Rondreis Egypte 11 dagen: drie routes, en wat elke route weglaat

Is elf dagen genoeg voor Egypte?

Het is ruim genoeg voor de reis die de meeste mensen eigenlijk willen, en dat is het geruststellende antwoord. De klassieke route — Caïro, en dan de Nijl tussen Luxor en Aswan — is comfortabel in acht dagen en ongehaast in tien. Elf geeft u die route met een echte marge: een vertraagde binnenlandse vlucht kost u niet langer de Vallei der Koningen, en minstens één ochtend is niet meer van de dienstregeling maar van uzelf. Die marge is meer waard dan er nog een plek bij proppen, en de veelgemaakte fout bij deze lengte is die marge besteden aan een vierde tempel in plaats van aan rust.

Wees helder over wat elf dagen betekent, gerekend vanuit Europa. De aankomstdag gaat grotendeels op aan de luchthaven en de transfer, en de vertrekdag net zo, dus elf dagen op papier zijn in de praktijk negen of tien bruikbare dagen ter plaatse. Dat is nog steeds ruim voldoende voor Caïro en het hele Nijldeel, en het is de lengte waarop één echte toevoeging mogelijk wordt zonder dat de reis een aaneenschakeling van inchecken wordt. De hitte en de vroege starts zijn de beperkende factor, niet de kaart: Egypte is een vermoeiend land om in te reizen, en een dag met niets erin verdient hier zijn plaats op een manier die op een kortere reis niet opgaat.

Wat elf dagen niet doen, is alles kopen. U kunt de klassieke plekken hebben plus een rustiger tempo, of de klassieke plekken plus de Rode Zee, of de klassieke plekken plus de westelijke woestijn — één van die drie, goed gedaan. Twee toevoegingen op elf dagen stapelen brengt u terug bij de sprint die u juist wilde vermijden, waarbij de reisdagen de marge opeten waarvoor u kwam. De drie routes hieronder maken elk een andere van die keuzes, en de laatste twee delen leggen uit hoe u tussen ze kiest en hoe u de gekozen route op tempo houdt.

Route A — Klassiek Egypte op een ongehaast tempo: Caïro, de Nijl en Abu Simbel

Dit is de tiendaagse klassieker met de elfde dag besteed aan speling in plaats van aan plekken, en het is de route die de meeste eerste bezoekers zouden moeten nemen. Dag een en twee zijn Caïro. U landt, gaat naar het hotel en verliest de rest van de aankomstdag aan de reis; de eerste volle dag is Gizeh — de piramides en de sfinx bij opening, voordat het plateau opwarmt en de bussen arriveren — bewust gescheiden gehouden van het Groot Egyptisch Museum, dat een paar kilometer verderop ligt en een eigen ochtend nodig heeft in plaats van een vermoeid uur aan het eind van een middag. Beide nachten zijn in Caïro, bij voorkeur dicht bij Gizeh of in Zamalek, afhankelijk van welke helft van de stad u het meest aan het hart gaat.

Dag drie is de helft van Caïro die de meeste korte reizen overslaan: Sakkara, zo'n veertig minuten ten zuiden van Gizeh, met de trappiramide en de beschilderde mastaba-graven die vaak beter bewaard zijn dan wat dan ook op het Gizeh-plateau, en, als het tempo het toelaat, Dahshur twintig minuten verderop voor de Knikpiramide en de Rode Piramide, die meestal vrijwel leeg zijn. De middag of de volgende ochtend gaat te voet door islamitisch Caïro — de al-Muizz-straat, de middeleeuwse moskeeën, Khan el-Khalili in de vroege avond wanneer het er het drukst en het koelst is. Een derde nacht in Caïro, dan een korte vlucht naar het zuiden.

Dag vier vliegt naar Luxor — ongeveer een uur, tegenover negen of tien uur over de weg — en scheept in voor de cruise. De klassieke richting is stroomopwaarts, Luxor naar Aswan over vier nachten, de meer ontspannen manier om te varen en normaal gesproken een nacht langer dan hetzelfde traject stroomafwaarts. Karnak vult de eerste middag, het best laat te zien wanneer het licht tussen de zuilen daalt en de groepen terug zijn op de boten. De tempel van Luxor, midden in de stad en na donker verlicht, is het juiste om die eerste avond te doen.

