Rode Zee
Wat te doen in Marsa Alam is een korte vraag met een kort antwoord, en bijna alles op die lijst is nat. Dat is geen verwijt. Marsa Alam is het zuidelijkste van de drie grote vakantiegebieden van Egypte aan de Rode Zee, en de riffen zijn er de beste van de drie: veel van wat u elders alleen per boot bereikt, ligt hier op zwemafstand van het strand. Maar de lijst raakt op, en sneller dan de folders toegeven. Deze pagina zet de excursies op volgorde van wat ze werkelijk waard zijn, vertelt bij elke wat u ervoor terugkrijgt, en noemt de tochten die wij zelf niet zouden boeken.
Begin bij de ligging, want die bepaalt al het andere. Marsa Alam is geen plaats waar u verblijft. Het is een klein werkdorp met een vissershaven en een handvol winkels, met de luchthaven ver ten noorden ervan en aan weerszijden een lange kuststrook waar de hotels kilometers uit elkaar in hun eigen ommuurde terreinen liggen, geregen aan één woestijnweg. In het dorp zelf is voor bezoekers niets te doen, en vanaf de meeste hotels valt nergens naartoe te lopen. De activiteiten zijn daarmee: het rif voor uw neus, de bootdagen die u koopt, en de woestijn achter u, in die volgorde van waarde.
Eerlijk gerangschikt ziet de lijst er zo uit. Snorkelen of duiken rechtstreeks vanaf het huisrif, het beste wat hier te doen is en tegelijk het goedkoopste. De zeegrasbaaien bij Marsa Mubarak en Abu Dabbab, waar groene zeeschildpadden in ondiep water grazen. Een bootdag naar de riffen ten noorden of ten zuiden van het dorp. Wadi el Gemal, als u lege woestijn en Romeinse resten wilt in plaats van wild. El Quseir of Port Ghalib voor een avond waarin u ergens naartoe kunt lopen. En de sterrenhemel, die gratis is en mooier dan de meeste bezoekers ooit hebben gezien. Daaronder wordt de lijst snel dun en resteren vooral excursies die aan de hotelbalie worden verkocht om een middag te vullen.
De naam Marsa Alam zorgt bij het boeken voor echte verwarring. Hij wordt gebruikt voor het dorp, voor de luchthaven en voor een lange kuststrook aan beide zijden daarvan, en daardoor kunnen twee hotels met een identieke omschrijving uren uit elkaar liggen. Een marsa is eenvoudigweg een baai, dus de marsa-namen op een excursielijst zijn plekken aan de kustlijn en geen vakantieplaatsen. Voordat u een activiteit op deze pagina als dichtbij of ver wegzet, zoekt u dus uit waar langs die kust u eigenlijk slaapt. Onze volledige gids bij de kust, de vier zones en de transfertijden staat op de bestemmingspagina over Marsa Alam, hieronder gelinkt.
Dit is het sterkste argument voor Marsa Alam boven welke andere badplaats in Egypte ook, en het enige punt op deze lijst waarvoor u niets hoeft te boeken, geen brevet nodig heeft en geen gids. Een flink deel van het rif ligt hier op enkele meters onder de oppervlakte, en bij veel hotels bereikt u het rechtstreeks vanaf het strand. Snorkelaars zien op de ondiepe plekken bijna alles wat de duikers zien: koraalblokken in werkelijk goede staat, rifvissen in echte aantallen, en schildpadden die boven het zeegras in de beschutte baaien grazen. Het is bovendien het onderdeel van een reis door Egypte dat de verwachtingen het meest betrouwbaar overtreft, vooral doordat die verwachtingen laag beginnen.
De adder onder het gras is dat niet elk strand een rif voor de deur heeft. Sommige hotels liggen aan een zoomrif waar u zo vanaf kunt zwemmen, andere aan een zandbaai zonder enig koraal, weer andere hebben een met boeien gemarkeerde geul door de rifplaat en sommige een steiger tot aan de rifrand. Hotelfoto's helpen u hierbij van geen kant. Mail het duikcentrum op het terrein en vraag hoe de instap eruitziet en wat er voor de kust ligt. Dat ene antwoord bepaalt uw week meer dan het aantal sterren, het buffet of wat een beoordelingssite u vertelt.
