Zuid-Sinaï
De berg Sinaï, ook bekend als de Mozesberg, ligt in het binnenland van de Zuid-Sinaï, en aan zijn voet staat het Catharinaklooster. Beklommen wordt hij vrijwel altijd bij nacht: vertrek kort voor middernacht, twee tot drie uur in het donker omhoog, top bij zonsopgang. Deze pagina beschrijft hoe die nacht verloopt en wat u ervoor nodig heeft. En waarom een deel van de bezoekers beneden aankomt en vindt dat het de moeite niet waard was.
De Sinaï is een schiereiland ten oosten van het Suezkanaal, een driehoek tussen twee golven, en hoort geografisch bij Azië. De berg Sinaï staat in het bergachtige zuiden ervan, ver van de kust. Het is een granietlandschap dat niets te maken heeft met het beeld van de Rode Zee. Onderaan de berg ligt het Catharinaklooster, en om beide heen is het kleine plaatsje Sint-Catharina ontstaan.
U rijdt naar de berg Sinaï vanaf de kust. Vanuit Dahab is het ongeveer twee uur over de weg, vanuit Sharm el-Sheikh ongeveer drie uur door lege woestijn. Vanuit Taba is het een serieuze dagtocht met een zeer vroege start. Controles zijn op de wegen van de Sinaï routine en kosten tijd die zich niet laat voorspellen — houd uw paspoort bij u en bouw marge in elk plan dat later op een vlucht eindigt.
Wat op de kaart niet te zien is, is het hoogteverschil. U vertrekt op zeeniveau aan de Golf van Akaba en eindigt in een dorp dat zelf al op ongeveer 1.600 meter ligt. De weg klimt in het laatste uur gestaag door kaal graniet, zonder dorpen, zonder verlichting en met lange stukken waar niets staat. Dat verklaart meteen waarom de nacht daarboven zo veel kouder is dan de avond die u aan de kust achterliet: u bent in een paar uur rijden een ander klimaat binnengereden.
Reken de rit daarom mee als onderdeel van de inspanning, niet als een aanloopje. Vier tot zes uur in een busje over bergwegen, heen en terug, met een beklimming ertussenin en geen nacht slaap eromheen: dat is de werkelijke opgave. Wie de afstand onderschat, onderschat vooral hoe hij zich de volgende dag voelt.
De berg Sinaï ontleent zijn betekenis aan de overlevering, niet aan een opgraving. Het is de berg die in de joodse, christelijke en islamitische traditie geldt als de plek waar Mozes de Tien Geboden ontving. Aan de voet ervan staat het Catharinaklooster, een werkend orthodox klooster dat tot de oudste onafgebroken bewoonde ter wereld behoort, met een belangrijke bibliotheek en iconenverzameling. Die combinatie — een berg met een naam en een klooster dat er al eeuwen onder ligt — maakt de plek, meer dan de berg zelf.
Wetenschappelijk staat de identificatie niet vast. Er zijn andere kandidaten, op het schiereiland en erbuiten, en de vraag is nooit beslist. Voor uw nacht maakt dat weinig uit, maar het is eerlijker dan de stelligheid waarmee de plek doorgaans wordt aangeprezen. U beklimt een berg waar mensen al zeer lang naartoe lopen omdat zij geloven dat het deze berg is. Dat is iets anders dan een bewezen locatie, en het is ruim genoeg om een indrukwekkende nacht te dragen.
Het verklaart ook het gezelschap boven. Een deel van de mensen op de top is er als reiziger, voor het uitzicht en het verhaal. Een ander deel is er als pelgrim, en voor hen is de top een gebedsplaats en geen uitkijkpunt. Wie op stilte en bezinning rekent, moet weten dat beide groepen tegelijk aankomen, op hetzelfde kwartier, op dezelfde kleine rots.
Dahab is de meest praktische uitvalsbasis. De rit is met ongeveer twee uur de kortste van de kustplaatsen, wat in een doorwaakte nacht meer waard is dan het klinkt: twee uur minder busje heen en twee uur minder terug. Dahab is bovendien de plaats waar de nachtexcursie het meest vanzelfsprekend in een week past, omdat het toch al een basis is waar mensen langer blijven.
