Rondreis Egypte 21 dagen: drie routes voor drie weken

Is eenentwintig dagen genoeg, of te veel, voor Egypte?

Het is meer dan genoeg voor de klassieke route en de juiste lengte om met het overschot een van twee ambitieuze dingen te doen. De standaardreis die vrijwel iedereen het eerst maakt is Caïro, dan de Nijl tussen Luxor en Aswan, met Abu Simbel aan het eind. Dat past in acht dagen in een stevig tempo en comfortabel in tien. Vijftien dagen laten u hem traag afleggen of er een tweede Egyptische regio aan toevoegen. Eenentwintig dagen is het punt waarop de reis ofwel de volledige rondgang van het land kan worden, met elke regio erbij, ofwel schoon kan splitsen in een volwaardige week Egypte en een volwaardige week ergens over de grens. Geen van beide is opvulling; het zijn verschillende reizen.

Wees eerlijk over wat drie weken betekenen, gerekend vanuit Europa. De aankomst- en vertrekdag gaan grotendeels op aan luchthavens, en een route die een tweede land binnengaat verliest nog een halve dag bij elke grens of vlucht. U kijkt realistisch tegen achttien of negentien dagen ter plaatse aan, en minder werkelijk bruikbare zodra de lange interne etappes zijn meegerekend. Dat is nog steeds heel veel tijd. De faalmodus bij deze lengte is niet dat de dagen opraken, het is stapelen: een vijfde regio toevoegen, of een derde land, omdat de dagen er lijken te zijn, en die dagen vervolgens onderweg doorbrengen tussen plekken die niet dicht bij elkaar liggen.

Wat eenentwintig dagen werkelijk kopen boven vijftien is het ding dat de meeste reizen nooit hebben, namelijk speling die u niet meteen uitgeeft. Een goed uitgevoerde veertien dagen heeft al een rustmiddag of twee; drie weken kunnen een hele rustdag in het midden dragen, een tweede ongehaaste ochtend bij een plek die u beviel, of een vertraagde binnenlandse vlucht die wordt opgevangen zonder dat er iets verloren gaat. Het is ook de eerste lengte waarop de westelijke woestijn, de Rode Zee en de volledige Nijl alle drie in één reisindeling passen zonder dat een ervan als een overval aanvoelt, en de eerste waarop een reis door twee landen elke helft de week geeft die ze nodig heeft in plaats van beide te halveren.

Wat het niet doet, is Egypte per ongeluk ontspannend maken. De culturele helft is vermoeiend welke route u ook neemt: hitte, starts voor zonsopgang, lange dagen op de been, en gidsen die elk uur vullen dat u ze aanreikt. Zes dagen tempels is voor de meeste mensen al ruim voldoende, en daarom veranderen twee van de drie routes hieronder bewust halverwege van register, naar een strand, een woestijnkamp of een tweede land met een trager ritme. Bij drie weken is de echte vraag niet of u meer kunt zien, maar of meer zien is wat u werkelijk wilt, of dat diepte en rust u beter zouden dienen.

Route A — De volledige rondgang van Egypte, elke regio

Dit is de maximale versie: het hele land in één reis, geen tweede grens, de westelijke woestijn en de Rode Zee allebei inbegrepen in plaats van tegen elkaar afgewogen. Het is de volste route van de drie en de logistiek meest veeleisende, omdat hij vier aparte uitvalsbases en de binnenlandse vluchten ertussen aaneenrijgt. Het is de route voor iemand wiens belangstelling Egypte zelf is, in al zijn registers, en die liever elke kant van één land ziet dan de tijd met een buurland te delen.

Dag een tot en met drie, Caïro en Gizeh. Aankomen en de eerste dag settelen, die meestal opgaat aan de transfer en een eerste wandeling langs de rivier. Geef de tweede dag aan de piramides en de sfinx bij opening, voordat de bussen en de hitte er zijn, en daarna het Groot Egyptisch Museum apart, dat als verdieping drie tot vier uur nodig heeft en nu het hele graf van Toetanchamon bijeen houdt. De derde dag gaat zuidwaarts naar Sakkara en Dahshur voor de trappiramide en de beschilderde mastaba-graven, rustiger en vaak beter dan het Gizeh-plateau, met islamitisch en koptisch Caïro in de late middag erbij. Drie nachten in een hotel in Caïro.