Een paar praktische punten scheiden een goede week in het water van een pijnlijke. Rifschoenen, want de ondiepten bestaan hier uit koraal en steen in plaats van zand, en omdat zee-egels, vuurkoraal en uitstekend gecamoufleerde steenvissen en schorpioenvissen op ondiepe rifplaten leven. Een lycrashirt of een oud T-shirt in plaats van telkens opnieuw zonnebrandcrème op uw rug, wat beter is voor u en beter voor het koraal. En zwem in uw eigen tempo in plaats van achter de vinnen van een gids aan: een rifplaat onder een halve meter water is het kwetsbaarste wat in zee te vinden is, meestal beschadigd door een trap die u zelf niet eens opmerkte.
Verschillende baaien langs deze kust hebben zeegrasvelden in ondiep, beschut water, en Marsa Mubarak en Abu Dabbab zijn de twee waar de meeste bezoekers naartoe worden gebracht. Groene zeeschildpadden grazen daar en worden de meeste dagen gezien, wat ongeveer zo betrouwbaar is als wild ergens ter wereld wordt. Dit is de excursie die gezinnen als eerste zouden moeten boeken: het werkt met een masker en een snorkel in plaats van met een fles, het water is rustig, en een kind van zes dat een schildpad een meter onder zich heeft zien eten, vertelt daar jaren later nog over.
Stuur wel de omstandigheden bij in plaats van de verwachtingen, want die twee worden vaak verward. Deze baaien zijn ondiep en zanderig, en het water is er dikwijls troebel, niets vergeleken met het zicht bij de rifwanden. Wie rechtstreeks uit een ansichtkaart aankomt, is even teleurgesteld voordat het doordringt waar hij naar kijkt. Ga vroeg, voordat de hotelgroepen arriveren, zowel om het licht als om de drukte. Verblijft u binnen bereik, dan is zo'n baai beter twee keer om acht uur 's ochtends te doen dan één keer om elf uur met vier boten al voor anker.
Gedrag telt hier zwaarder dan op welke andere plek aan deze kust ook. Houd afstand, jaag niets met de vinnen vooruit achterna, en ga nooit tussen een etend dier en de oppervlakte in liggen. Het opdringen aan deze dieren is langs deze kust een reëel probleem geweest, en een gids die u er een laat achtervolgen is geen goede gids en mag dat horen. De regels zijn door de jaren heen strenger geworden, en dat is winst en geen ergernis: sommige baaien zijn in zones verdeeld, het aantal boten en de instapplekken zijn beperkt, en van gidsen wordt verwacht dat ze u instrueren voordat er ook maar iemand het water in gaat. Neem die instructie serieus.
De doejong is het dier waarmee Marsa Alam wordt verkocht, en het eerlijke antwoord luidt dat het geen attractie is maar een kans. Er leven er langs de hele kust zeer weinig, ze verplaatsen zich, en elke aanbieder die u er een belooft, verkoopt iets wat hij niet kan leveren. Wordt een tocht geprijsd of vernoemd naar een gegarandeerde doejong, dan weet u alleen daaruit al met wat voor bedrijf u te maken heeft. Boek de baai om de schildpadden en het zeegras, beschouw een doejong als het toeval dat af en toe optreedt, en u komt tevreden thuis in plaats van bekocht.
Er is een tweede reden om die lijn vast te houden: juist het achternazitten richt de schade aan. Een doejong die van zijn graasplek wordt opgejaagd, vertrekt gewoon, en zo houdt een baai op de moeite waard te zijn, voor u en voor iedereen die volgend seizoen dezelfde tocht boekt. Het gedrang van boten en vinnen zodra er een opduikt, is bovendien geen fraai gezicht om deel van uit te maken. Krijgt u er toch een te zien, blijf dan verder weg dan natuurlijk aanvoelt en laat het dier eten.
Hetzelfde geldt voor Sha'ab Samadai, het hoefijzervormige rif dat als Dolphin House wordt verkocht en waar langsnuitdolfijnen overdag rusten. De lagune is in zones verdeeld en u mag de kern waar zij slapen niet in, wat juist is en waarover niet te twisten valt. Sommige dagen ziet u ze vanaf de grens en andere dagen niet. Het rif zelf is aangenaam en druk. Boek het als een rifdag met een mogelijke bonus en u heeft een redelijke middag. Boek het als een ontmoeting met dolfijnen en ongeveer de helft van de keren voelt u zich iets aangesmeerd.
Marsa Alam is veel later ontwikkeld dan Hurghada, waar de kustriffen al sinds de jaren tachtig dagboten dragen, en de riffen hier begonnen hun toeristische leven decennia later. Dat is te zien aan de bedekking met hard koraal, aan de hoeveelheid ankerschade en aan het aantal andere groepen waarmee u een duikplek deelt. Dit is de eerlijke reden waarom duikers naar het zuiden trekken, en die houdt stand. Het praktische gevolg is dat veel hotels aan een rif liggen waar u naartoe kunt zwemmen, zodat een duikdag helemaal geen boot nodig heeft, en waar u er wel een neemt, duurt de vaart vaak twintig minuten in plaats van een uur.