Vanuit Sharm el-Sheikh duurt de rit ongeveer drie uur door lege woestijn, en dat betekent in de praktijk vertrek rond middernacht en terug rond het middaguur. Sharm heeft daar de luchthaven en het grootste aanbod tegenover staan, dus voor wie daar al zit, is het een logische excursie. Vanuit Taba of Nuweiba wordt het een lange dag met een zeer vroege start, en dan verdient een overnachting in Sint-Catharina serieuze overweging.
Vanuit Caïro is het geen excursie maar een reisdeel. De berg ligt meerdere rij-uren van de dichtstbijzijnde kustplaats, en Caïro ligt daar nog eens ver vandaan. Wie het toch wil, plant er twee dagen voor in, of combineert het met een verblijf aan de Sinaï-kust. Als dagtocht werkt het niet, hoe het ook wordt aangeboden.
De gebruikelijke excursies vertrekken rond middernacht vanaf de kust. Zo gaat u in het donker omhoog en bereikt u de top bij zonsopgang. De klim duurt twee tot drie uur. Het grootste deel daarvan neemt het kamelenpad in beslag, een breed, gelijkmatig stijgend pad dat zich om de berg legt. Het laatste stuk is een lange trap van grove, onregelmatige stenen treden, en die gaat iedereen te voet.
Boven is het koud. De top ligt boven de 2.000 meter, en voor zonsopgang staat u er ook in augustus te bibberen. U staat te wachten, meestal tussen veel andere mensen: de menigte op de top kan groot en luidruchtig zijn, omdat alle excursies dezelfde klok volgen. Daarna gaat het langs dezelfde weg weer omlaag, en de afdaling is voor de knieën harder dan de klim — die doet u bij daglicht, moe, na een doorwaakte nacht.
Wat in geen enkel programma staat, is het wachten zelf. De meeste groepen komen ruim voor zonsopgang boven, omdat niemand het risico wil lopen te laat te zijn. U heeft dan drie uur geklommen, u bent bezweet, en dan staat u stil. Dat halfuur tot drie kwartier waarin u niet meer beweegt, is het koudste deel van de hele nacht en de reden waarom mensen die het warm genoeg hadden tijdens de klim alsnog rillend op de top staan.
Het tempo is verder mild. Er wordt langzaam gelopen, met pauzes, en groepen zijn gemengd van samenstelling. Technisch is er niets aan: het pad is breed, de route is duidelijk en u loopt vrijwel nooit alleen. De zwaarte zit in de optelsom van donker, kou, hoogte en slaapgebrek, niet in één moeilijk stuk.
Er zijn twee manieren om boven te komen, en vrijwel alle nachtexcursies gebruiken dezelfde. Het kamelenpad is de lange, brede route die zich met een gelijkmatige stijging om de berg legt. Het is bedoeld voor lastdieren en daarom nergens steil, wat het in het donker de verstandige keuze maakt. Op dat pad werken ook de kamelen; hoe dat op uw dag geregeld is, hoort u ter plaatse.
De tweede route is een trap die recht tegen de berg op gaat, uitgehakt in de rots en veel steiler. Die is aanzienlijk zwaarder en veel korter, en werd van oudsher door pelgrims gelopen. In het donker wordt hij zelden gebruikt en de meeste nachtprogramma's bieden hem niet aan. Wie hem wil lopen, vraagt dat vooraf en plant er daglicht voor in — dit is geen route die u er spontaan bij neemt na een nacht zonder slaap.
Beide routes komen samen bij het laatste deel: een lange trap van grove stenen treden naar de top. Die treden zijn uitgesleten, ongelijk van hoogte en op sommige plekken glad. Hier gaat iedereen te voet, hier stokt de doorstroming als het druk is, en hier gaan bij de afdaling de meeste enkels mis. Neem er de tijd voor, ook als de groep achter u dat niet doet.
Geen dal, geen rivier, geen groen. U kijkt uit over een zee van kale granietbergen die tot aan de horizon doorloopt, met de dieper liggende wadi's nog in de schaduw terwijl de toppen eerst licht vangen. Het zijn de kleuren die het doen: het graniet gaat in een kwartier van grijs naar bruin naar rood en dan weer terug. Wie een panorama in de stijl van een Zwitserse bergtop verwacht, kijkt naar iets veel karigers en veel ouders.