Dag vier en vijf, Alexandrië. Neem de sneltrein naar het noorden voor de Grieks-Romeinse laag en een vochtiger, mediterraan klimaat dat in niets op de rest van het land lijkt. De catacomben, het Romeinse theater, de bibliotheek en een trage middag aan de boulevard vullen een dag en een nacht veel beter dan de terugreis van zes uur die dagjesmensen ondernemen. Overnacht en keer de volgende dag terug naar Caïro. Dit is de etappe die de meeste Egyptereizen nooit halen, en drie weken is de lengte die er eindelijk ruimte voor maakt.

Dag zes tot en met acht, Bahariya en de Witte Woestijn. Rijd zuidwestwaarts vanuit Caïro, ongeveer vier uur naar de oase Bahariya, met aankomst voor de lunch. De Zwarte Woestijn met zijn vulkanische heuvels en warmwaterbronnen op de eerste middag, daarna dieper voorbij Crystal Mountain om te kamperen tussen de krijtformaties van de Witte Woestijn, die de reden is om te komen en op haar mooist is bij zonsopgang en zonsondergang. De oase Farafra en haar palmtuinen voor een trage terugreis langs de steilrand. Het kamperen is bewust eenvoudig: matrassen en dekens in de openlucht, eten boven een vuur, geen sanitair, en woestijnnachten koud genoeg om een stevige jas te willen. Terug naar een hotel in Caïro op de derde nacht.

Dag negen en tien, Luxor aan land. Vlieg 's morgens naar het zuiden in plaats van te rijden. Verblijf in een hotel in plaats van meteen in te schepen, want een boot geeft u het uur voor de bussen arriveren noch de avond, en de tempel van Luxor is het waard om na donker te zien, wanneer hij verlicht is en de drukte is uitgedund. Eén ochtend naar de westoever, vroeg, voor de Vallei der Koningen en Hatsjepsoet voordat de graven vollopen, en een middag naar Karnak in laag licht. Een ballonvaart bij zonsopgang boven de westoever is een van de weinige toevoegingen vanuit de lucht in Egypte die haar prijs waard is, en de vrije Luxor-ochtend hier is het natuurlijke moment ervoor.

Dag elf tot en met veertien, de nijlcruise naar Aswan. Scheep in bij Luxor en vaar stroomopwaarts, de klassieke richting en de meer ontspannen: de stroming werkt tegen, dus de vaarstukken zijn langer en trager, en u eindigt in de rustigste van de drie steden in plaats van de drukste. Vier nachten dekken Esna, de goed bewaarde tempel van Horus bij Edfu, en Kom Ombo aan zijn oever bij schemering, met lange stille middagen aan dek ertussen. Als het budget het toelaat, is een dahabiya, een kleine zeilboot met een handvol hutten, nog trager en stiller, en meert waar de grote boten drie dik aan elkaar liggen.

Dag vijftien tot en met zeventien, Aswan en Abu Simbel. Ontscheep en blijf aan land in plaats van weg te vliegen op de ochtend dat de boot aanlegt, wat de ene verandering is die de meeste Nijlreizen verbetert. Aswan is het mooiste stuk van de rivier en de meest ontspannen stad van het land: de tempel van Philae op zijn herbouwde eiland, de onvoltooide obelisk in de granietgroeve vroeg voordat de trog bakt, een felucca naar Elephantine bij zonsondergang. Neem Abu Simbel daarna als een overnachting in plaats van de konvooirit om vier uur 's nachts, zodat u de tempels in de late middag bereikt zodra de bussen weg zijn en opnieuw bij opening, in het lage licht waarvoor de façade is uitgehouwen.

Dag achttien tot en met twintig, de Rode Zee. Vlieg door naar Hurghada voor het laatste register dat de reis nog niet heeft aangeraakt. Drie nachten aan de kust, wat na twee weken starts voor zonsopgang geen luiheid is maar het deel dat de rest overleefbaar maakt. Het water is de reden om te gaan, niet de plaatsen: het rif is werkelijk goed en ongewoon makkelijk te bereiken, met korte boottochten en warm water het grootste deel van het jaar. De standaardtocht naar het eiland Giftun dekt snorkelstops die voor beginners te doen zijn; duikers kunnen de toppen voor de kust bereiken. Of doe helemaal niets, wat een volstrekt respectabel gebruik is van drie dagen zo ver in een reis.