Het duikcentrum is doorgaans een zelfstandig bedrijf dat ruimte huurt van het hotel, wat betekent dat het aantal sterren van het hotel u er niets over vertelt. Beoordeel het op eigen merites. Hoeveel duikers neemt elke gids mee onder water? Draait het centrum een checkduik voordat er iets serieus gebeurt? Vraagt het om uw logboek, en vraagt het wat u recentelijk heeft gedoken in plaats van alleen welk brevet u op zak heeft? De centra die dat nooit vragen, zijn de centra die u vermijdt. Kijk naar de staat van het huurmateriaal en kijk of er zuurstof aan boord ligt. Daar is geen enkele deskundigheid voor nodig, alleen de bereidheid om even te blijven staan en te kijken.
Twee stukken papierwerk blijven te lang liggen. Een gewone reisverzekering sluit duiken vaak volledig uit, of dekt het slechts tot een geringe diepte, en de behandeling van een ernstig duikongeval is kostbaar: sluit een specifieke duikdekking af. En vliegen na duiken bepaalt uw laatste dag voor u, want de opleidingsorganisaties adviseren een oppervlakte-interval voordat u het vliegtuig in gaat, meestal ten minste twaalf uur na één duik en langer na meerdere dagen achtereen duiken. Reken de binnenlandse vlucht naar Caïro mee als vliegen. Plan een week rond vier of vijf duikdagen in plaats van zeven en u brengt de vakantie niet op de klok kijkend door. Onze pagina over duiken in Egypte, hieronder gelinkt, loopt het allemaal na.
Elphinstone staat op elke folder aan deze kust: een lang rif voor de kust ten noorden van het dorp, met steile wanden aan beide zijden en aan elk uiteinde een plateau. Hij wordt als driftduik gedoken, in stroming, met open water onder u. Als het meezit is het een van de beste duiken van Egypte en de reden dat een flink aantal mensen hierheen vliegt in plaats van naar iets goedkopers. Het is tegelijk de plek waar duikers zich het vaakst boven hun macht vinden, in beide betekenissen van dat woord.
Wees eerlijk tegen uzelf over ervaring. Dit is geen duik voor een vers open water-brevet, en evenmin voor iemand die drie jaar geleden voor het laatst dook op een resortcursus. Een goede aanbieder vraagt naar uw recente duiken voordat hij u meeneemt, en wie daar niet naar vraagt, vertelt u iets over hoe hij de rest ook regelt. Oceanische witpunthaaien komen hier in de herfst vaker voor, wat voor ervaren duikers deels de aantrekkingskracht is en deels de reden dat de briefing ertoe doet. Incidenten zijn zeldzaam, en het standaardadvies is saai en de moeite waard: voer nooit vissen, blijf bij uw groep, en doe precies wat u aan boord is verteld.
Elphinstone behoort bovendien tot de eerste plekken die vervallen zodra de wind aantrekt, en dat gebeurt vaak genoeg om geen reis rond één duik te bouwen. Is dit de reden dat u komt, gun de kust dan genoeg nachten om twee weggewaaide ochtenden tot een ongemak te maken in plaats van het einde van het plan, en beschouw een huisrif als verzekering en niet als luxe. Dat is wat een afgezegde boot verandert in een duik in plaats van in wachten bij het zwembad.
Ten zuiden van het dorp worden de riffen opnieuw beter en zien ze minder mensen, en dit is het deel van de kust dat verder naar beneden verblijven beloont. Fury Shoals is een verspreid complex van ondiepe riffen, koraaltuinen en doorzwemmingen dat gewone recreatieve duikers uitstekend past: geen grote diepte, geen drama, en veel koraal in goede staat. Sataya, aan de zuidkant daarvan, is opnieuw een hoefijzervormig rif waar langsnuitdolfijnen rusten, en het werkt op precies dezelfde voorwaarden als Sha'ab Samadai verder naar het noorden.
Daarachter liggen de onbeschutte riffen in open zee waarvoor de zuidelijke duiksafari's bestaan: dieper, met werkelijke stroming en een reële kans op haaien. Dat zijn geen dagtochten vanaf een hotelstrand, wat er ook op het prikbord bij het zwembad hangt, en een tocht die u als zodanig wordt verkocht is ofwel verkeerd benoemd ofwel gaat ergens anders heen. Rifhaaien zijn op de zuidelijke riffen overigens een alledaags gezicht, en voor veel duikers is dat een groot deel van de reden dat ze kwamen.