De top zelf is klein. Het is een rotsige kop met beperkte ruimte, en iedereen wil aan dezelfde kant staan. Bij drukte betekent dat schuiven, wachten en telefoons voor u. Er staan onderweg en vlak onder de top eenvoudige stenen hutjes waar thee wordt geschonken en dekens worden verhuurd. Daar is uw contante geld in kleine coupures voor, want betaalkaarten hebben hier geen betekenis.
Reken op ongeveer een halfuur boven na zonsopgang, en daarna begint de afdaling. Dat voelt kort na drie uur klimmen, maar het heeft een reden: zodra de zon er goed staat, wordt de trap gevaarlijk druk en loopt de hitte van de dag op. Groepen die te lang blijven hangen, dalen af in de file en in de zon.
De afdaling duurt ongeveer twee uur en is het deel dat mensen achteraf noemen. U loopt dezelfde weg terug, nu bij daglicht, en het landschap dat u in het donker niet zag is een van de aangenaamste verrassingen van de hele tocht. Tegelijk zijn uw benen moe, uw ogen prikken van het slaapgebrek en de grove treden vragen bij elke stap aandacht. Wandelstokken helpen hier meer dan waar ook op deze pagina.
Beneden aangekomen bent u ongeveer zes uur op de been, en dan begint meestal pas het kloosterbezoek. Daarna wacht de rit terug naar de kust. In de praktijk bent u ergens tussen het late ochtenduur en de vroege middag terug in uw hotel, en is die dag geschreven. Vrijwel iedereen slaapt hem door.
Plan daar dus niets achter. Geen duik, geen vlucht, geen tweede excursie, geen uitchecktijd waar u nog naartoe moet. De nacht op de berg Sinaï kost twee dagen uit uw reis: de dag waarop u vertrekt en de dag waarop u bijkomt. Wie dat vooraf accepteert, heeft achteraf een veel beter humeur dan wie het als een avondexcursie had ingeboekt.
Een hoofdlamp. U loopt meerdere uren in het donker over ongelijke ondergrond, en een telefoon in de hand is daar geen oplossing voor. Daarbij een echte warme laag, niet een dun jack. Woestijn en bergen koelen na het invallen van de duisternis sterk af, en de top is bij het ochtendgloren het hele jaar door koud.
Stevige schoenen met profiel, omdat de laatste treden grof en uitgesleten zijn. Meer water dan u voor een nachtwandeling zou rekenen. Contant geld in kleine coupures, omdat boven op de berg en in de kleinere zaken lang niet overal betaalkaarten worden geaccepteerd. En zo min mogelijk bagage — alles wat u meeneemt, draagt u vijf tot zes uur.
Kleed u in lagen in plaats van in één dikke jas. Tijdens het klimmen heeft u het warm en wilt u iets uittrekken; tijdens het wachten boven wilt u alles weer aan. Een muts en handschoenen wegen niets en maken dat wachten draaglijk, in de winter zijn ze onmisbaar. Denk ook aan de terugweg: een zonnebril en iets voor uw hoofd, want u daalt af in de volle zon.
Verder praktisch: iets te eten voor boven, omdat de meeste excursies pas beneden ontbijten. Een powerbank, want koude accu's lopen snel leeg en juist boven wil iedereen fotograferen. Wandelstokken als uw knieën gevoelig zijn. En kleding waarmee u ook het klooster in kunt, zodat u zich beneden niet hoeft om te kleden — schouders en knieën bedekt is daar de voorwaarde om binnen te komen.
Het klooster ligt onderaan de berg en is de tweede reden waarom mensen hierheen rijden. De meeste excursies hangen het aan de afdaling vast, wanneer de groep al uren op de been is. Reken erop dat u het moe bekijkt. Beslis vooraf of u dat genoeg vindt, of dat u een nacht in Sint-Catharina wilt inlassen.
Deze pagina noemt bewust geen openingstijden en geen entreeregeling. De toegang tot klooster en berg is in het verleden herhaaldelijk getroffen door sluitingen en beperkingen, en een reiswebsite is daarvoor de verkeerde bron. Laat u voor de definitieve boeking door uw touroperator of ter plaatse bevestigen dat de plek op uw datum open is en dat er vergunningen worden afgegeven.
Wat wel algemeen geldt: het bezoekvenster is smal en valt in de ochtend, en op bepaalde dagen en rond orthodoxe feestdagen is het klooster voor bezoekers dicht. Dat is precies de reden waarom de nachtklim en het kloosterbezoek in één programma worden geperst — niet omdat dat prettig is, maar omdat het venster anders gemist wordt. Het is ook de reden waarom u de dag niet kunt kiezen op gevoel.
