Rode Zee
Marsa Alam bezienswaardigheden beginnen onder water: dit is het zuidelijkste van de drie grote vakantiegebieden van Egypte aan de Rode Zee, en het gebied dat duikers kiezen wanneer het rif belangrijker is dan het resort. Het is rustiger dan Hurghada, minder volgebouwd en heeft het betere koraal. Het strekt zich bovendien dun uit langs een lange kustweg, en te voet bereikt u er vrijwel niets.
Marsa Alam is drie dingen: een klein stadje, een vliegveld ver ten noorden daarvan en een lange kuststrook aan weerszijden. De hotels staan in eigen complexen, kilometers van elkaar langs één woestijnweg, elk met een eigen strandgedeelte. Het stadje zelf is een werkplaats met een vissershaven en een paar winkels, en voor bezoekers is er niets.
Die afgelegenheid heeft twee kanten. Zij houdt de kust rustig, maar maakt all-inclusive feitelijk verplicht: u eet de hele week waar u slaapt, en het verschil tussen huizen met nominaal hetzelfde aantal sterren is groot. Vraag hoe het huisrif er werkelijk uitziet en hoe de toegang tot het water werkt. Die twee details bepalen uw week veel sterker dan het buffet.
De naam zelf zorgt voor de meeste verwarring. Marsa Alam staat voor het stadje, voor het vliegveld en voor een kuststrook van vele tientallen kilometers aan beide zijden daarvan. Twee hotels met hetzelfde adres in de brochure kunnen dus uren uit elkaar liggen. Marsa betekent eenvoudig baai, dus de marsa-namen op elke excursielijst zijn plekken aan de kustlijn en geen resorts. Port Ghalib, ten noorden van het stadje, is bovendien een apart ontwikkeld dorp met een eigen jachthaven, en een flink deel van wat als Marsa Alam wordt verkocht, speelt zich daar af.
De kust valt uiteen in vier ruwe zones, en die keuze bepaalt uw week sterker dan het hotel zelf. Ten noorden van het vliegveld, richting de oude havenplaats El Quseir, staan de oudere resorts en is de rit vanaf het vliegtuig kort. Port Ghalib, net ten zuiden van het vliegveld, is de jachthavenontwikkeling en de enige plek aan deze kust met een avond van enige betekenis. Daarna komt de lange middenstrook aan weerszijden van het stadje, met de meeste strandhotels en de zeegrasbaaien. En helemaal onderaan ligt het verre zuiden, voorbij Wadi el-Gemal richting Hamata en Wadi Lahami, het stilste en minst bebouwde stuk van de hele kust.
De afweging loopt over de volle lengte dezelfde kant op. Hoe verder naar het zuiden, hoe beter de riffen en hoe leger de kustlijn, en hoe langer de transfer aan beide einden van de vakantie. Een noordelijk hotel houdt u dicht bij het vliegveld en binnen bereik van een rit naar Luxor. Een zuidelijk hotel zet u naast riffen waar een dagboot uit het stadje een halve ochtend over zou doen. Geen van beide is fout, maar twee uur rijden na een late chartervlucht is een reële prijs, en die wordt stelselmatig onderschat.
Eén ding hoort vast te staan voordat u boekt: wat er werkelijk vóór het hotel ligt. Sommige huizen liggen aan een franjerif waar u vanaf het strand op kunt zwemmen. Andere liggen aan een zandbaai zonder koraal. Weer andere hebben een met boeien gemarkeerde geul door de rifplaat, of een steiger tot voorbij de rifrand. Hotelfotografie helpt u hier op geen enkele manier verder. Het duikcentrum op het terrein antwoordt meestal eerlijk op een e-mail, en dat ene antwoord is meer waard dan een pagina vol recensies.
De kustnabije riffen voor Hurghada dragen al sinds de jaren tachtig dagboten. Marsa Alam werd veel later ontsloten, en zijn riffen zijn hun toeristische leven decennia later begonnen. Dat ziet u aan de bedekking met steenkoraal, aan de hoeveelheid ankerschade en aan het aantal andere groepen waarmee u een plek deelt. Dat is de eerlijke reden waarom duikers naar het zuiden rijden.
