Rondreis Egypte 14 dagen: drie routes en hoe u twee weken indeelt

Is 14 dagen genoeg voor Egypte?

Ruim genoeg voor de klassieke reis, en precies goed voor een ambitieuze. De standaardroute die iedereen als eerste doet — Caïro, dan de Nijl tussen Luxor en Aswan, met Abu Simbel als slot — past comfortabel in acht tot tien dagen. Veertien dagen betekent niet dat u die route twee keer zo grondig doet; het betekent dat u er één stevig onderdeel aan toevoegt, of dat u het geheel in een tempo afwerkt waarbij u ook stil kunt zitten. Beide leveren meer op dan er een tweede lijst bezienswaardigheden bovenop stapelen.

Wees eerlijk over wat twee weken vanuit Europa werkelijk zijn. De aankomst- en vertrekdag gaan grotendeels op aan luchthavens, dus veertien dagen op een ticket zijn op de grond eerder twaalf, en elf bruikbare. Daar blijft nog echte speelruimte over, en dat is precies wat kortere reizen nooit hebben. Een vertraagde binnenlandse vlucht, een ochtend die te heet is om iets te doen, een plek die u twee keer wilt zien — twee weken vangen dat allemaal op zonder de Vallei der Koningen te verliezen, wat een reis van zeven dagen niet kan.

De enige manier waarop het bij deze lengte misgaat, is stapelen. Elke toevoeging — de Rode Zee, de Westelijke Woestijn, Alexandrië, Abu Simbel over de weg in plaats van door de lucht — kost een reisdag, en twee weken in een gejaagd tempo zijn een slechtere reis dan dezelfde twee weken rustig afgewerkt. Het planningsvraagstuk voor twee weken is niet hoe u er meer in propt. Het is beslissen welke ene toevoeging haar reisdag waard is, en de rest weglaten.

Route A — de onhaastige klassieker: Caïro, de Nijl en Abu Simbel

Dit is de klassieke achtdaagse route met ruimte om adem te halen, en voor een eerste reis is dit de route die de meeste mensen zouden moeten nemen. Er wordt niets exotisch aan vastgeschroefd; in plaats daarvan worden de dagen die een korte reis samenperst uitgevouwen, zodat Caïro drie volle dagen krijgt, de Nijl een echte cruise, en Aswan en Abu Simbel op de juiste uren worden bezocht in plaats van tussen luchthavens geperst.

Dag één tot en met vier zijn Caïro, en dat is het deel dat korte reizen tekortdoen. Dag één is de aankomst en een transfer, met een avondwandeling langs de Nijl als u vroeg landt. Dag twee is het plateau van Gizeh bij opening — de drie piramides, de sfinx en het uitzichtpunt op de zuidelijke rand waar alle drie op één lijn staan — met de middag vrij, want het plateau en het Groot Egyptisch Museum horen nooit een middag te delen. Dag drie geeft het museum de halve dag die het nodig heeft, met zijn grote trap vol koninklijke beelden die opklimt naar een venster op de piramides en de volledige grafschat van Toetanchamon bij elkaar, gevolgd door islamitisch Caïro te voet in de late middag. Dag vier is de helft die de meeste reisschema's overslaan: Sakkara en de Trappiramide, het oudste grote stenen bouwwerk ter wereld, de beschilderde mastabagraven eromheen, en Dahsjoer nog eens twintig minuten verderop, waar u in de Rode Piramide kunt afdalen. Vier nachten in Caïro of Gizeh in deze hele periode.

Dag vijf gaat per vliegtuig naar het zuiden. De weg naar Luxor is ruwweg 650 kilometer en kost het grootste deel van een dag; de vlucht duurt ongeveer een uur en er gaan er meerdere per dag, dus u vliegt. U gaat voor de lunch aan boord van de cruise, en Karnak vult de late middag, wanneer het licht tussen de zuilen zakt en de touringcars naar de boten zijn teruggekeerd. De tempel van Luxor na zonsondergang is dé bezigheid voor een aankomstavond: aangelicht en met een fractie van de drukte van overdag.

Dag zes is de westoever, en die begint voor het licht wordt, want de graven hebben geen luchtstroom en houden tegen het midden van de ochtend de warmte vast van elke groep die er doorheen is gelopen. De Vallei der Koningen op het standaardticket voor drie graven, de terrassen van Hatsjepsoet bij Deir el-Bahari, en, als u nog trek hebt, Medinet Haboe, dat zijn kleur behoudt en nauwelijks groepen ziet. Dag zeven is de rustige dag die korte reizen zich niet kunnen veroorloven: een ballonvaart bij het eerste licht boven de westoever, of het Museum van Luxor, dat klein en goed ingericht is en te weinig bezocht, of de grote tempels van Dendera en Abydos naar het noorden, twee van de best bewaarde van het land met een fractie van de drukte. De boot vaart in de middag naar het zuiden.