Dag vijf is de westoever, en die begint voor het licht is: de Vallei der Koningen, waar het standaardkaartje toegang geeft tot drie graven uit de wisselende reeks die die dag open is, daarna de terrastempel van Hatsjepsoet bij Deir el-Bahari en de kolossen van Memnon op de weg terug. De boot vaart na de lunch verder. Dag zes brengt Edfu, de best bewaarde tempel van het land, vroeg bezocht voor de hitte, en daarna Kom Ombo, de dubbele tempel pal aan de oever, die op zijn mooist is bij schemering. Het lange stuk water ertussen is dektijd, en dat hoort bij de bedoeling.

Dag zeven komt aan in Aswan — de tempel van Philae op zijn herbouwde eiland, bereikt per motorboot, en de onvoltooide obelisk in de granietgroeve, het best vroeg voordat de groeve bakt. Hier betalen de extra dagen zich uit. In plaats van weg te vliegen op de ochtend dat de boot aanlegt, zoals de meeste cruisepassagiers doen, brengt Route A nachten aan land door in Aswan. Dag acht is een rustigere: een felucca naar het eiland Elephantine in de late middag, wanneer de hitte met het licht wegtrekt, en een avond op de corniche in plaats van een klok om in de gaten te houden.

Dag negen is Abu Simbel, dat het rustiger tempo eindelijk comfortabel maakt. Het ligt zo'n 280 kilometer naar het zuiden, drie tot drieënhalf uur enkele reis over de weg met een vertrek rond vier uur 's nachts, of een vlucht van onder het uur die het grootste deel van de dag terugkoopt. Overnachten bij de tempels is de rustige variant — de façade in het late middag- en vroege ochtendlicht, voor en na het venster van het konvooi — en elf dagen laten ruimte om dat te overwegen. Dag tien vliegt terug naar het noorden, met een laatste avond in Caïro als buffer tegen een krappe aansluiting; dag elf is de transfer naar huis. De route past bij eerste bezoekers die de belangrijkste plekken willen zonder gedwongen mars, en bij stellen of oudere reizigers die liever drie dingen goed zien dan zes dingen op een drafje.

Route B — Nijl en Rode Zee: eerst de tempels, dan de kust

Deze route ruilt de speling in Aswan en Abu Simbel van Route A in voor een periode van niets doen aan de Rode Zee, en het is de variant die een veeleisende cultuurreis in een vakantie verandert. De geografie werkt maar op één manier schoon, dus de cruise vaart hier stroomafwaarts. Dag een en twee zijn Caïro, als in Route A maar krapper: Gizeh en het Groot Egyptisch Museum op de eerste volle dag, Sakkara en een wandeling door islamitisch Caïro op de tweede. Twee nachten in de stad, dan een vlucht naar het zuiden — in dit geval naar Aswan in plaats van Luxor, zodat de reis aan de kust eindigt zonder terug te hoeven.

Dag drie vliegt naar Aswan, zo'n negentig minuten, en neemt Philae en de onvoltooide obelisk mee, met een felucca in de late middag als de timing het toelaat. Dag vier scheept in voor de vaart stroomafwaarts, Aswan naar Luxor over drie nachten. De stroming doet het werk noordwaarts, en daarom is die vaart korter en meestal goedkoper dan de variant stroomopwaarts — de tempels die worden aangedaan zijn identiek, dus wat u inlevert is een nacht dektijd, geen plek. Kom Ombo komt eerst, dan Edfu, met de rustige stukken rivier ertussen.

Dag vijf is de lange, trage middag op het water, het deel van een cruise dat rechtvaardigt dat u een boot neemt in plaats van een auto. Dag zes ontscheept in Luxor en geeft de stad zijn recht: de westoever vroeg — Vallei der Koningen, Hatsjepsoet, de kolossen — voordat de graven vollopen en opwarmen, en Karnak in de late middag. Een nacht aan land in Luxor in plaats van meteen de weg op betekent dat u de tempel van Luxor na donker meekrijgt, wanneer hij de moeite waard is, en het uur voordat de bussen de volgende ochtend arriveren.