De praktische verschillen tellen net zo zwaar. Veel hotels liggen aan een rif waar u naartoe kunt zwemmen, dus een duikdag heeft helemaal geen boot nodig. En waar u er toch een neemt, duurt de overtocht vaak twintig minuten in plaats van een uur. Elphinstone, het bekendste voorgelegen rif, is een diepe driftduik met echte stroming en in de herfst grotere kans op oceanische witpunthaaien — niets voor een vers Open Water-brevet. De zuidelijke riffen rond Fury Shoals en Hamata zijn zachter en minder bezocht.
Hurghada blijft winnen op vluchten, keuze aan vertrekdagen, pakketprijs en de mogelijkheid om 's avonds ergens heen te gaan wanneer het hotel gaat vervelen. De keuze hangt dus netjes aan één vraag: als duiken of snorkelen de reden voor de reis is, is Marsa Alam de betere koop en de langere aanreis waard. Is het water bijzaak, blijf dan in Hurghada en geef het verschil anders uit.
Elphinstone is de naam in elke brochure: een langgerekt rif voor de kust ten noorden van het stadje, met steile wanden aan beide zijden en een plateau aan elk uiteinde. U duikt het drijvend mee met de stroming, met open water onder u. Het is ook de plek waar mensen het vaakst boven hun macht duiken, in beide betekenissen, en een van de eerste die bij wind wordt afgelast. Een goede duikschool vraagt eerst naar uw recente duiken. Een school die daar niet naar vraagt, vertelt u daarmee genoeg.
Dichter bij huis liggen de marsa's, de ondiepe baaien die in de kustlijn zijn uitgesleten, en daar brengen de meeste gasten het grootste deel van hun week door. Abu Dabbab en Marsa Mubarak hebben het zeegras en de schildpadden. Andere zijn eenvoudige koraaltuinen in beschut water: twee flessen, een korte boottocht of een wandeling over het strand, niets diep en geen spanning. Dit is de onspectaculaire meerderheid van het duiken hier, en die is uitstekend.
Ten zuiden van het stadje worden de riffen opnieuw beter en zien ze minder mensen. Fury Shoals is een uitgestrekt geheel van ondiepe riffen, koraaltuinen en doorzwemgangen dat gewone sportduikers goed past, en Sataya aan de zuidkant daarvan is nog zo'n hoefijzerrif waar spinnerdolfijnen rusten. Verder zeewaarts liggen de blootgestelde riffen waar de zuidelijke duiksafari's om draaien: dieper, met serieuze stroming en een echte kans op haaien. Dat zijn geen dagtochten vanaf een hotelstrand, wat er ook bij het zwembad op het prikbord hangt.
Een groot deel van deze kustlijn valt binnen beschermd gebied. Waar parkgeld geldt, wordt dat doorgaans op de dag zelf aan boord geïnd en niet bij uw boeking opgeteld, dus houd kleingeld bij de hand. Diezelfde bescherming is de reden dat de riffen hier er nog zo uitzien, en dat maakt het geld dat u zonder discussie overhandigt goed besteed.
Een duiksafari is een boot waarop u ongeveer een week slaapt, drie tot vier keer per dag duikt en 's nachts naar de volgende stek vaart. Port Ghalib en Hamata zijn de twee zuidelijke vertrekhavens, en juist deze zuidelijke routes zijn voor veel duikers de reden om op Marsa Alam te vliegen in plaats van op Hurghada. Zo'n boot bereikt riffen waar geen enkele dagboot vanaf een hotel komt, en de reistijd aan het begin en eind van elke duikdag verdwijnt helemaal.
Datzelfde schip zet u ook een week lang in een kleine hut, zonder bereik, met een stuk of tien onbekenden, en tussen de duiken door is er weinig anders dan eten en slapen. Klinkt dat als een slechte week, dan wordt het er een. De zuidelijke routes vormen bovendien de zwaardere helft van het Egyptische safariduiken: sterkere stroming, diepere stekken, driften in open water. Duikscholen stellen daarvoor een minimum aan ervaring, en een eerste duiksafari is niet het moment om daarover te onderhandelen.