Dag acht en negen lopen rustig af langs de riviertempels. Edfu, de best bewaarde tempel van Egypte, vroeg voor de hitte; daarna een lange rustige middag aan dek. Kom Ombo in de schemering, pal aan de oever, en door naar Aswan voor Philae op haar eiland, te bereiken met de motorboot en de moeite waard om op laag licht te plannen. Dag tien is Aswan op zijn eigen tempo: de onvoltooide obelisk in zijn granietgroeve vroeg, voordat de gleuf ligt te bakken, de felucca naar Elefantine en Kitcheners Eiland in de late middag, en een nacht aan land in plaats van de gebruikelijke spurt naar de luchthaven op de ochtend dat de boot aanlegt.

Dag elf is Abu Simbel, 280 kilometer naar het zuiden bij de Soedanese grens. Vlieg als het budget het toelaat — 45 minuten tegen drieënhalf uur enkele reis over de weg — of neem het vroege konvooi als dat niet zo is. De nog betere versie is om te zijn blijven overnachten, zodat u de vier kolossale Ramsesbeelden in het lage middaglicht ziet waarvoor de gevel is uitgehakt, zodra de touringcars weg zijn. Dag twaalf vliegt terug naar Caïro, met het oude Egyptisch Museum aan het Tahrirplein of Khan el-Khalili in de avond. Dag dertien is een laatste rustige dag in Caïro, of Alexandrië met de sneltrein voor de Grieks-Romeinse laag en een vochtiger, ander klimaat. Dag veertien is de transfer naar vertrek.

Voor wie geschikt: wie voor het eerst gaat en de bekendste hoogtepunten wil zien zonder het gevoel dat hij er een hindernisbaan voor heeft gelopen, en iedereen die Gizeh, Luxor en Aswan liever goed ziet dan een langere lijst slecht afwerkt. Het is de route die de extra dagen als ochtenden en buffer gebruikt in plaats van als meer steen.

Route B — de Nijl en de Rode Zee: eerst tempels, dan een week horizontaal

Dit zijn de twee weken die de meeste Duitse en Italiaanse reizigers boeken, en met kinderen is het vaak de enige versie die echt werkt. Zes dagen tempels is zwaar in de hitte; een week niets doen aan de kust daarna maakt van een pittige cultuurreis een vakantie, en de geografie maakt het pijnloos, want Hurghada ligt aan de kust ruwweg tegenover Luxor en is slechts ongeveer vier uur rijden.

De eerste helft is de klassieke route, maar vlot afgewerkt in plaats van rustig, want de ontspanning komt eraan. Dag één komt aan in Caïro. Dag twee is Gizeh en het Groot Egyptisch Museum. Dag drie vliegt naar Luxor en gaat aan boord van de cruise, met Karnak in de middag. Dag vier is de westoever — Vallei der Koningen en Hatsjepsoet — voordat de boot vaart. Dag vijf is Edfu en Kom Ombo, twee tempels met een volle dag op het water ertussen. Dag zes bereikt Aswan voor Philae en een felucca bij zonsondergang, het deel van Aswan dat mensen zich herinneren.

Dag zeven is de transfer die het hele ontwerp laat kloppen: over land van de Nijl door de woestijn naar Hurghada, ruwweg vier uur over een goede, saaie weg naar Safaga en Qena en dan langs de kust. Geen tweede binnenlandse vlucht, geen omweg terug naar Caïro. Dag acht tot en met dertien zijn de kust — zes nachten, zeven als u de rustige Luxor-dag overslaat — en wat u ermee doet, is aan u. Het rif hier is werkelijk van wereldklasse: zicht doorgaans twintig tot dertig meter, het grootste deel van het jaar warm water, en de standaard boottocht naar het Giftun-eiland brengt ondiep, helder en visrijk snorkelen binnen bereik van mensen die nog nooit een duikbril op hebben gehad. Duikers hebben de pinakels voor de kust en de wrakken bij Abu Nuhas; alle anderen hebben een strand en een boot. Dag veertien vliegt naar huis, en het is goed te weten dat Hurghada veel meer rechtstreekse chartervluchten uit Europa ontvangt dan Luxor, meestal goedkopere, dus u vliegt vanaf de kust naar huis in plaats van via Caïro terug te reizen.