Dag eenentwintig, naar huis. Vlieg waar het kan rechtstreeks vanuit Hurghada, dat veel meer chartervluchten uit Europa verwerkt dan Luxor of Aswan, of reis naar huis via Caïro als de aansluiting schoner is. Hoe dan ook is de rondgang compleet: woestijn, Delta, Nijl, het verre zuiden en de zee, in één reis.

Voor wie hij past. Toegewijde reizigers op hun enige reis naar Egypte die het hele land willen zien in plaats van terug te komen voor de rest, stellen die van beweging houden, en iedereen die het zou betreuren een week van een driewekenvakantie in een tweede land door te brengen. Het is de verkeerde route voor gezinnen met jonge kinderen, die zoveel gereis en zoveel tempels niet zonder muiterij zullen verdragen, en hij is werkelijk seizoensgebonden omdat de etappe door de westelijke woestijn de zomermaanden volledig uitsluit.

Route B — Egypte en Jordanië, beide ongehaast

Dit is de reis door twee landen die drie weken makkelijk maken in plaats van gehaast. Egypte en Jordanië liggen zo'n anderhalf uur vliegen uit elkaar en doen volstrekt verschillende dingen: Egypte geeft u de Nijl, de graven en de pure schaal van de faraonische plekken, terwijl Jordanië u Petra, lege woestijn en een trager tempo geeft. Bij veertien dagen is de combinatie een krappe die één kant tekortdoet; bij eenentwintig dagen krijgt elk land een volwaardige week en een beetje, en hoeft niets tot op het bot te worden gesneden. Onze pagina over Egypte en Jordanië zet de grensovergangen in detail uiteen, en de korte versie is dat vliegen van Caïro naar Amman de verstandige standaard is boven de omslachtige landroute door twee grenzen.

Dag een tot en met vier, Caïro en Gizeh. Het volledige Caïro, niet het ingekorte: aankomen en settelen, daarna Gizeh en het Groot Egyptisch Museum verdeeld over een ochtend en een middag, gescheiden door de rit, daarna Sakkara en Dahshur, daarna islamitisch en koptisch Caïro te voet met Khan el-Khalili in de late middag. Drie nachten in een hotel in Caïro, en vlieg naar Luxor op de ochtend van de vierde of vijfde dag.

Dag vijf en zes, Luxor aan land. Scheep nog nergens in. De westoever vroeg voor de Vallei der Koningen en Hatsjepsoet, Karnak in het middaglicht, en de tempel van Luxor na donker. Twee nachten aan land in Luxor geven de stad de tijd die de cruise anders zou opslokken, en laten een ochtend vrij voor een ballonvaart als u die wilt.

Dag zeven tot en met tien, de nijlcruise naar Aswan. Scheep in bij Luxor en vaar stroomopwaarts over vier nachten langs Esna, Edfu en Kom Ombo naar Aswan, de klassieke en rustigere richting. Philae en een felucca bij Aswan op de laatste dag. Nachten aan boord, dat voor dit stuk dienstdoet als uw hotel en de lange ritten langs het dal wegneemt.

Dag elf tot en met dertien, Aswan en Abu Simbel. Een nacht of twee aan land in Aswan voor de onvoltooide obelisk en een ongehaaste ochtend op het water, daarna Abu Simbel als een overnachting in plaats van het konvooi bij dageraad, zodat u de tempels buiten het busraam ziet. Hier eindigt de Egyptische helft, en ze eindigt in het verre zuiden in plaats van terug te keren, dus de vlucht noordwaarts naar Caïro is de enige herhaling van de route.

Dag veertien, over naar Jordanië. Vlieg terug naar Caïro en door naar Amman, grofweg anderhalf uur in de lucht met meerdere vertrekken per dag, al gaat het grootste deel van de dag op aan de twee vluchten en de luchthavens aan beide uiteinden. Luchthaven Queen Alia ligt zo'n vijfenveertig minuten van het centrum van Amman. Dit is een reisdag, en drie weken is de lengte die u er een laat doorbrengen zonder er een hekel aan te krijgen.