Een aanzienlijk deel van deze kustlijn ligt binnen beschermd gebied, en waar parkgeld geldt, wordt dat normaal gesproken op de dag zelf aan boord geïnd in plaats van bij uw boeking opgeteld. Neem daar klein contant geld voor mee, en voor de fooien, die hier een echt en verwacht onderdeel zijn van hoe een dagboot draait en geen kwestie van losse munten. Voorbij de hotelbalie wordt pinnen snel lastig. Onze pagina over geld in Egypte behandelt de bedragen, ook die van het fooien geven.
Een duiksafari is een boot waarop u ongeveer een week slaapt, drie of vier keer per dag duikt en 's nachts tussen de plekken door vaart. Port Ghalib en Hamata zijn de twee zuidelijke vertrekpunten, en deze routes zijn een groot deel van de reden dat duikers überhaupt naar Marsa Alam vliegen in plaats van naar Hurghada. Een duiksafari bereikt riffen waar geen enkele dagboot vanaf een hotel komt, en haalt de reistijd weg aan het begin en het eind van elke dag, wat over een week meer waard is dan de extra plekken op papier.
Het zet u tegelijk in een kleine hut, buiten telefoonbereik, met een stuk of twaalf vreemden en niets te doen tussen de duiken door behalve eten en slapen. Klinkt dat als een beroerde week, dan wordt het dat ook. De zuidelijke routes zijn bovendien de zwaardere helft van het Egyptische duiksafarilandschap: sterkere stroming, diepere plekken, drift in open water. Aanbieders stellen er een minimum ervaringsniveau voor, en een eerste duiksafari is niet het moment om daarover te onderhandelen.
Reist u met iemand die niet duikt, dan is een duiksafari vrijwel onwerkbaar, en een hotel met een fatsoenlijk huisrif is dan het voor de hand liggende antwoord. Die gemengde combinatie is aan deze kust het gewone geval en het gebied is erop ingericht: de een neemt 's ochtends de dagboot, de ander zwemt vanaf het strand, en u treft elkaar bij de lunch. Dat is voor allebei een betere week dan een compromis waarin de niet-duiker op een boot vastzit.
Wadi el Gemal begint ten zuiden van het dorp en loopt landinwaarts: een beschermd gebied van droge bergen, grindvlakten, mangroven en eilanden voor de kust, waarin Ababda-families nog altijd wonen en hun vee weiden. De trekpleister is voor de meesten Sikait, waar de Romeinen smaragd wonnen, de belangrijkste bron in hun wereld, en heiligdommen in de rotsen van een smal dal uithakten. Staan in een uitgeputte Romeinse mijn zonder iemand anders erin is werkelijk iets anders dan al het overige dat deze kust te bieden heeft, en het is de reden om de dag te nemen.
Wees helder over wat die dag werkelijk inhoudt, want juist hier wordt mensen het vaakst het verkeerde beeld verkocht. Het is heet, stoffig en lang, met grote lege stukken tussen alles in. Gazellen en steenbokken leven in het park, maar u ziet ze waarschijnlijk niet. U heeft een 4x4 nodig, een gids en toestemming van het park, dus op eigen houtje kan het redelijkerwijs niet: het is beschermd gebied, de sporen vragen om dat voertuig, en als daarmee iets misgaat is er niets in de buurt. Vraag wie er rijdt en of er een Ababda-gids meegaat, want de versies van deze dag die de moeite waard zijn, zijn meestal de versies waarin dat gebeurt.
Ga omdat u stille woestijn wilt en ruïnes waar niemand in staat. Is wat u voor ogen heeft een safari, sla het dan over en breng de dag in het water door, en laat u de wildversie ervan door niemand aansmeren. De kortere halvedagtochten die landinwaarts de heuvels in gaan, zijn hetzelfde idee tegen een fractie van de inspanning, en sommige aanbieders organiseren avonden bij Ababda-families. Die zijn de moeite waard wanneer ze aanvoelen als een bezoek in plaats van als een voorstelling, en aan de manier waarop de tocht wordt beschreven merkt u meestal al welke van de twee u krijgt aangeboden.
El Quseir, de kust op naar het noorden, komt het dichtst in de buurt van een oude stad aan deze oever: een havenplaats aan de Rode Zee met eeuwen handel achter zich, een fort uit de Ottomaanse tijd boven de haven en een kleine boulevard met lage bebouwing. Het is een halve dag uit in plaats van een bestemming, en wie een monument uit het Nijldal verwacht, komt bedrogen uit. Maar het is een echte plaats op een manier die de hotelstrook niet is, en verblijft u in de noordelijke zone, dan ligt het dichtbij genoeg om een middag waard te zijn in plaats van een expeditie.