Twee eerlijke kanttekeningen over de kust. Een groot deel van deze kustlijn is zoomrif in plaats van zand, dus hotelstranden eindigen vaak in een rifplaat en een steilrand die u via een steiger bereikt — goed om te snorkelen, lastig met kleine kinderen, en het controleren waard voordat u een kamer boekt. En het all-inclusivemodel houdt u binnen de poort: een resort twintig kilometer ten zuiden van de stad geeft u geen reden om weg te gaan, en mensen vliegen naar huis nadat ze een ommuurd terrein en een boot hebben gezien. Na een week tempels kan dat precies goed zijn, maar wilt u enig gevoel voor het land, verblijf dan dichter bij de jachthaven en eet de helft van de tijd buiten de deur.

Voor wie geschikt: gezinnen, stellen die de reis liever op een ligstoel laten eindigen dan in een konvooi om vier uur 's nachts, en iedereen voor wie zes dagen ruïnes het plafond is. Het is de minst vermoeiende van de drie routes en de makkelijkste om als één pakket te boeken, en daarom verkoopt hij in de aantallen die hij verkoopt.

Route C — Nijl en Westelijke Woestijn: twee landschappen, geen twee tempelweken

De derde route is voor wie terugkeert, of voor wie voor het eerst gaat en al weet dat tempels niet de enige reden zijn om te komen. In plaats van een tweede week van hetzelfde toe te voegen, ruilt hij die in voor een volstrekt ander Egypte: de krijtformaties en zwarte vulkanische heuvels van de Westelijke Woestijn, ten westen van de Nijl, en een nacht kamperen onder de woestijnhemel. Het is de meest veeleisende van de drie om te organiseren en de meest lonende als monumenten alleen u geen twee weken kunnen boeien.

Dag één tot en met drie zijn een compact Caïro: aankomst, dan Gizeh en de sfinx, dan het Groot Egyptisch Museum en islamitisch Caïro. Dag vier trekt naar het zuidwesten, ruwweg vier uur naar de oase Bahariya, met aankomst rond de lunch. Dag vijf is de Zwarte Woestijn, vulkanische heuvels en de warmwaterbronnen bij zonsondergang. Dag zes gaat de eigenlijke Witte Woestijn in — Kristalberg, daarna kamperen tussen de krijtformaties, wat het hele doel van de lus is en de eenvoudige voorzieningen waard. Het kamperen is werkelijk eenvoudig: matrassen en dekens in de open lucht, eten gekookt boven een vuur, geen sanitair, en 's nachts in de winter koud genoeg om een stevige jas te willen. Dag zeven keert terug via Farafra of langs de steilrand en terug naar Caïro voor de nacht.

Dag acht schakelt terug naar de Nijl: vlieg naar Luxor, Karnak in de late middag en de tempel van Luxor na zonsondergang. Dag negen is de westoever vroeg — de Vallei der Koningen en Hatsjepsoet — voor de hitte. Dag tien en elf nemen de rivier naar het zuiden, hetzij op een gewone cruise, hetzij, als de data en het budget het toelaten, op een klein zeilschip tussen Esna en Aswan, dat maar een handvol hutten heeft en ruim van tevoren geboekt moet worden: Edfu, dan Kom Ombo en door naar Aswan. Dag twaalf is Aswan op zijn best — Philae, de onvoltooide obelisk vroeg, en een felucca naar Elefantine in de middag. Dag dertien is Abu Simbel, met de vroege vlucht of het konvooi, dan weer noordwaarts naar Caïro. Dag veertien is vertrek.

Deze route draagt het risico van stapelen meer dan de andere twee, want hij beweegt tussen drie aparte regio's, dus wees nuchter: de woestijnlus alleen al is drie of vier dagen, grotendeels met lange 4x4-ritten, en het is van de onderdelen het minst geschikt voor heel jonge kinderen. Leest dat als te veel terrein, dan is de eerlijke oplossing om Abu Simbel te laten vallen in plaats van de woestijn af te raffelen, want de woestijn is waarvoor deze route bestaat.

Voor wie geschikt: wie voor de tweede keer komt, fotografen die landschap én monument willen, en actieve reizigers die liever een nacht in een slaapzak doorbrengen dan een zevende nacht op een ligstoel. Het is de route met het breedste scala aan landschap en de route die een reiziger die geen bezienswaardigheden aan het afvinken is het meest beloont.

Welke route past bij u?