Dag vijftien en zestien, Petra. Geef er twee dagen aan, geen één. Een kaartje voor één dag is valse zuinigheid: de wandeling naar binnen door de Siq, de Schatkamer, de graven en de lange klim naar het Klooster passen niet comfortabel in een dag, en de plek is op haar mooist vroeg en laat. Twee nachten dicht bij de plek laten u bij de Siq zijn wanneer hij opent en er aan het eind van de middag terug wanneer het licht omslaat.

Dag zeventien, Wadi Rum. Een korte rit zuidwaarts naar de woestijn, en een nacht in een kamp onder het zandsteen. De vierwielaangedreven ronde door de vallei in de middag, de stilte nadat de daggroepen vertrekken, en een koude, heldere nacht. Woestijntenten zijn niet verwarmd, dus pak in de winter in voor temperaturen rond het vriespunt.

Dag achttien tot en met twintig, de Dode Zee, Jerash en Amman. Werk terug naar het noorden. Het drijven in de Dode Zee is werkelijk vreemd en de moeite waard om één keer te doen, maar het is een middag aan een hotelstrand in plaats van een bestemming, dus één nacht is genoeg. Jerash, de Romeinse stad ten noorden van Amman, behoort tot de best bewaarde die er zijn en beloont een halve dag. Een nacht in Amman zelf sluit de lus dicht bij de luchthaven.

Dag eenentwintig, naar huis. Vlieg weg vanuit Amman. Er zijn dagelijks vluchten in beide richtingen tussen de twee hoofdsteden, dus de reis kan evengoed worden omgedraaid om in Jordanië te beginnen als uw internationale routing zo goedkoper is; eindigen in Amman voorkomt eenvoudig het terugkeren via Caïro.

Voor wie hij past. Reizigers die twee werkelijk verschillende landen in één reis willen in plaats van één land in uitputtende diepte, stellen en goed op elkaar ingespeelde paren vrienden, en iedereen voor wie Petra even lang op de lijst staat als de piramides. Hij is minder geschikt voor gezinnen met jonge kinderen, gezien het gecombineerde lopen en reizen, en hij hangt af van het koele seizoen aan beide uiteinden, omdat zowel Opper-Egypte als Wadi Rum in de zomer boven de veertig graden uitkomen.

Route C — Egypte en Griekenland, de twee oude werelden

De derde route koppelt Egypte aan Griekenland, wat werkt omdat Caïro en Athene een korte vlucht uit elkaar liggen en de oude plekken aan weerszijden van die vlucht verschillend genoeg zijn om de moeite waard te zijn: de faraonische schaal van de Nijl tegenover de klassieke wereld van de Akropolis en de eilanden. Het lastige is de timing, want de twee landen pieken in tegengestelde seizoenen, en dit is de enige route van de drie die werkelijk beperkt is tot voorjaar en najaar. Onze pagina over Egypte en Griekenland werkt de seizoensval in detail uit; bij drie weken heeft de reis ruimte voor een volle Egyptische week en een volwaardige Griekse zonder uzelf met eilandhoppen uit te putten.

Dag een tot en met drie, Caïro en Gizeh. De essentie zonder de extra dag: aankomen en settelen, daarna Gizeh en het Groot Egyptisch Museum verdeeld over een ochtend en een middag, daarna Sakkara en een wandeling in de late middag door islamitisch Caïro en de bazaar. Drie nachten in een hotel in Caïro, en vlieg naar Luxor op de ochtend van de vierde dag.

Dag vier en vijf, Luxor aan land. De westoever vroeg, Karnak in de middag, de tempel van Luxor na donker, aan land voor de cruise. Twee nachten aan land, met de vrije ochtend beschikbaar voor een ballonvaart boven de westoever als u die wilt.

Dag zes tot en met negen, de nijlcruise naar Aswan. Scheep in bij Luxor en vaar stroomopwaarts over vier nachten langs Esna, Edfu en Kom Ombo, eindigend bij Aswan met Philae en een felucca. Nachten aan boord. Dit is hetzelfde riviertraject als de andere routes, afgelegd op het standaardtempo, omdat de Griekse week op deze reis de plek is waar de speling naartoe gaat in plaats van naar een trage Nijl.