Port Ghalib, net ten zuiden van de luchthaven, is de andere optie en een volstrekt ander verhaal: een van de grond af gebouwde jachthaven met een promenade, winkels, restaurants en ligplaatsen voor duiksafari's. Het is de enige plek aan deze kust waar u 's avonds ergens naartoe kunt lopen, iets wat sommigen op dag drie nodig hebben en anderen nooit missen. Het is aangenaam en het is gemaakt, en het doet niet alsof dat anders ligt. Een flink deel van wat als Marsa Alam wordt verkocht, speelt zich daar in werkelijkheid af.
Buiten de hotelpoort verandert wat gebruikelijk is, en dat is goed om te weten voordat u eronderdoor stapt. Zwemkleding rond het zwembad en op het hotelstrand is volstrekt normaal en niemand kijkt ervan op. Loopt u naar een winkel, een apotheek of een taxi, dan bent u in werkend Egypte, en daar is het dat niet. Gewone kleding buiten het terrein is eenvoudige beleefdheid, kost u niets en scheelt aan beide kanten een hoop ongewenste aandacht. Onze gids over kleding in Egypte gaat in op de details.
Langs deze kust is vrijwel geen kunstlicht en de lucht is droog, dus in een nacht zonder maan zijn de sterren ongeveer zo goed als de meeste bezoekers ze ooit hebben gezien. Het kost niets, vraagt geen gids, geen boeking en geen 4x4, en het is een betere besteding van een avond dan het hotelentertainment, dat aan deze kust zelden de reden is waarom iemand kwam. Loop weg van de verlichting bij het zwembad, gun uw ogen twintig minuten om zich werkelijk aan te passen, en ga liggen in plaats van uw nek te rekken.
Het is bovendien het antwoord op de klacht die men over Marsa Alam het vaakst heeft, namelijk dat de avonden leeg zijn. Dat zijn ze. De kust heeft geen markt om doorheen te dwalen, geen uitgaansstraat en binnen loopafstand van de meeste hotels geen keuze aan restaurants, en geen enkele positieve formulering verandert daar iets aan. Wat er in plaats daarvan is, is een hemel, en de gasten die deze kust het meest waarderen zijn de gasten die tegen de tweede avond doorhebben dat de leegte het product is in plaats van een gebrek eraan.
Wel boeken: een bootdag naar een ondiep rif, de zeegrasbaaien voor de schildpadden, en Wadi el Gemal als de woestijn u op eigen kracht aanspreekt. Die drie vormen de eerlijke kern van de lijst en zijn waar deze kust voor dient. Stel bij het boeken van een boottocht één specifieke vraag voordat u betaalt, namelijk of er werkelijk bij ondiep rif wordt gestopt. Sommige tochten zijn gebouwd rond diepe plekken waar een snorkelaar een uur boven blauw niets drijft en zich afvraagt waar de ophef over ging, en dat antwoord wordt niet altijd uit zichzelf gegeven.
Niet boeken, wat ons betreft: alles wat als gegarandeerde ontmoeting met een dier wordt verkocht, de diepe plekken in open zee die aan onervaren duikers als een gewoon dagje uit worden voorgeschoteld, en elke dagtocht waarvan de rijtijd de inhoud overtreft, wat aan deze kust een langere lijst is dan het klinkt. Afstanden maken hier van alles een excursie. Er is geen wandelen naar een apotheek, geen avondje uit eten in de buurt, geen uurtje het dorp in. Een taxi moet worden geregeld en voor beide richtingen worden betaald, want er staat daarbuiten geen tweede rit te wachten voor de terugweg.
Plan de week vanuit de aanname dat u blijft waar u bent, en beschouw al het andere als een volwaardige dag uit met een prijskaartje. Dat is minder een beperking om omheen te werken dan het juiste beeld van de plek. Twee of drie georganiseerde dagen in een week, met de rest in het water voor het hotel, is de vorm waar mensen het gelukkigst van worden. Vijf georganiseerde dagen maakt ze moe en armer, met een goed deel van de vakantie doorgebracht in een busje op een woestijnweg.