Is dit uw eerste reis naar Egypte, dan is Route A de veilige en ruimhartige keuze. Hij laat u alles zien waar het land beroemd om is en gebruikt de extra dagen om elk daarvan draaglijk te maken — ochtenden vóór de touringcars, middagen uit de middaghitte, een buffer als een vlucht uitloopt. U komt thuis nadat u Gizeh, Luxor, Aswan en Abu Simbel goed hebt gezien, wat meer is dan de meeste reizen van twee weken voor elkaar krijgen, omdat de meeste twee weken proberen toe te voegen in plaats van te vertragen.

Reist u met kinderen, of wilt u gewoon dat de reis in rust eindigt in plaats van in inspanning, dan is Route B de voor de hand liggende keuze. Zes dagen tempels is voor de meeste gezinnen de realistische grens, en een week aan de kust daarna is het verschil tussen een vakantie en een beproeving. Hij is ook het makkelijkst te beprijzen en als één pakket te boeken, en het goedkoopst om vanaf naar huis te vliegen. De keerzijde is dat de tweede week een strandweek is die toevallig in Egypte plaatsvindt; klinkt dat voor u als verspilde tijd, dan is het de verkeerde route.

Bent u er eerder geweest, of kwam u evenzeer voor het landschap als voor de geschiedenis, dan is Route C de interessante. Hij kost meer om te regelen, is op plekken minder comfortabel, en vraagt u een tweede gepolijste tempelweek op te geven voor stof, krijt en een kamp. Daar staat tegenover dat hij als enige van de drie u twee werkelijk verschillende Egyptes laat zien. Stellen en alleenreizenden die vroege starts en eenvoudige nachten aankunnen, halen er het meest uit; gezinnen met jonge kinderen het minst.

Bij alle drie is de allerbeste beslissing om de vierde toevoeging te weerstaan. Twee weken dragen comfortabel één grote extra — een kustweek, een woestijnlus, een tweede Caïro-regio, Abu Simbel rustig gedaan. Ze dragen er geen twee zonder in een reisschema te veranderen, en twee weken in het tempo van tien dagen verslaan twee weken in het tempo van acht dagen, elke keer weer.

Wat de prijs van een reis van 14 dagen bepaalt

Bezichtigingen zijn een klein deel van het totaal; de grote knoppen zijn waar u slaapt en hoe u zich verplaatst. Op de Nijl is de klasse van de boot de eerste knop — de sterren op de Nijl zijn lokaal en niet gelijk aan Europese hotelsterren, en de datum van de laatste renovatie weegt veel zwaarder dan de classificatie, dus twee boten van dezelfde nominale klasse kunnen heel verschillende reizen zijn voor heel verschillende prijzen. De hutkeuze op dezelfde boot is een knop op zich: een bovendek of een balkon kost fors meer dan een hut op een lager dek. Een klein zeilschip tussen Esna en Aswan zit weer in een andere categorie, en zijn schaarste drijft de doorlooptijd en de prijs op.

De tweede knop is de hotelcategorie in Caïro, die aan de landzijde meer schommelt dan wat ook, en de derde is of gids en voertuig privé of gedeeld zijn. Een privéreis kost meer per persoon dan een vast groepsvertrek — een gids over een dozijn mensen verdelen is wat de groepsprijs maakt — maar bij een reis van twee weken laat het bouwen van de route rond uw eigen data vaak nachten en transfers vervallen die u anders zou betalen, dus het verschil is kleiner dan het eerst lijkt.

Dan is er de route zelf. Route B voegt een week hotel- of resortnachten aan de kust toe, meestal all-inclusive verkocht, wat uw uitgaven vastzet zodra u er bent maar lokale sterke drank en lokaal bier inhoudt tenzij u bijbetaalt om te upgraden, en de goedkopere buffetten herhalen zich rond dag vier. Route C voegt een woestijnoperator, een 4x4 en een gids voor enkele dagen toe, wat niet goedkoop is maar een week resortnachten vervangt in plaats van eraan toe te voegen. Route A voegt het minst toe in harde kosten en het meest in comfort: de extra uitgave is eenvoudigweg meer nachten in Caïro en Aswan en, als u naar Abu Simbel vliegt in plaats van te rijden, één korte binnenlandse vliegprijs.

Het seizoen verschuift het allemaal. Dezelfde route in het hoogzomer kost merkbaar minder dan met Kerst en Nieuwjaar, wanneer de betere boten en de goede gidsen maanden vooruit vol zitten en niet groter te maken zijn. Onze eigen routes van twee weken worden op aanvraag geoffreerd in plaats van tegen een vaste afrekenprijs verkocht, juist omdat deze knoppen zo veel verschuiven van de ene reiziger naar de andere; wij bouwen het bedrag liever rond uw data dan er een te drukken die voor de meeste mensen verkeerd is.