Dag tien en elf, Aswan en Abu Simbel. Een nacht aan land in Aswan voor de onvoltooide obelisk en een ongehaaste ochtend op het water, daarna Abu Simbel als een korte vlucht of een overnachting in plaats van het lange konvooi, afhankelijk van hoe de dagen vallen. De Egyptische helft sluit in het verre zuiden.

Dag twaalf, over naar Griekenland. Vlieg terug naar Caïro en door naar Athene, ongeveer twee uur in de lucht op de directe verbinding die de ruggengraat is van elke gecombineerde reis. Een nacht in Athene in plaats van dezelfde dag vanaf de luchthaven door te reizen, want de eilandetappes belonen een gehaaste aankomst niet.

Dag dertien en veertien, Athene. Twee volle dagen dekken de Akropolis, het Akropolismuseum en de oude stad naar behoren, wat de juiste hoeveelheid is voordat u naar het water verhuist. De plekken liggen compact genoeg om te lopen, en het contrast met het Nijldal is het hele punt van het koppelen van de twee.

Dag vijftien tot en met negentien, één eiland. Vlieg of neem de veerboot naar één enkel Cycladisch eiland en blijf er. Eilandhoppen ziet er op de kaart efficiënt uit en eet dan de week op aan veerbootrijen en hotelwissels, dus het eerlijke advies is één eiland te kiezen, zoals Santorini voor de caldera of het rustiger Naxos of Paros, en dagtochten te gebruiken als u een ander wilt zien. Vijf nachten zijn genoeg om volledig te vertragen, wat na twee weken vroege starts de beloning is waar de reis naartoe heeft gewerkt.

Dag twintig en eenentwintig, terug naar Athene en naar huis. Keer terug naar Athene, met een nacht daar als de vluchttijden dat nodig maken, en vlieg naar huis. Plan de etappe van het eiland naar Athene met een marge in plaats van vanaf een veerboot meteen op een langeafstandsvertrek aan te sluiten, want de Griekse dienstregelingen tussen de eilanden worden dunner aan de randen van het seizoen.

Voor wie hij past. Reizigers die zich aangetrokken voelen tot de oude wereld aan beide zijden van de Middellandse Zee, stellen die de reis willen laten eindigen op een traag eiland in plaats van bij een konvooi bij dageraad, en iedereen wiens data al in het voorjaar of najaar vallen. Het is de verkeerde route voor een zomerboeking, want juli en augustus werken voor de eilanden en straffen u in Luxor, en de verkeerde route voor wie Egypte in volle diepte wil, omdat de Griekse week tijd is die niet aan de Nijl wordt besteed.

Welke route past bij u?

Begin met de vraag of dit uw enige reis naar Egypte is of een van meerdere. Als het de enige is, en het punt is het hele land te zien, neem dan Route A. De volledige rondgang is de enige route die de westelijke woestijn en de Rode Zee in dezelfde reisindeling bereikt, en drie weken is de lengte die hem dat laat doen zonder dat een enkele regio als overvallen aanvoelt. U komt vermoeid thuis en hebt elke kant van één land gezien, wat precies is waar een reis van uw leven voor is.

Als de aantrekkingskracht twee landen is in plaats van één in diepte, is de keuze tussen Route B en Route C, en ze komt neer op wat u de tweede week wilt laten aanvoelen. Route B, Egypte en Jordanië, koppelt Egypte aan meer van hetzelfde register op een trager tempo: oude plekken, woestijn, en Petra, dat op even veel lijstjes staat als de piramides. Route C, Egypte en Griekenland, koppelt de faraonische wereld aan de klassieke en eindigt op een traag eiland, wat de meer rustgevende afsluiting van de twee is maar de meer door het seizoen beperkte.

Twee overkoepelende afwegingen. Gezinnen zouden zich van alle drie zoals beschreven moeten afkeren, want eenentwintig dagen van deze intensiteit is veel voor jonge kinderen; de dichtstbijzijnde werkbare vorm is een kortere klassieke route met een week aan de Rode Zee, die de vijftiendaagse pagina uiteenzet. En het seizoen beslist hier meer dan op welke kortere reis ook: Route A en Route B hebben allebei de koele maanden nodig en sluiten allebei de hoogzomer uit, terwijl Route C nog smaller is, werkelijk comfortabel alleen in voorjaar en najaar wanneer Egypte en Griekenland elkaar kort overlappen.