Dit is de excursie die het vaakst wordt verkocht en die wij het stelligst zouden afwijzen. Luxor vanuit Marsa Alam betekent vertrekken voor het licht wordt, vier tot vijf uur heen en evenzoveel terug door de woestijn via Edfu, en drie locaties doorlopen in de hitte met een lange rit nog voor de boeg. Het is een armzalige manier om een van de dichtste concentraties oude bouwkunst ter wereld te zien, en het is ook op zichzelf een armzalige dag uit: ruwweg tien uur in een voertuig voor misschien vier uur op de grond, grotendeels op het slechtste moment voor graven.
De locaties zelf verdienen beter. De Vallei der Koningen is in de rots uitgehakt zonder luchtstroom en hoort bij opening te worden gedaan, niet om twaalf uur 's middags na een rit van vier uur, en Karnak is geen tempel maar een ommuurd complex waaraan ongeveer dertig farao's tweeduizend jaar lang hebben toegevoegd. Twee uur is daar het realistische minimum en drie is beter. Een dagtocht geeft u daar een fractie van, in de hitte, met een bus die staat te wachten.
Gun Luxor een nacht of twee, of bewaar het voor een aparte reis. Maakt het oude Egypte werkelijk deel uit van wat u van dit land wilt, dan is het juiste antwoord geen dagtocht vanaf de kust maar een heel andere vorm van vakantie, met de Nijl vooraan en de zee aan het eind. Het volgende hoofdstuk beschrijft hoe die eruitziet en wat hij kost.
De vorm die werkt is: eerst kijken, dan zee. Vlieg naar Caïro, doe de piramides en het museum, neem de Nijl tussen Luxor en Aswan, steek dan over naar de kust en eindig daar, met de terugvlucht vanaf de zee in plaats van een tweede tocht door de woestijn. Niemand wil een vertrek om vier uur 's ochtends na een week waarin hij vrijwel niets deed, en de trek in tempels raakt eerder op dan de trek in warm water. Twee weken is de lengte waar dit eigenlijk om vraagt; tien dagen valt te maken door Aswan kort te houden, maar u zult het merken.
Eén eerlijke mededeling over onze eigen reizen. Geen van de zestien routes die wij verkopen, legt het deel aan de Rode Zee in Marsa Alam: ze gebruiken Hurghada, drie tot vier uur noordwaarts over de weg en ongeveer vier uur van Luxor door de woestijn, met veel meer vluchten en vertrekdagen. Caïro, Luxor en Hurghada in acht dagen begint bij US$2.040 per persoon zonder internationale vluchten, een nijlcruise en Hurghada in tien dagen bij US$2.310, Caïro, een nijlcruise en Hurghada in elf dagen bij US$2.560, de dertiendaagse versie van diezelfde reis bij US$2.945, en de zestiendaagse grote rondreis door Egypte bij US$3.910. Is het rif waar u voor komt, zeg dat dan in uw aanvraag en wij prijzen het kustdeel in Marsa Alam voor u door.
Wilt u de twee helften liever gescheiden houden, dan is de rivier op zichzelf de goedkoopste manier om Egypte binnen te komen die wij verkopen: vier dagen op de Nijl van Aswan naar Luxor begint bij US$840 per persoon, waarmee de kust een volledig aparte vakantie blijft. Voor duikers is dat vaak de verstandige knip, omdat zij een volle week in het water willen en geen drie nachten daarvan aan een tempelreis vastgeplakt. Onze gids bij de routes door Egypte zet de gebruikelijke vormen op een rij.
Het water is het hele jaar warm, ruwweg hoog in de twintig graden Celsius in de nazomer en laag in de twintig midden in de winter, dus er is geen gesloten seizoen en geen maand waarin de zee afvalt. De meeste mensen willen in januari en februari een 5mm-pak. De luchttemperaturen van juni tot en met augustus zijn onbarmhartig, wat de woestijnhelft van deze lijst voor die maanden feitelijk schrapt en de zee overlaat als de enige aangename plek om te zijn. Dat is hier minder rampzalig dan het klinkt, maar het betekent wel dat Wadi el Gemal en de tochten landinwaarts alleen in naam zomeractiviteiten zijn.
De wind is de factor die uw lijst werkelijk redigeert. Een noordelijke bries is aan deze kust normaal en in de winter sterker, en zodra hij aantrekt vervallen de onbeschutte plekken in open zee als eerste, soms meerdere dagen achtereen. Maart tot en met mei is de winderigste periode. December tot en met februari geeft milde dagen, werkelijk koele avonden en het dikste pak van het jaar. September tot en met november heeft het warmste water, de rustigste reeks dagen en de beste kans dat de plekken in open zee doorgaan zoals gepland, waarmee de herfst het antwoord is als u uw data vrij kunt kiezen.