Reist u met iemand mee die niet duikt, dan werkt een duiksafari vrijwel niet, en is een hotel met een fatsoenlijk huisrif het logische alternatief. Zo'n gemengd gezelschap is aan deze kust eerder regel dan uitzondering, en het gebied is erop ingericht: de een gaat 's ochtends met de dagboot mee, de ander zwemt vanaf het strand het rif op, en rond lunchtijd ziet u elkaar weer.
Meerdere baaien aan deze kust hebben zeegrasvelden in ondiep, beschut water, en Abu Dabbab en Marsa Mubarak zijn de twee waar de meesten naartoe worden gebracht. Soepschildpadden grazen er en worden vrijwel dagelijks gezien. Doejongs zijn een ander verhaal. Er zijn er zeer weinig langs de hele kust, ze trekken rond, en wie u er een belooft, verkoopt iets wat hij niet kan leveren.
Stel u ook in op de omstandigheden. Deze baaien zijn ondiep en zandig, en het water erin is vaak troebel, heel anders dan de helderheid langs de rifwanden. Ga vroeg, voordat de hotelgroepen komen. Houd afstand en laat het achternazwemmen. Deze dieren opjagen was hier een echt probleem, en een gids die u laat jagen, is geen goede gids.
Sha'ab Samadai, verkocht als Dolphin House, is een hoefijzervormig rif waarin spinnerdolfijnen overdag rusten. De lagune is gezoneerd, en u mag het kerngebied waar ze slapen niet in — terecht. Op sommige dagen ziet u ze vanaf de grens, op andere niet, en het rif zelf is mooi maar vol.
De regels op deze plekken zijn door de jaren heen strenger geworden, en dat is winst en geen last. Baaien zijn ingedeeld in zones, het aantal boten en de instapplaatsen liggen vast, en van gidsen wordt verwacht dat zij u instrueren voordat iemand het water in gaat. Neem die uitleg serieus. De dieren hier zijn mensen gewend maar niet tam, en een opgejaagde doejong verlaat eenvoudigweg zijn graasgebied. Zo houdt een baai op de moeite waard te zijn.
Dit is het sterkste argument voor Marsa Alam boven vrijwel elke andere plek in Egypte. Een flink deel van het rif ligt binnen enkele meters van het wateroppervlak, en aan deze kust bereikt u het vaak rechtstreeks vanaf het strand, zonder boot, brevet of gids. Snorkelaars zien op de ondiepe stekken veel van wat de duikers zien: koraalkoppen, rifvis in aantallen die indruk maken, schildpadden die in de beschutte baaien over het zeegras grazen.
Voor snorkelen zijn beschutte baaien beter dan spectaculaire wanden, en de marsa's zijn precies dat. Daarom kiezen gezinnen deze kust boven de Sinaï. Boekt u toch een boottocht, vraag dan of die werkelijk op ondiep rif stopt. Sommige tochten zijn opgebouwd rond diepe stekken, en daar dobbert een snorkelaar een uur lang boven blauw niets en vraagt hij zich af waar de ophef over ging.
Een paar praktische punten. Waterschoenen om in en uit het water te komen, want de ondiepten bestaan uit koraal en steen en niet uit zand. Een lycrashirt of een oud T-shirt in plaats van steeds opnieuw zonnebrand op uw rug, beter voor uzelf en beter voor het rif. En houd uw eigen tempo aan in plaats van achter de vinnen van een gids aan te jagen, want een rifplaat onder een halve meter water is het kwetsbaarste wat er in zee is. Meestal gaat er iets stuk door een trap die u zelf niet eens hebt gevoeld.
All-inclusive is de norm aan deze kust, en achter dat ene woord gaat een enorm kwaliteitsverschil schuil. U eet een week lang elke maaltijd in dezelfde twee of drie restaurants, dus het eten telt hier zwaarder dan in een stad waar u naar buiten kunt lopen. Vraag na wat er werkelijk bij zit. Sommige huizen zetten de specialiteitenrestaurants, de geïmporteerde drank, de steiger of de watersport achter een toeslag, en dan was de prijs die u online vergeleek nooit de prijs die u zou betalen.
Het duikcentrum is meestal een zelfstandig bedrijf dat ruimte huurt van het hotel. Het aantal sterren van het hotel zegt er dus helemaal niets over. Beoordeel het op eigen kenmerken: hoeveel duikers een gids onder water meeneemt, of er een checkduik komt voordat iets serieus wordt gedaan, en of men uw logboek wil zien. De centra die daar nooit naar vragen, zijn de centra om te mijden. Kijk naar de staat van het huurmateriaal en kijk of er zuurstof aan boord is.