Wanneer u deze reis doet

Oktober tot april is het comfortabele venster voor het hele land, en de randen ervan — oktober, november, maart en april — zijn het ideale moment voor een route die de Nijl met de kust combineert, omdat de zee warm genoeg is om te zwemmen en de tempels nog niet afstraffend zijn. Luxor en Aswan zijn de heetste punten op al deze routes: zomermiddagen komen er geregeld tot begin veertig graden, en van juni tot augustus krimpt het bezichtigen tot de vroege ochtend, wat een echte afweging is en geen onmogelijkheid, en een die zich vertaalt in scherp lagere prijzen.

De twee helften van Route B trekken iets verschillende kanten op, en bij de randseizoenen overlappen ze het best. Het hoogzomer werkt voor de Rode Zee, waar het water op zijn warmst is en de kustwind de hitte draaglijk maakt, maar het werkt niet voor zes dagen tempels in Opper-Egypte. De winter is het omgekeerde: ideaal voor de Nijl, wat fris om aan de kust te luieren, waar januaridagen rond begin twintig graden liggen en de avonden om een jas vragen. April, oktober en november bedienen beide helften tegelijk.

Route C heeft een scherpere kant. De Westelijke Woestijn is uitsluitend een voorstel voor oktober tot april — zomertemperaturen overdag maken de lange 4x4-ritten en het kamperen daar werkelijk onaangenaam — en woestijnnachten in december en januari naderen het vriespunt, wat mensen overvalt die voor een heet land hebben gepakt. Abu Simbel heeft zijn eigen kalender: de tweejaarlijkse uitlijning van de zon op het binnenste heiligdom valt rond 22 februari en 22 oktober, wat drukte en een wachtrij voor zonsopgang trekt, dus tenzij die uitlijning uw reden van gaan is, vermijd dan juist die ochtenden. Onze maand-voor-maandgids op /weer-egypte/ heeft de details voor een specifiek vertrek.

Hoe u 14 dagen indeelt

Vlieg de lange binnenlandse sprongen, en rijd niet wat u kunt vliegen. Caïro naar Luxor is ongeveer een uur in de lucht tegen het grootste deel van een dag over de weg, en de nachttrein is het enige alternatief over land dat het overwegen waard is — neem hem voor de bespaarde hotelnacht en de kosten, niet voor het comfort, want de hutten zijn eenvoudig en de slaap is onregelmatig. De ene lange wegtransfer die haar plek wél verdient, is Luxor naar Hurghada op Route B, vier uur door de woestijn die u een vlucht terug via Caïro besparen.

Vaar stroomopwaarts als het kan. De Nijl stroomt naar het noorden, dus Luxor naar Aswan is de tragere, ontspannener richting, normaal gesproken een nacht langer dan hetzelfde traject stroomafwaarts, en hij eindigt in Aswan, de rustigste stad op de route en een veel betere plek om te eindigen dan Luxor, waar het verkopen onophoudelijk is. Eindigen in Aswan betekent ook dat u Abu Simbel bereikt zonder op uw schreden terug te keren, want Aswan heeft de luchthaven en het konvooi ernaartoe.

Bouw de dag op rond de hitte, niet rond de kaart. De bruikbare uren bij de Nijltempels zijn de vroege ochtend en de late middag; het midden van de dag is voor de boot, het hotel of het museum. Twee grote bezienswaardigheden op een dag is realistisch, vier is een fantasie die eindigt met iedereen moe en niemand die nog iets bekijkt, en in Caïro is de beperking het verkeer en niet de afstand — van Gizeh naar het centrum kan 45 minuten duren of het dubbele, dus koppel plekken op welke oever van de rivier ze liggen en zet de lange transfers vooraan.

Besteed de extra dagen van twee weken aan speling, niet aan bezienswaardigheden. Houd aan het eind een nacht in Caïro achter de hand als de laatste binnenlandse vlucht krap zit, zodat een vertraging u de vlucht naar huis niet kost. Houd één ochtend ergens vrij met niets erin — een felucca in Aswan, een tweede rustige ronde door het museum, een ballonvaart die u kunt omboeken als de wind de eerste poging afblaast. Wat twee weken beter maakt dan één, is niet de langere lijst. Het is de toestemming om te stoppen.