Dag zeven is de transfer naar de kust. Luxor naar Hurghada is ongeveer 300 kilometer en grofweg vier uur door de woestijn over een goede weg — saai rijden, maar het scheelt een binnenlandse vlucht en is precies waarom deze combinatie zo goed verkoopt in Duitsland en Italië. U arriveert op tijd om niets te doen. Dag acht, negen en tien zijn de Rode Zee: de standaardboottocht naar het eiland Giftun met zijn snorkelstops, een dag duiken of een cursus voor wie dat wil, en minstens één dag zonder enig plan. De riffen hier zijn werkelijk goed, het zicht is betrouwbaar, en het water is het grootste deel van het jaar warm.

Dag elf vliegt naar huis, en op deze route kan dat vaak rechtstreeks vanuit Hurghada, dat meer Europese chartervluchten verwerkt dan Luxor en het terugkeren naar Caïro aan het eind bespaart. De vorm past bij gezinnen, voor wie zes dagen tempels veel is en een strandweek het ding is dat de rest draaglijk maakt, en bij stellen die het niet helemaal eens zijn over vakanties — de een krijgt de archeologie, de ander het water, en allebei krijgen ze elf dagen in plaats van een compromis. Het is ook de veiligste keuze voor wie onzeker is over hoeveel oud Egypte hij eigenlijk wil: de cultuurhelft vertelt u of u zou terugkomen voor twee weken ervan.

Route C — Caïro, de westelijke woestijn en een korte cruise

Dit is de route voor een ander landschap in plaats van meer van hetzelfde, en hij past bij mensen die de belangrijkste plekken ofwel al hebben gezien ofwel een hard contrast willen midden in de reis. Hij ruilt de Rode Zee in voor de woestijn ten westen van de Nijl — de krijtformaties van de Witte Woestijn, de zwarte vulkanische heuvels, de oases en een nacht kamperen onder de blote hemel. Het is noodgedwongen een reis voor het koelere seizoen: de westelijke woestijn kan alleen van oktober tot april, omdat de zomerse dagtemperaturen daarbuiten de ritten en het kamperen werkelijk onaangenaam maken, en de nachten kunnen in de winter richting het vriespunt gaan, wat mensen verrast.

Dag een en twee zijn Caïro, in de compacte vorm gedaan: Gizeh en het Groot Egyptisch Museum, daarna Sakkara en islamitisch Caïro. Twee nachten in de stad. Dag drie rijdt zuidwestwaarts naar de oase Bahariya, ongeveer vier uur, met aankomst voor de lunch, en het woestijndeel begint. Dag vier is de Zwarte Woestijn — vulkanische heuvels en de warmwaterbronnen bij zonsondergang — en dag vijf dringt door tot in de Witte Woestijn zelf, voorbij Crystal Mountain om te kamperen tussen de krijtformaties. Het kamperen is eenvoudig: matrassen en dekens in de openlucht of in simpele beschutting, eten gekookt op een vuur, geen sanitair. De omgeving is de reden om te gaan, en de woestijnhemel 's nachts is wat mensen zich herinneren.

Dag zes bereikt Farafra, de oasestad met zijn palmtuinen, voordat de route terugkeert. Dag zeven is de trage terugrit naar Caïro, met stops langs de steilrand, met aankomst in de vroege middag — een nacht terug in de stad om op te frissen en opnieuw in te pakken voor de tweede helft van de reis. Deze woestijnlus is het deel dat een vierwielaangedreven auto en een woestijngids vraagt in plaats van een bus, en het is het minst geschikte stuk van al deze routes voor heel jonge kinderen, die de lange ritten en de kale voorzieningen zwaarder vinden dan oudere kinderen.

Dag acht vliegt naar Luxor en pikt een verdichte versie van de Nijl op: de westoever en Karnak verdeeld over anderhalve dag aan land, of meteen op een korte cruise. Dag negen is de vaart stroomopwaarts met Edfu en Kom Ombo; dag tien komt aan in Aswan voor Philae, de onvoltooide obelisk en een felucca bij zonsondergang. Dag elf vliegt naar huis via Caïro. De Nijlhelft is hier bewust de lichtere, omdat de woestijn al het middelpunt is geweest — als het u werkelijk om de tempels gaat, geeft Route A ze meer ruimte en deze route minder.