Buiten het hek is bijna niets, en precies op die lijn verandert wat gepast is. Badkleding rond het zwembad en op het hotelstrand is volstrekt gewoon en niemand kijkt ervan op. Loopt u naar een winkel, een apotheek of een taxi, dan bent u in het werkende Egypte, waar dat niet zo is. Gewone kleding buiten het terrein is eenvoudige beleefdheid, kost u niets en scheelt aan beide kanten een hoop ongemakkelijke aandacht.
Wadi el-Gemal begint ten zuiden van het stadje en strekt zich landinwaarts uit: een beschermd gebied van droge bergen, grindvlaktes, mangroven en voorgelegen eilanden, waar Ababda-families nog altijd wonen en vee houden. De hoofdreden voor de meesten is Sikait, waar de Romeinen smaragden wonnen — de belangrijkste bron van hun wereld — en waar heiligdommen in de rots van een smal dal zijn uitgehakt. U heeft een terreinwagen, een gids en een vergunning van het park nodig.
Wees helder over wat deze dag is. Hij is heet, stoffig en lang, met grote lege afstanden tussen alles. Gazellen en steenbokken leven in het park, maar u zult ze nauwelijks zien. Ga erheen omdat u stille woestijn wilt en ruïnes waar verder niemand staat. Verwacht u een safari, laat het dan en breng de dag in plaats daarvan in het water door.
Eerlijk gezegd niet veel, en dat is nu juist de bedoeling van deze kust. De woestijn achter de kustweg is het belangrijkste antwoord: er lopen halvedagtochten het heuvelland in, en Wadi el-Gemal is dezelfde gedachte in een hele dag. Sommige aanbieders organiseren avonden bij Ababda-families. Die zijn de moeite waard wanneer het om een bezoek gaat en niet om een voorstelling, en aan de beschrijving van de tocht merkt u meestal al welke van de twee u koopt.
De sterrenhemel wordt hier stelselmatig onderschat. Er is vrijwel geen kunstlicht langs deze kust en de lucht is droog, dus op een maanloze nacht is de hemel ongeveer het mooiste wat de meeste bezoekers ooit zullen zien. Het kost niets, vraagt geen gids en geen boeking, en het is een betere avondbesteding dan het hotelentertainment.
El Quseir, noordwaarts langs de kust, komt nog het dichtst bij een oude stad aan deze oever: een havenplaats aan de Rode Zee met eeuwen handel achter zich, een Ottomaans fort boven de haven en een kleine, laagbouwde boulevard. Het is eerder een halve dag uit dan een bestemming, maar het is een echte plaats op een manier waarop de resortstrook dat niet is. Port Ghalib is de andere avondoptie, ontworpen en aangenaam, met een promenade en een rij restaurants waartussen u kunt lopen.
Marsa Alam International ligt ver ten noorden van het stadje, ongeveer een uur rijden ervandaan en ruwweg half zo ver van Port Ghalib. Het wordt overwegend bediend door charter- en seizoensgebonden lijnvluchten uit Europa, het dichtst in de wintermaanden. Veel verbindingen vliegen één keer per week, wat uw reis stilzwijgend vastlegt op zeven of veertien nachten. Controleer de vliegdag voordat u iets anders vastzet.
Controleer daarna waar aan de kust uw hotel werkelijk ligt. Vanaf het vliegveld is een noordelijk huis een korte rit. Een huis onderaan bij Hamata kan twee uur en meer betekenen, aan beide einden van de vakantie. Hurghada is drie tot vier uur over land. Luxor is vier tot vijf uur door de woestijn via Edfu. Caïro is een vlucht en geen rit.
Buiten het charterseizoen dunt het aanbod flink uit, en dan komt u er soms alleen via Caïro, wat van een directe vlucht het grootste deel van een dag maakt. Zoek dat vroeg uit, want het kan Hurghada tot de verstandige aankomstluchthaven maken terwijl u toch in Marsa Alam wilt verblijven. Vliegt u inderdaad op Hurghada, reken de rit naar het zuiden dan eerlijk mee en niet optimistisch.