Als u niet kunt kiezen tussen diepte en een tweede land, is de eerlijke standaard Route B. Egypte en Jordanië is niet voor niets de meest geboekte combinatie van twee landen: de vlucht ertussen is kort, de twee helften zijn verschillend zonder een schokkende omschakeling te zijn, en drie weken geven elk de ruimte die het nodig heeft. Route A is alleen de betere keuze als het idee een week buiten Egypte door te brengen aanvoelt als een verspilling van de reis, en Route C alleen als uw data al in het smalle seizoen vallen dat hem doet werken.

Wat de prijs van een reis van eenentwintig dagen bepaalt

Geen twee driewekenreizen kosten hetzelfde, en het bezichtigen is op elk ervan een klein deel van het totaal. Aan de Egyptische kant is de grootste enkele knop het niveau van de Nijlboot. Cruiseboten verschillen veel meer dan de foto's doen vermoeden, en het jaar waarin een boot voor het laatst is gerenoveerd telt zwaarder dan de sterrenaanduiding, die een lokale aanduiding is en niet gelijkstaat aan Europese hotelsterren. Een dahabiya zit ruim boven een standaardcruise; een vermoeide viersterren zit er ruim onder een gerenoveerde vijf. De hutkeuze op dezelfde boot verschuift de prijs opnieuw, met een hoger dek of een balkon die merkbaar meer kosten dan een hut op een lager dek.

Na de boot beslist de vorm van de route de rest. Route A draagt de kosten van vier aparte uitvalsbases en de binnenlandse vluchten die ze verbinden, plus de gespecialiseerde vierwielaangedreven voertuigen, woestijngids en kampeerlogistiek van de etappe door de westelijke woestijn, die de andere twee routes niet hebben, en daarbovenop een reeks hotelnachten aan de Rode Zee. Route B en Route C dragen elk een tweede land, wat een extra internationale vlucht, een tweede set hotels en grondkosten betekent, en in Jordanië de Jordan Pass die online vóór aankomst wordt gekocht. Of de Egyptische gids en het voertuig de hele reis privé zijn of een gedeelde groepsafvaart is de andere grote splitsing: privé kost meer per persoon maar neemt vaak nachten en transfers weg waar u anders voor zou betalen.

Dan het seizoen, dat alles verschuift. Dezelfde route kost merkbaar minder in de zomerhitte dan rond Kerst en Oud en Nieuw, wanneer de betere boten en de goede gidsen maanden vooruit vol zitten en de prijzen pieken. De hotelcategorie in Caïro, het aantal binnenlandse vluchten in plaats van treinen, of Abu Simbel een vlucht of de weg is, en op de tweelanden-routes de kosten en timing van de Griekse veerboten of de vluchten naar Amman, komen er allemaal bovenop. Onze eigen reizen worden op aanvraag gebouwd en geprijsd in plaats van tegen een vaste afrekenprijs verkocht, juist omdat deze knoppen op elke boeking in verschillende richtingen trekken; we offreren liever het echte getal voor uw data dan er een te publiceren dat voor de meeste mensen verkeerd is.

Wanneer u deze reis doet

Oktober tot en met april is het seizoen voor alles in het binnenland, wat heel Route A en de Egyptische helft van de andere twee is. December en januari zijn het koelst en het drukst, met de prijzen in Luxor en Aswan op hun top rond Kerst en Oud en Nieuw en woestijnnachten, in zowel de westelijke woestijn als Wadi Rum, die dicht bij het vriespunt zakken. Februari en maart geven de beste balans tussen weer en drukte en zijn de maanden om op te mikken. Mei en september zijn heet maar rustiger en goedkoper, een eerlijke ruil alleen als u vroeg kunt beginnen en tegen het midden van de ochtend kunt stoppen.

Juni tot en met augustus is het zware seizoen in het binnenland, en het verdeelt de drie routes scherp. Luxor, Aswan en Wadi Rum passeren 's middags geregeld de veertig graden, en het bezichtigen krimpt tot de vroege ochtend. Route A is in de zomer simpelweg van de baan, omdat de etappe door de westelijke woestijn de ritten en het kamperen werkelijk onaangenaam maakt. Route B is zwaar in plaats van onmogelijk, want Petra en Wadi Rum lijden onder dezelfde hitte. Alleen het stuk aan de Rode Zee van Route A zou in de zomer comfortabel zijn, en dat is op zichzelf niet genoeg om de reis te dragen.