Voor wie hij past: terugkerende bezoekers die iets willen waarvoor Egypte zelden wordt geboekt, actieve reizigers die liever kamperen dan op een ligbed zitten, en iedereen die een week aan monumenten vermoeiend vindt en een volledige verandering van omgeving wil in het midden in plaats van meer van hetzelfde aan het eind. Het is logistiek de meest veeleisende van de drie, met het meeste heen en weer, dus hij beloont mensen die goed reizen en straft iedereen die op rust hoopt.

Welke route past bij u?

Voor een eerste reis naar Egypte is Route A de route om te boeken. Hij dekt alles waar het land om bekendstaat op een tempo waarop u er ook echt naar kunt kijken, hij bouwt de marge in die voorkomt dat een vertraagde vlucht het plan verwoest, en hij eindigt in Aswan en Abu Simbel in plaats van ze af te raffelen. De mensen die spijt hebben van de klassieke route zijn bijna altijd degenen die hem in te weinig dagen aflegden, niet degenen die hem ruimte gaven. Heeft u elf dagen en bent u er nooit geweest, dan is dit de standaard, en een goede.

Route B is de keuze voor gezinnen en gemengde interesses. Als het idee van zes opeenvolgende dagen tempels met kinderen eerder als een dreiging dan als een vakantie klinkt, of als de ene helft van het gezelschap de archeologie wil en de andere de zee, dan is de vorm Nijl-en-Rode-Zee het eerlijke antwoord — en die wordt werkelijk vaak geboekt in plaats van een compromis dat niemand neemt. De ruil is echt: u geeft de speling in Aswan en Abu Simbel op om de kust te krijgen, dus het is de verkeerde route voor iemand wiens hele reden van komen de oude plekken zijn.

Route C is de route voor de terugkeerder, of voor de actieve reiziger. Het is geen reis voor een eerste bezoek, omdat hij dagen aan de woestijn besteedt die een eerste bezoek aan de Nijl zou moeten besteden, en hij is de moeilijkste van de drie om te reizen. Maar voor iemand die al in de Vallei der Koningen heeft gestaan, of die Egypte simpelweg iets anders wil laten zijn dan een gang van steen, is de Witte Woestijn het meest bijzondere op al deze routes. Gezinnen met jonge kinderen moeten zich tweemaal bedenken; stellen en vrienden die licht reizen en een ruige nacht niet erg vinden, halen er het meeste uit.

Wat de prijs van een reis van elf dagen bepaalt

De grootste bepalende factor is of de reis rond een cruise is gebouwd of aan land blijft, en vervolgens welk niveau van boot. Nijlboten verschillen veel meer dan hun foto's of hun sterrenaanduiding doen vermoeden — de lokale sterrenaanduiding staat niet gelijk aan een Europese hotelclassificatie, en het jaar waarin een boot voor het laatst is gerenoveerd telt zwaarder dan het getal erop. Een gerenoveerde vijfsterrenhut is een andere vakantie, en een andere prijs, dan een vermoeide vier, en de hutkeuze op dezelfde boot verschuift het bedrag opnieuw: een hoger dek of een balkon staat ruim boven een hut op een lager dek geprijsd. Een dahabiya, de kleine zeilboot met een handvol hutten, is de duurste manier om te varen en de rustigste.

Na de boot zijn de twee knoppen of de gids en het voertuig privé of gedeeld zijn, en de hotelcategorie in Caïro en aan beide uiteinden. Een privéreis kost meer per persoon dan een vaste groepsafvaart, maar koopt tempo en flexibiliteit — minder plekken op een dag als dat u past, een rustochtend in het midden, een gids gekozen op wat u belangrijk vindt in plaats van toegewezen per rooster. Op de standaard klassieke route is een groepsafvaart goedkoper en prima; privé verdient zijn kosten terug wanneer iets aan u niet in het stramien past, zoals kinderen, beperkte mobiliteit of een smalle interesse. Binnenlandse vluchten — Caïro naar Luxor of Aswan, en de etappes naar Abu Simbel of Hurghada — zijn een vast deel van het totaal in plaats van een optionele extra, en het bezichtigen zelf is een verrassend klein aandeel van de rekening.