Ja, en voor een eerste Egyptereis is dat meestal de betere opzet. Naar Caïro vliegen, piramides en museum, dan de Nijl tussen Luxor en Aswan, daarna door de woestijn naar de kust en, als een charter bij uw data past, vanaf Marsa Alam naar huis. Doe de bezichtigingen eerst. Niemand wil na een week nietsdoen om vier uur 's ochtends opstaan.
Wat niet werkt, is de dagtocht. Luxor vanuit Marsa Alam betekent vertrek voor zonsopgang, vier tot vijf uur per richting en drie sites die u in de hitte doorloopt, met een lange rit voor de boeg. Dat is een slechte manier om een van de dichtste concentraties antieke bouwwerken überhaupt te zien. Geef het een of twee nachten, of bewaar het voor een andere reis.
Twee weken is de lengte waar deze opzet werkelijk om vraagt: Caïro vooraan, vier of vijf nachten op de rivier, dan zeven aan de kust met de thuisvlucht vanaf zee in plaats van een tweede woestijnrit. Tien dagen zijn passend te maken door Aswan kort te houden, maar u zult het merken. Korter dan dat kiest u beter één helft van het land en doet u die goed.
Het water is het hele jaar warm, in de nazomer net onder de 30 °C en hartje winter iets boven de 20 °C. De meesten willen in januari en februari een 5mm-pak. De luchttemperaturen van juni tot en met augustus zijn hard, en alles landinwaarts is dan onaangenaam. Voorjaar en herfst zijn het beste compromis, en de vroege herfst heeft het warmste water van het jaar.
De wind is de factor die plannen omgooit. Een noordenwind is hier normaal en in de winter sterker, en wanneer hij aantrekt, worden de blootgestelde voorgelegen plekken afgelast, soms meerdere dagen achter elkaar. Plan speling in een duikweek en zie een huisrif als verzekering in plaats van luxe: het maakt van een afgeblazen ochtend een duik in plaats van wachttijd.
Per maand is het patroon eenvoudig genoeg. December tot en met februari geven milde dagen, werkelijk koele avonden en het dikste pak van het jaar. Maart tot en met mei worden gestaag warmer en vormen de winderigste periode. Juni tot en met augustus zijn zo heet dat de woestijn feitelijk afvalt en de zee de enige aangename plek is. September tot en met november hebben het warmste water, de rustigste reeks dagen en de beste kans dat de voorgelegen stekken doorgaan zoals gepland. Kunt u uw data vrij kiezen, kies dan de herfst.
Het werkt goed, met voorbehoud. De beschutte baaien zijn rustig en ondiep, de afstanden zijn kort zodra u er eenmaal bent, en een week op één plek met een zwembad en een strand is precies wat kleine kinderen van een vakantie willen. De schildpadden in de zeegrasbaaien zijn het soort herinnering waar een zesjarige jaren later nog over praat, en daar volstaan een duikbril en een snorkel voor.
Het voorbehoud zit in de rifplaat en de hitte. Een franjerif met een steiger eroverheen is geen pierenbadje, dus met peuters heeft u een echt zandstrand of een hotel met een beschutte lagune nodig, en dat moet u vóór het boeken uitzoeken. De luchttemperaturen in hoogzomer zijn zwaar voor kleine kinderen, en de zon die van het water en het bleke zand terugkaatst verbrandt sneller dan de meeste ouders verwachten. Bedek ze liever dan dat u op steeds opnieuw insmeren vertrouwt.
Plan ook rond de transfer. Een charter die laat op de avond landt, gevolgd door twee uur rijden naar het zuiden, is een beroerd begin van een gezinsweek, en dezelfde rit aan het eind kost u de laatste ochtend. Met jonge kinderen betaalt u beter de meerprijs voor een hotel dichter bij het vliegveld en brengt u de gewonnen uren in het water door.
Neem contant geld mee. Voorbij de hotelbalie wordt pinnen snel lastig, fooien horen hier echt bij de manier waarop dingen werken, en boot- en parkgeld worden doorgaans op de dag zelf contant geïnd. Egyptische ponden voor alles wat lokaal is. Het hotel wisselt uw geld met alle plezier tegen een koers die u zelf niet gekozen zou hebben, dus neem genoeg mee om die gang niet om de dag te hoeven maken.