Het is een werkend klooster en geen museum, en dat merkt u aan de omgangsvormen. Schouders en knieën bedekt is de voorwaarde om binnen te komen, voor mannen en vrouwen. Wat u wel en niet mag fotograferen verschilt per ruimte; vraag het en ga er niet van uit. Het is klein en het kan vol zijn, dus reken op een beperkt bezoek van een deel van het complex, niet op een rondgang van een uur.
Er is een alternatief dat veel te weinig wordt aangeboden: rijd overdag naar Sint-Catharina, slaap er, en doe de berg en het klooster van daaruit. U vervangt daarmee de rit van vier tot zes uur midden in de nacht door twee normale ritten overdag, en u begint de klim met een paar uur slaap in plaats van met nul.
Het tweede voordeel is het klooster. Wie in het dorp slaapt, kan het in de ochtend bezoeken zonder een berg in de benen, en dat is een wezenlijk ander bezoek dan het bezoek dat u aan het eind van een doorwaakte nacht aflegt. Ook heeft u de tijd om te wandelen in de bergen eromheen, wat voor veel mensen achteraf het mooiste deel van de streek blijkt.
Het kost u een nacht van uw kustverblijf en het aanbod in het dorp is bescheiden — dit is geen resortbestemming en het pretendeert dat ook niet. En het is er koud: de nachten in Sint-Catharina horen bij de koudste van Egypte, ook wanneer u in badkleding uit Dahab bent vertrokken. Wie het klooster en de streek belangrijker vindt dan het afvinken van de zonsopgang, doet hier de betere ruil.
De hoge Sinaï loopt op een andere kalender dan de kust. Voorjaar en najaar zijn de verstandige tijd, grofweg maart tot en met mei en september tot en met november. De temperaturen zijn te doen zonder dat de nacht een beproeving wordt. De zomer is boven weliswaar heet, maar nog altijd koeler dan aan de kust. Uw klim vindt sowieso bij nacht plaats.
De winter is het harde seizoen. De nachten in Sint-Catharina horen bij de koudste van heel Egypte, en op de toppen ligt sneeuw. Wie in januari omhooggaat, heeft aanzienlijk meer warme kleding nodig dan een fleecejack uit de strandkoffer. Op de berg Sinaï geldt voor de top altijd dezelfde regel: bij het ochtendgloren is het daar koud, welke maand er ook op uw vliegticket staat.
Let bij het plannen op twee dingen die los van het weer staan. Ramadan schuift door het jaar heen en verandert het ritme van een klein dorp meer dan dat van een resort: openingstijden, maaltijden en beschikbaarheid van vervoer verlopen anders. En kerst, oud en nieuw en Pasen vullen de kust, wat u op de berg terugziet als een vollere top en meer busjes op dezelfde weg.
De maan is de laatste overweging, en de enige die niets kost. Bij volle maan is het granietlandschap onderweg werkelijk zichtbaar en heeft u uw hoofdlamp vooral nodig voor uw voeten. Bij nieuwe maan ziet u van de omgeving niets, maar staat er wel een sterrenhemel boven u die aan de kust niet bestaat. Beide zijn de moeite; weten welke van de twee u krijgt, is prettiger dan het ontdekken.
Dit is de fout die duikers in Dahab en Sharm el-Sheikh het vaakst maken. De top ligt boven de 2.000 meter, en dat telt na het duiken als blootstelling aan hoogte. Een beklimming hoort daarom niet op dezelfde dag als een duik, en de meeste duikcentra zullen u zeggen er een hele dag tussen te laten. Houd aan wat uw eigen duikorganisatie voorschrijft, niet wat een excursieverkoper handig vindt.
Plan de berg daarom aan het begin van de week, niet aan het eind. Aan het eind van een duikweek ligt uw laatste dag al vast voor de wachttijd tussen de laatste duik en de vlucht — na één duik gewoonlijk minstens twaalf uur, en na meerdere dagen achter elkaar duiken eerder achttien. Een korte binnenlandse vlucht naar Caïro telt daarbij gewoon mee als vliegen.
In de praktijk betekent dit: berg op dag twee of drie, duiken eromheen, laatste dag snorkelen en inpakken. Wie het omdraait, moet in de week zelf kiezen tussen een duik en de berg, en die keuze wordt altijd onder tijdsdruk gemaakt.