Plan op de afgelasting in plaats van er tegenin te hopen. Een week met een huisrif ervoor overleeft een weggewaaide ochtend; een week die volledig op bootdagen is gebouwd niet. Wilt u het maand voor maand, dan behandelt onze pagina over de beste reistijd voor Egypte het hele land, en de maandpagina's over september, oktober en november beschrijven precies het venster dat wij voor deze kust zouden kiezen.
Het werkt goed, met twee kanttekeningen. De beschutte baaien zijn rustig en ondiep, de afstanden zijn kort zodra u er eenmaal bent, en een week op één plek met een zwembad en een strand is precies wat kleine kinderen van een vakantie willen. De schildpadden in de zeegrasbaaien zijn voor een gezin verreweg het beste op deze lijst, omdat ze met masker en snorkel te zien zijn in plaats van met een fles, in water dat rustig genoeg is voor een kind dat nog nooit heeft gesnorkeld.
De eerste kanttekening is de rifplaat. Een zoomrif met een steiger eroverheen is geen pierenbadje, dus peuters hebben ofwel een werkelijk zandige baai nodig ofwel een hotel met een beschutte lagune, en u moet vóór het boeken vaststellen wat u krijgt en niet na de landing. De tweede is de zon. De luchttemperaturen midden in de zomer zijn zwaar voor kleine kinderen, en het licht dat van water en bleek zand weerkaatst, verbrandt sneller dan de meesten verwachten. Dek af in plaats van te vertrouwen op opnieuw insmeren.
Plan ook rond de transfer, want dat is het onderdeel waarmee gezinnen het vaakst de mist in gaan. Een charter die diep in de nacht landt, gevolgd door twee uur rijden naar het zuiden, is een beroerd begin van een week, en dezelfde rit aan het andere eind kost u de laatste ochtend. Met jonge kinderen betaalt u wat het ook kost voor een hotel dichter bij de luchthaven, en brengt u de uren die u wint in het water door.
Het is in de eerste plaats iets voor duikers en in de tweede plaats voor fanatieke snorkelaars. Het past mensen die tevreden een week op één plek blijven en die de leegte als het product lezen in plaats van als een tekort. Het werkt voor gezinnen met jonge kinderen die een rustige baai en korte afstanden willen. Het werkt als laatste etappe van een Nijlreis, wanneer u vooral wilt ophouden met verplaatsen. En het past iedereen die Sharm el-Sheikh of Hurghada te druk vond en dezelfde zee wil met een tiende van de mensen erin.
Het past niet bij korte vakanties, omdat het vliegschema en de transfers daar te veel van opeten, en veel routes vliegen één keer per week, wat uw reis stilzwijgend op zeven of veertien nachten vastzet. Het past niet bij wie een markt, een café of een keuze aan restaurants binnen loopafstand wil, want die zijn er niet en geen enkele planning tovert ze tevoorschijn. En het past niet bij de reiziger wiens werkelijke interesse het oude Egypte is: dat ligt aan de Nijl, uren verderop, en een dagtocht doet het geen recht.
De helderste toets is eenvoudig. Haal de zee uit Marsa Alam weg: wat blijft er over dat u wilde hebben? Voor een duiker is het antwoord nog altijd een goede week. Voor iemand die niet zo van water houdt, is het antwoord een hotelterrein, een woestijnweg en een lange rit naar al het overige, en die persoon is in Hurghada of El Gouna beter af. Aan dat tweede antwoord is niets beschamends, en het is veel goedkoper om er vóór het boeken op uit te komen dan erna.
Ja, maar niet veel, en dat hoort u te weten voordat u boekt. De woestijn is het belangrijkste alternatief: Wadi el Gemal met de Romeinse smaragdwinning bij Sikait voor een hele dag, of kortere halvedagtochten landinwaarts. El Quseir in het noorden heeft een fort uit de Ottomaanse tijd en een kleine boulevard, en Port Ghalib heeft een promenade waar u 's avonds kunt lopen. Daarbuiten is de lijst werkelijk kort, en de sterren zijn het beste gratis punt erop.
Bij veel hotels wel, en het is het beste wat het gebied te bieden heeft. Sommige hebben een rifplaat die u via een steiger of een ladder oversteekt, andere een zandlagune met een gemarkeerde geul naar de rifrand. Maar niet elk strand heeft een rif voor de deur, en hotelfoto's vertellen u niet welke. Mail het duikcentrum op het terrein en vraag het voordat u boekt, want een baai met alleen zand verandert uw week van zelf naar buiten zwemmen in wachten op een boot.