De afstanden maken van alles een excursie. U loopt niet even naar een apotheek, niet even uit eten, niet even een uurtje het stadje in. Een taxi moet voor beide richtingen geregeld en betaald worden, want buiten staat geen tweede rit op u te wachten. Ga er bij het plannen van uw week van uit dat u blijft waar u bent, en behandel al het andere als een volwaardige dag uit met een prijskaartje.
Aan de verzekering wordt doorgaans te weinig gedacht wanneer u gaat duiken. Gewone reispolissen sluiten duiken vaak uit of dekken het alleen tot een beperkte diepte, en de behandeling van ernstige decompressieziekte is kostbaar. Sluit een specifieke duikdekking af en vraag uw duikschool waar de dichtstbijzijnde decompressiekamer staat. Aan dit stuk kust zijn er kamers, maar de kust is lang. Dat is een argument om behoudend te duiken en niet om uit het water te blijven.
Ten slotte bepaalt vliegen na duiken uw laatste dag. Opleidingsorganisaties schrijven een oppervlaktepauze voor u vertrekt voor, vaak minstens twaalf uur na één duik en langer na meerdere dagen herhaald duiken. Houd aan wat uw eigen organisatie voorschrijft, en reken het binnenlandse sprongetje naar Caïro net zo goed als vliegen. Plan een week met vier of vijf duikdagen in plaats van zeven, dan staat u niet de halve vakantie op de klok te kijken.
Het past allereerst bij duikers, dan bij fanatieke snorkelaars en bij mensen die een week op één plek willen blijven. Het werkt voor gezinnen met kleine kinderen die een rustige baai en korte afstanden nodig hebben. Het werkt als laatste etappe van een Nijlreis, wanneer u alleen nog stil wilt staan. En het past bij iedereen voor wie Sharm of Hurghada te vol was.
Het past niet bij korte reizen, omdat vliegschema en transfers er te veel van opeten. Het past niet bij iemand die een markt, een bar of een keuze aan restaurants op loopafstand wil. En als de zee niet de reden voor de reis is, blijft er weinig over: behalve de woestijnruïnes in het achterland ligt het Oude Egypte dat de meesten in hun hoofd hebben aan de Nijl, uren verderop.
Nee. Het grootste deel van de kust is eenvoudig duiken: beschutte baaien, zachte wanden, instappen vanaf de kant zonder enige boot. De veeleisende plekken zijn de voorgelegen riffen, met voorop Elphinstone, waar diepte en stroming serieus te nemen zijn en een actueel, eerlijk logboek zwaarder telt dan het brevetkaartje. Vraag welke plekken uw duikschool in uw week werkelijk aandoet. Aan dit stuk kust zijn decompressiekamers.
In veel hotels wel, en dat is een van de echte voordelen hier. Sommige hebben een rifplateau dat u via een steiger of trap oversteekt, andere een zandige lagune met een gemarkeerd kanaal naar de rand. Maar niet voor elk strand ligt een rif. Controleer dat voor het boeken, want een kale zandbaai maakt van uw week wachten op de boot in plaats van naar buiten zwemmen.
Het is een op de tekentafel ontworpen marinadorp ten noorden van het stadje, met een promenade, winkels, restaurants en ligplaatsen voor duiksafarischepen. Het is de ene plek aan deze kust waar u 's avonds te voet ergens heen kunt, en sommigen hebben dat nodig. De prijs daarvoor is de afstand: de goede zuidelijke riffen liggen verder weg, en u brengt meer tijd door op boten erheen.
De hotelprijzen zijn vergelijkbaar en vaak iets lager, omdat er minder concurrentie is om uw avondbudget. De doorslag komt van de vluchten: minder routes en minder vertrekdagen kunnen de totaalrekening juist omhoog drijven. Excursies kosten hier eveneens meer, omdat alles verder uit elkaar ligt en de rijtijd betaald moet worden.
Zeven is het praktische minimum, en het vliegschema beslist het meestal toch al voor u. Wie de zuidelijke riffen wil, moet aan tien tot veertien denken, omdat de verre plekken hele dagen vragen en de wind er een of twee van afneemt. Zijn de riffen het hele doel, dan dekt een duiksafari vanuit Port Ghalib of Hamata meer afstand dan een hotelweek.