Op de luchthaven van Sharm el-Sheikh en bij de landovergang van Taba geldt een bijzonderheid. Aankomende reizigers krijgen in bepaalde gevallen in plaats van een volledig toeristenvisum een gratis Sinaï-toelating. Die geldt kort en is geen volwaardig Egyptisch visum. Zij dekt een vastgelegd deel van de oostelijke Sinaï: de kust van Taba via Nuweiba en Dahab tot Sharm, plus de weg naar het Catharinaklooster.
Voor een excursie naar de berg Sinaï volstaat die dus in beginsel. Voor Caïro, Luxor of een nijlcruise volstaat die niet, en er wordt veelvuldig gemeld dat hij ook het nationale park Ras Mohammed en duikexcursies niet omvat. Gaat uw reis verder dan het schiereiland, neem dan het reguliere visum. De voorwaarden veranderen; controleer ze voor het boeken in het officiële e-visumportaal.
De kern is dat het geen formaliteit is maar een gebiedsgrens. Dat gebied verlaten betekent wegcontroleposten passeren, en de stempel brengt u daar niet doorheen. Wie twijfelt, neemt het reguliere visum: het kost iets, het is vooraf online te regelen en het maakt de hele vraag overbodig. Wie vanaf de Sinaï nog een binnenlandse vlucht naar Caïro heeft staan, heeft het hoe dan ook nodig.
Behandel het schiereiland als twee gebieden die alleen een naam delen. Het zuiden, met Sharm, Dahab en de weg naar Sint-Catharina, is de reisregio en wordt zwaar bewaakt. De weg naar het klooster wordt dagelijks door toeristenvoertuigen bereden. De Noord-Sinaï is een volstrekt andere zaak en geen reisgebied.
Hoe de situatie op uw reisdatum wordt ingeschat, zegt deze pagina u niet, omdat niemand dat serieus kan voorspellen. Wat wij u wel kunnen zeggen, is waar u moet kijken: het ministerie van Buitenlandse Zaken houdt een doorlopend bijgewerkt reisadvies voor Egypte bij, met het Sinaï-schiereiland afzonderlijk; Belgische reizigers vinden hetzelfde bij de FOD Buitenlandse Zaken. Lees het zelf voordat u geld vastlegt, en nog eens kort voor vertrek.
Let daarbij op één praktisch gevolg dat vaak wordt overgeslagen: reisverzekeringen volgen doorgaans het advies van de eigen overheid. Wordt voor een gebied of een route afgeraden te reizen, dan kan dat de dekking raken, ook als u er ter plaatse niets van merkt. Meld uw reisdoel expliciet bij uw verzekeraar en vraag het na op de route, niet op het land — reisadviezen worden regio voor regio geschreven en de Sinaï wordt apart beoordeeld van Caïro en het Nijldal.
Op de weg zelf is de meest voorkomende ergernis geen gevaar maar vertraging. Controleposten horen bij het rijden op de Sinaï, uw paspoort hoort binnen handbereik en op bepaalde routes gelden vaste vertrektijden of begeleiding, waardoor uw vertrekmoment niet altijd uw eigen beslissing is. Reken daar speling voor in, zeker als er aan het eind van de dag een vlucht staat.
De berg Sinaï vraagt geen techniek, maar wel uithoudingsvermogen en tolerantie voor ongemak. Wie knieproblemen heeft, merkt dat bij de afdaling veel sterker dan bij de klim: twee uur bergaf over grove treden is de zwaarste belasting van de hele nacht. Wandelstokken lossen dat deels op, een nacht zonder slaap niet.
Met kinderen kan het, maar niet met kleine kinderen. Een kind dat gewend is een paar uur te wandelen en dat een nacht doorhalen aankan, redt het; daaronder wordt het een lange nacht voor iedereen, inclusief de rest van de groep. Er is geen mogelijkheid om halverwege te stoppen en ergens te wachten, en de kou boven treft kinderen eerder dan volwassenen.
Bij hart- of longklachten, bij medicatie op vaste tijden of bij twijfel over hoogte hoort dit een vraag aan uw arts te zijn en niet aan uw touroperator. Boven de 2.000 meter in de kou, na een nacht zonder slaap en met een lange terugrit erachteraan, is geen omgeving waarin u ontdekt hoe uw lichaam erop reageert. Er is voor deze streek een goed alternatief: het klooster overdag, het landschap vanaf de dalvloer, en een wandeling in de bergen eromheen op uw eigen tempo.