Het seizoen verschuift alles tegelijk. Dezelfde route kost merkbaar minder in de zomerhitte dan rond Kerst en Oud en Nieuw, wanneer de betere boten en gidsen maanden vooruit vol zitten en niet op het laatste moment uit de lucht te plukken zijn. Route B brengt de extra kosten van de nachten aan de Rode Zee met zich mee, al maken de all-inclusive resorts van Hurghada die helft van de reis eenvoudig als een bekend bedrag vast te leggen. Route C ruilt cruisenachten in voor kamperen in de woestijn, wat per nacht goedkoper is maar een vierwielaangedreven auto en een toegewijde gids vraagt, dus de besparing is kleiner dan ze lijkt. We offreren op aanvraag in plaats van via een boekingsknop, juist omdat deze knoppen op elkaar inwerken — het nuttige getal is het getal dat rond uw data en keuzes is gebouwd, niet een tarief in de etalage.

Wanneer u deze reis doet

Oktober tot en met april is het seizoen voor alles in het binnenland, en het is wanneer alle drie de routes werken. December en januari zijn het koelst en het drukst, met de prijzen in Luxor en Aswan op hun top rond Kerst en Oud en Nieuw; februari en maart geven de beste balans tussen aangenaam weer en dunnere drukte, en zijn de maanden om op te mikken als de data van u zijn om te kiezen. Mei en september zijn heet maar merkbaar rustiger en goedkoper. Juni tot en met augustus passeert in Luxor en Aswan geregeld de veertig graden, wat het bezichtigen terugbrengt tot de vroege ochtend — het kan, en het is een echte ruil in plaats van een onmogelijkheid, maar geen eerlijke eerste indruk van de plek.

De toevoegingen versmallen het venster verder. De westelijke woestijn van Route C is strikt een reis voor het koele seizoen, grofweg oktober tot en met april, en de woestijnnachten in december en januari zijn werkelijk koud, dus pak daarvoor in en niet voor een heet land. De Rode Zee van Route B werkt het hele jaar — de riffen zijn in elke maand goed — maar voorjaar en najaar zijn het aangenaamst aan de kust, hoogzomer is heet aan land en wordt gered door de zeebries, en het winterwater is koel genoeg dat veel mensen een dikker wetsuit willen. Voor de details maand voor maand over het hele land zet onze pagina over weer en beste reistijd het op een rij.

Hoe u elf dagen op tempo houdt

Vlieg de lange binnenlandse sprongen in plaats van ze te rijden. Caïro naar Luxor of Aswan is ongeveer een uur in de lucht tegenover negen of tien over de weg, en de weg laat u heel weinig zien dat een korte reis kan opnemen. De nachttrein is het eerlijke alternatief op de etappe Caïro–Luxor: hij is goedkoper en bespaart een hotelnacht, maar de hutten zijn eenvoudig en de slaap is wisselvallig, dus neem hem om de rekensom en niet om het comfort. Knoop nooit een binnenlandse aankomst meteen aan een langeafstandsvertrek — laat aan het eind een nacht in Caïro wanneer de timing krap is, wat precies is wat Route A inbouwt.

Op de cruise verandert de richting het ritme meer dan mensen verwachten. Stroomopwaarts, Luxor naar Aswan, is de meer ontspannen vaart en normaal gesproken een nacht langer, met langere stukken aan dek terwijl de stroming tegenwerkt; stroomafwaarts gaat het sneller tussen de stops en ligt u een groter deel van de middag voor anker. Route A vaart stroomopwaarts voor de tragere reis en de afsluiting in Aswan, de rustigste van de drie steden en de betere plek om te eindigen; Route B vaart stroomafwaarts omdat hij dicht bij de kust moet eindigen. Hoe dan ook, de westoever bij Luxor is een start voordat het licht is, omdat de graven geen luchtstroom hebben en de hitte vasthouden van elke groep die er tot het midden van de ochtend doorheen is gelopen.

Bouw de dagen rond de hitte in plaats van rond de kaart. Twee grote plekken op een dag is realistisch; vier is een fantasie die eindigt met iedereen vermoeid en niemand die ergens naar kijkt, en het verkeer in Caïro kan stilletjes een uur opslokken bij het oversteken van de rivier, dus beoordeel de stad naar het uur van vertrek in plaats van naar de afstand. De bruikbare uren bij de zuidelijke plekken zijn de vroege ochtend en de late middag, met het midden van de dag gegeven aan de boot, het zwembad of de schaduw. Een reis van elf dagen heeft het ene ding dat een kortere niet heeft — de ruimte om dat serieus te nemen — en de reizigers die tevreden thuiskomen, zijn degenen die die ruimte gebruikten.