, verdient argwaan: die informatie verandert en een verouderd getal is erger dan geen getal. Lees voor het boeken en nog eens kort voor vertrek het reisadvies van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken op Nederlandwereldwijd.nl, en voor Belgische reizigers dat van de FOD Buitenlandse Zaken op diplomatie.belgium.be. Dat zijn de bronnen die tellen, ook voor de vraag welke landroutes op enig moment worden afgeraden.

Praktisch is de belangrijkste veiligheidsvraag aan deze kust bovendien een andere: uw eigen dekking in het water. Een duikverzekering is de post die de meesten overslaan, en dat is een valse besparing. Controleer of uw reisverzekering duiken tot uw brevetdiepte dekt en of behandeling in een decompressiekamer eronder valt, want dat is nu net het risico waarvoor u verzekerd wilt zijn.

Hurghada of Sharm el-Sheikh: het oordeel

Kies Hurghada als de tempels deel uitmaken van het plan. De vier uur weg naar Luxor is de nuttigste informatie in deze vergelijking, en zij laat een gecombineerde Nijl- en strandreis werken zonder extra vluchten. Neem op de koop toe dat de riffen gewoontjes zijn en de plaats onverzorgd. Als het budget het toelaat, logeert u in El Gouna en rijdt u ernaartoe.

Kies Sharm el-Sheikh als dit een duikreis is. Ras Mohammed en Tiran rechtvaardigen de reis op zichzelf, en geen gemak elders compenseert zwakkere riffen als het duiken het doel is. Neem het volledige visum in plaats van de Sinaï-vergunning, tenzij u zeker op het schiereiland blijft, en overweeg Dahab als uitvalsbasis als de hotelstrook u niet aanstaat.

Wilt u beide goed doen, dan is de werkende variant: eerst Caïro en de Nijl, daarna Hurghada voor het strand aan het einde. Die volgorde legt bovendien het inspannende deel vooraan, zolang u nog energie heeft voor vroege starts bij de tempels. De oude monumenten aan een Sharm-vakantie vastknopen kost meer tijd en geld dan het waard is, en u brengt er een vakantiedag voor door op luchthavens.

Samengevat per soort reiziger. Voor een eerste Egyptereis met piramides, Nijl en strand: Hurghada, of El Gouna als u meer wilt uitgeven. Voor een duikreis van een week: Sharm el-Sheikh, en Marsa Alam als rustiger riffen een langere transfer waard zijn. Voor een gezin met kleine kinderen: Sharm om de loopafstanden en de ondiepe huisriffen, tenzij de tempels meetellen. Voor wie leert duiken: Hurghada, om de prijs en het aanbod. Voor een lange, langzame reis zonder programma: Dahab.

En het eerlijkste advies ten slotte: laat de keuze niet door deze pagina beslissen als er vanaf uw luchthaven maar één van de twee rechtstreeks wordt gevlogen. Een extra overstap en een nachtelijke aankomst kosten u meer vakantie dan het verschil tussen twee riffen u oplevert.