Eerlijk: de berg Sinaï is niet voor iedereen de moeite waard. Sommigen vinden de zonsopgang boven de granietbergen ontroerend en rekenen hem tot het sterkste van hun Egyptereis. Anderen beschrijven achteraf een ongemakkelijke nacht zonder slaap, een volle top en een uitzicht dat die prijs niet waard was. Beide groepen zijn even groot. Bij welke u hoort, hangt minder van de berg af dan van hoe u omgaat met kou, mensenmassa's en slaapgebrek.
Als het u om het lopen gaat en niet om de naam, is er een alternatief. Bedoeïenengidsen leiden vanuit Sint-Catharina meerdaagse routes door de omliggende granietbergen, met kamelen voor de zware bagage. De dagen zijn lang en steil — op een topdag legt u 1.000 hoogtemeters af vanuit een dorp dat zelf al op ongeveer 1.600 meter ligt. De rustigere toppen in de buurt geven voor dezelfde inspanning meer terug dan de beroemdste.
Een eenvoudige toets vooraf: stel uzelf de vraag of u de klim ook zou maken als er niets bijzonders over deze berg werd verteld. Luidt het antwoord ja, dan bent u er voor het lopen en het landschap en komt u tevreden terug. Luidt het antwoord nee, dan hangt uw hele nacht aan de betekenis van de plek — en die betekenis moet dan wel bestand zijn tegen driehonderd anderen die hetzelfde kwartier fotograferen.
De Mozesberg is de beroemdste top van de streek en verreweg de drukste, maar hij staat niet alleen. De hoge Sinaï is een wandelgebied waar de paden op ongeveer 1.600 meter beginnen en de toppen boven de 2.600 meter uitsteken. Begeleide trektochten van vier tot acht dagen lopen vanuit Sint-Catharina de granietbergen in, met bedoeïenengidsen en kamelen voor de zware bagage.
Wees realistisch over wat zo'n route vraagt. De dagen zijn lang en vaak steil, met topbeklimmingen van ongeveer 1.000 hoogtemeters over grove ondergrond, meerdere dagen achter elkaar, en u slaapt onderweg eenvoudig en koud. Dat is geen zwaardere versie van de nachtklim maar een andere reisvorm. Wie erover denkt, doet er goed aan thuis eerst een paar stevige dagen in heuvelland te maken voordat hij boekt.
Buiten de bergen ligt er meer op het schiereiland dan de excursiebrochures suggereren. Landinwaarts vanaf Nuweiba ligt de Coloured Canyon, een halve tot hele dag vanaf de noordelijke kustplaatsen. Veel verder naar het westen liggen de faraonische turkooismijnen met de tempel van Hathor bij Serabit el-Khadim: de echte oudheid van de Sinaï, uren landinwaarts en vrijwel nooit onderdeel van een resortweek. Wie de streek werkelijk wil zien, moet er dagen voor vrijmaken en niet één nacht.
De berg hoort bij een verblijf aan de Sinaï-kust en niet bij een Nijlreis. Sinaï en Nijldal zijn praktisch gescheiden werelden, met eigen inreisregels, eigen wegen en een hele dag reizen ertussen. Wie Caïro, Luxor, Aswan, een nijlcruise en de Sinaï in tien dagen wil proppen, brengt zijn vakantie in voertuigen door. Kies één richting weg van de rivier.
De combinatie die wel werkt, is bekend: eerst de faraonische kern, daarna een week aan de Sinaï-kust, met de berg als de ene grote excursie van die week. Dan heeft u het vermoeiende deel van de reis achter de rug, zit u in een basis waar u kunt bijkomen, en kost de nacht op de berg u geen programma dat u anders had gemist. Let er in dat geval op dat een route die in Caïro begint het reguliere visum nodig heeft.
Reken voor een fatsoenlijke Sinaï-etappe op minstens vier of vijf nachten aan de kust. Daar passen de berg, een rustdag erna en het water omheen zonder dat het krap wordt. Twee nachten zijn een transfer met zwemmen erbij, en dan is de nachtklim precies de druppel die van uw vakantie een logistieke oefening maakt.