Zee-egels, vuurkoraal en goed gecamoufleerde steen- en schorpioenvissen zitten op ondiepe rifplateaus, dus waterschoenen horen in de koffer als u erin waadt. De stroming kan bij sommige instapplekken ook dicht bij de kant toenemen. Niets daarvan is een reden om uit het water te blijven; het is een reden om de duikschool naar precies uw strand te vragen.
Die zijn er, en voor veel duikers is dat juist de reden om te komen. Rifhaaien zijn op de zuidelijke riffen een gewoon gezicht, en oceanische witpunthaaien laten zich in de herfst eerder zien op de blootgestelde voorgelegen stekken, Elphinstone voorop. Incidenten zijn zeldzaam. Het standaardadvies is saai en verdient opvolging: voer nooit vis, blijf bij uw groep en doe wat de briefing zegt.
Alleen als u graag snorkelt, of graag heel weinig doet. De riffen blijven de attractie, en een goed huisrif geeft een snorkelaar het meeste van wat duikers op de ondiepe stekken zien. Haal het water weg en er blijft een hotelcomplex over, een woestijnweg en een lange rit naar al het andere. Past dat niet bij uw gezelschap, dan bent u in Hurghada of El Gouna beter af.
Drie tot vier uur over de weg, afhankelijk van waar aan de kust u verblijft. Mensen vliegen wel degelijk op Hurghada wanneer de tarieven of de vertrekdagen beter uitkomen, en dat kan de juiste keuze zijn, maar het kost aan beide einden van de vakantie het grootste deel van een dag. Voor een hotel in het verre zuiden, voorbij Wadi el-Gemal, houdt die rit helemaal op verstandig te zijn.
U heeft het volledige Egyptische toeristenvisum nodig. De gratis Sinaï-vergunning die sommige reizigers bij aankomst in Sharm el-Sheikh krijgen, bestaat aan deze kust niet en zou hier ook niets opleveren, omdat de Rode Zeekust ten zuiden van Suez vasteland is en geen Sinaï. Online aanvragen vooraf is voor de meeste nationaliteiten de eenvoudigste weg. Inreisregels veranderen, dus controleer de actuele stand vlak voor vertrek bij het ministerie van Buitenlandse Zaken via Nederlandwereldwijd, of bij de FOD Buitenlandse Zaken in België, en vertrouw niet op wat maanden eerder is opgeschreven, deze pagina inbegrepen.
Niet verstandig. Het is beschermd gebied, toegang vraagt een vergunning, de pistes vragen een terreinwagen, en er is daarbuiten niets wanneer er iets met het voertuig misgaat. Boek het bij een erkende aanbieder. Vraag wie er werkelijk rijdt en of er een Ababda-gids meegaat, want juist die uitvoeringen van deze dag zijn de moeite waard.
Inreisregels, openingstijden, reisadviezen en wisselkoersen veranderen. Controleer ze bij de bron, niet hier.
Geschreven en gecontroleerd door de redactie van Rondreis Egypte · Laatst gecontroleerd op . Inreisbepalingen, prijzen en openingstijden veranderen — controleer alles wat ertoe doet bij de officiële instanties waarnaar deze pagina verwijst.
8 dagen · Nijl & Rode Zee
Deze reis gaat zonder schip. Gizeh en het Grote Egyptische Museum, een nacht in Luxor voor beide oevers, twee nachten aan de Rode Zee en dan terug naar Caïro voor de Citadel, het koptische Caïro en de koninklijke mummies.
vanaf US$2.040 / per persoon
10 dagen · Nijl & Rode Zee
Egypte in drie delen: twee dagen in Caïro, drie nachten varen van Aswan naar Luxor, daarna drie nachten aan de Rode Zee zonder programma. Eerst de tempels, dan de zee.
vanaf US$2.310 / per persoon
11 dagen · Nijl & Rode Zee
De route van 10 dagen langs de Nijl en de Rode Zee, met aan het eind één extra dag in Caïro voor de Citadel, Koptisch Caïro en de koninklijke mummies. Twee dagen in Caïro, drie nachten op de rivier, drie aan zee.
vanaf US$2.560 / per persoon