Groene zeeschildpadden grazen het zeegras in die baaien en worden de meeste dagen gezien, wat ongeveer zo betrouwbaar is als wild wordt. Doejongs niet. Er leven er langs de hele kust zeer weinig, ze verplaatsen zich, en elke aanbieder die u er een belooft, verkoopt iets wat hij niet kan leveren. Ga vroeg, voordat de hotelgroepen komen, en reken op troebel water in de ondiepten in plaats van op het zicht bij een rifwand.
Nee. Elphinstone is een driftduik in stroming langs steile wanden met open water onder u, en het is de plek waar mensen zich het vaakst boven hun macht vinden. Een goede aanbieder vraagt naar uw recente duiken in plaats van alleen naar uw brevet, en wie dat niet vraagt, vertelt u iets. Het is bovendien een van de eerste plekken die vervalt zodra de wind aantrekt, dus bouw nooit een reis rond die ene duik.
Wij zouden hem niet boeken. Luxor ligt vier tot vijf uur rijden door de woestijn via Edfu, in beide richtingen, en dat betekent vertrekken voor zonsopgang, ongeveer tien uur in een voertuig en een paar uur op de grond in de ergste hitte. De Vallei der Koningen vraagt om de vroege ochtend en Karnak vraagt op zichzelf al twee tot drie uur. Gun Luxor een nacht of twee, of bewaar het voor een reis die om de Nijl is gebouwd.
Dat hangt volledig af van waarom u gaat. Is duiken of snorkelen de reden voor de reis, dan is Marsa Alam de betere koop: gezondere riffen, minder groepen en dikwijls een rif waar u naartoe kunt zwemmen. Is het water bijzaak, dan wint Hurghada op vluchten, vertrekdagen, pakketprijs en op het simpele feit dat u ergens naartoe kunt wanneer het hotel gaat vervelen. Onze vergelijking van de badplaatsen aan de Rode Zee loopt de afweging uitgebreider na.
Zeven is het praktische minimum, en het vliegschema beslist het vaak voor u, omdat veel chartervluchten één keer per week gaan. Duikers die de zuidelijke riffen willen, denken beter aan tien tot veertien nachten, want de verre plekken vragen om hele dagen en de wind neemt er één of twee van af. Twee of drie georganiseerde dagen in een week, met de rest in het water voor het hotel, is de vorm waar mensen het gelukkigst van worden.
Neem contant geld mee. Voorbij de hotelbalie wordt pinnen snel lastig, en parkgeld op de beschermde plekken wordt normaal gesproken op de dag zelf aan boord geïnd in plaats van bij uw boeking opgeteld. Fooien geven is hier een echt en verwacht onderdeel van hoe een dagboot draait. Voor binnenkomst heeft u het volledige Egyptische toeristenvisum nodig: de gratis Sinaï-vergunning die sommige reizigers bij aankomst in Sharm el-Sheikh krijgen, bestaat aan deze kust niet en zou u hier niets opleveren, omdat de kust van de Rode Zee ten zuiden van Suez vasteland-Egypte is en geen Sinaï. Zie onze pagina over het visum voor Egypte en controleer de actuele regels voor u vertrekt.
Inreisregels, openingstijden, reisadviezen en wisselkoersen veranderen. Controleer ze bij de bron, niet hier.
Geschreven en gecontroleerd door de redactie van Rondreis Egypte · Laatst gecontroleerd op . Inreisbepalingen, prijzen en openingstijden veranderen — controleer alles wat ertoe doet bij de officiële instanties waarnaar deze pagina verwijst.
Reis plannen
Een echt programma met echte prijzen, meestal binnen 24 uur. Er is niets geboekt en er wordt niets in rekening gebracht totdat u akkoord gaat.
8 dagen · Klassiek Egypte
De route die de meesten als eerste kiezen, in de lengte waarvoor hij bedoeld is: Gizeh en het Grote Egyptische Museum, daarna een vlucht naar Luxor en vier nachten varen tot aan Aswan.
vanaf US$2.135 / per persoon
8 dagen · Nijl & Rode Zee
Deze reis gaat zonder schip. Gizeh en het Grote Egyptische Museum, een nacht in Luxor voor beide oevers, twee nachten aan de Rode Zee en dan terug naar Caïro voor de Citadel, het koptische Caïro en de koninklijke mummies.
vanaf US$2.040 / per persoon
10 dagen · Klassiek Egypte
Vijf nachten in Caïro, aan weerszijden van een vaartocht van vier nachten van Luxor naar Aswan. De dagen in Caïro zijn privé, alleen uw gezelschap en een gids; de bezichtigingen vanaf het schip deelt u met een kleine groep.
vanaf US$2.635 / per persoon