Ja. Mozesberg is een in het Nederlands gebruikelijke naam voor dezelfde berg in de Zuid-Sinaï, met aan zijn voet het Catharinaklooster. In het Arabisch heet hij Gebel Musa. U komt alle drie de namen tegen in programma's en op borden, en elke keer is dezelfde klim bedoeld.
Fit genoeg voor twee tot drie uur gestaag bergop lopen bij nacht, en daarna dezelfde weg terug. Technisch is er niets moeilijks aan; het kamelenpad is breed en gelijkmatig. De belasting komt uit de optelsom: donker, kou, hoogte, geen slaap en een afdaling op vermoeide benen. Wie knieproblemen heeft, voelt ze bij het afdalen duidelijk sterker dan bij het klimmen.
De top ligt boven de 2.000 meter, en het dorp Sint-Catharina aan de voet op ongeveer 1.600 meter. U klimt dus enkele honderden hoogtemeters, wat bescheiden klinkt en in het donker na middernacht anders voelt. De omliggende toppen in de hoge Sinaï komen boven de 2.600 meter uit; de beroemdste berg van de streek is niet de hoogste.
De gebruikelijke route heet het kamelenpad, en er werken daar kamelen. Of er op uw dag wordt gereden en tot waar, regelt u ter plaatse. Dat wisselt, en wij noemen hier geen prijzen. De laatste treden naar de top gaat in elk geval iedereen te voet. Een kameel brengt u niet tot boven.
Met oudere kinderen die gewend zijn te wandelen, kan het. Met jonge kinderen is het geen goed idee: het is een nacht zonder slaap, het is koud boven, en halverwege afhaken en wachten is geen optie. Reken er bovendien op dat de dag erna voor het hele gezelschap verloren is. Het klooster overdag is voor jonge gezinnen de betere keuze.
Praktisch niet als dagtocht. De berg ligt in de Zuid-Sinaï, meerdere rij-uren van de dichtstbijzijnde kustplaats, en Caïro ligt nog eens aanzienlijk verder weg. Zinvol is hij vanuit Dahab of Sharm el-Sheikh, als nachtexcursie of met een overnachting in Sint-Catharina. Wie vanuit Caïro komt, plant hem als een eigen reisdeel in, niet als excursie.
Bedekte schouders en knieën zijn de voorwaarde om binnen te komen, voor mannen en voor vrouwen. Neem die kleding mee op de klim, want omkleden in het dorp is meestal niet aan de orde. Een lange broek en een shirt met mouwen werken bovendien prima op de berg zelf: warm bij nacht en bedekt bij de afdaling in de zon.
Deze pagina noemt geen prijs. Entrees, vergoedingen en excursieprijzen op de Sinaï veranderen. Elk getal uit een ouder artikel is waarschijnlijk verouderd. Laat de touroperator uitsplitsen wat er in de excursie zit: transfer, gids, entrees, verzorging. Vraag daarbij wat u ter plaatse contant betaalt.
Inreisregels, openingstijden, reisadviezen en wisselkoersen veranderen. Controleer ze bij de bron, niet hier.
Geschreven en gecontroleerd door de redactie van Rondreis Egypte · Laatst gecontroleerd op . Inreisbepalingen, prijzen en openingstijden veranderen — controleer alles wat ertoe doet bij de officiële instanties waarnaar deze pagina verwijst.
8 dagen · Klassiek Egypte
De route die de meesten als eerste kiezen, in de lengte waarvoor hij bedoeld is: Gizeh en het Grote Egyptische Museum, daarna een vlucht naar Luxor en vier nachten varen tot aan Aswan.
vanaf US$2.135 / per persoon
8 dagen · Nijl & Rode Zee
Deze reis gaat zonder schip. Gizeh en het Grote Egyptische Museum, een nacht in Luxor voor beide oevers, twee nachten aan de Rode Zee en dan terug naar Caïro voor de Citadel, het koptische Caïro en de koninklijke mummies.
vanaf US$2.040 / per persoon
10 dagen · Klassiek Egypte
Vijf nachten in Caïro, aan weerszijden van een vaartocht van vier nachten van Luxor naar Aswan. De dagen in Caïro zijn privé, alleen uw gezelschap en een gids; de bezichtigingen vanaf het schip deelt u met een kleine groep.
vanaf US$2.635 / per persoon