Route C is de smalste van allemaal qua timing, omdat Egypte en Griekenland in tegengestelde seizoenen pieken. Egypte is een winterland; de Griekse eilanden zijn gebouwd rond een zomer die rond april opent en eind oktober sluit, en daarbuiten gaan veel eilandhotels, restaurants en veerboten dicht. De enige vensters waarin beide helften dicht bij hun beste zijn, zijn eind maart tot mei en eind september tot oktober. Het voorjaar draagt het risico van de khamsin, de hete zuidenwinden die een dag bij de piramides grijs maken en ballonvaarten bij Luxor annuleren; begin oktober is de veiligere helft, voordat het Griekse seizoen halverwege de maand afbouwt.

Twee met data samenhangende aantekeningen om op elk van de routes rekening mee te houden. Abu Simbel heeft zijn tweejaarlijkse zonuitlijning op het binnenste heiligdom eind februari en eind oktober, wat drukte en een wachtrij in het donker met zich meebrengt; als het niet de reden is dat u kwam, vermijd die ochtenden. En de Ramadan verschuift het ritme van de dag en sommige openingstijden in zowel Egypte als Jordanië, wat de moeite waard is om omheen te plannen in plaats van te vermijden. Onze gids maand voor maand op de link hierboven zet de afwegingen in meer detail uiteen.

Hoe u eenentwintig dagen op tempo houdt

Vlieg de lange etappes, rijd ze niet. De weg van Caïro naar Luxor is het grootste deel van een dag en laat u weinig zien; de vlucht duurt ongeveer een uur met meerdere per dag. De nachttrein is het eerlijke alternatief, goedkoper en het bespaart een hotelnacht, maar de hutten zijn eenvoudig en de slaap is wisselvallig, dus neem hem om de rekensom en niet om het comfort. Op de tweelanden-routes geldt dezelfde regel voor de overgangen: vlieg van Caïro naar Amman of van Caïro naar Athene in plaats van de landgrens naar Jordanië te proberen, wat twee grenzen op een dag is, of een veerboot naar Griekenland die als geregelde dienst niet bestaat.

Vaar stroomopwaarts als het kan. Luxor naar Aswan is tegen de stroom in, wat het trager maakt en meestal een nacht langer dan hetzelfde traject stroomafwaarts, en dat is het punt: langere, kalmere stukken aan dek, en u eindigt in Aswan, de mooiste en rustigste van de drie steden, met zijn luchthaven en de weg naar Abu Simbel, zodat het verre zuiden de plek is waar de Egyptische helft eindigt in plaats van een plek waar u vandaan terugkeert.

Respecteer het dagritme dat de hitte oplegt. Twee grote plekken op een dag is realistisch; vier is een fantasie die eindigt met iedereen vermoeid en niemand die ergens naar kijkt. De bruikbare uren bij de Nijlsteden, bij Abu Simbel, en bij Petra en Wadi Rum op de Jordanië-route, zijn de vroege ochtend en de late middag, met het midden van de dag verloren aan de hitte. Bouw ook het verkeer in Caïro in het plan in: beoordeel tochten door de stad naar het uur van vertrek, niet naar de afstand, en combineer plekken naar welke kant van de rivier ze liggen.

Laat echte buffers waar de reis van versnelling wisselt. Knoop nooit een binnenlandse aankomst meteen aan een langeafstands- of internationaal vertrek, want binnenlandse vluchten lopen vertraging op; houd op de tweelanden-routes de grensdag als een eigen dag in plaats van er een plek aan het eind aan vast te plakken. En besteed de speling die drie weken u geven aan rust, niet aan nog een regio. Het ding dat een goede reis van deze lengte van een uitputtende scheidt, is de lege middag, de felucca of de eilanddag met niets erna, de ochtend die begint wanneer u wakker wordt in plaats van wanneer de gids klopt. Elke regio of elk land dat u toevoegt kost een reisdag aan beide uiteinden en een mate van vermoeidheid die over eenentwintig dagen meer opbouwt dan over tien. De routes hierboven laten alle een dag of twee onverantwoord, met opzet; dat is de bedoeling, geen gat om te vullen.